De opeenvolging

IMG_0625b

Het leven is een opeenvolging, een beetje net zoals de zon die elke ochtend weer opkomt en elke avond weer ondergaat. De ene keer is dat overweldigend en wordt de hele lucht voorzien van een gouden randje of een roze suikerspinwolk die me met mijn slaapdronken hoofd uit bed doet springen, terwijl ik het op andere dagen niet eens opmerk. Het gaat me niet zozeer om het feit dat het leven zowel leuke als minder leuke momenten kent, want dat voelt soms nogal als een uitgesleten cliché dat ik liever alleen oprakel als ik het ook echt zo duidelijk ervaar dat ik er wel over moet schrijven. Waar het me om gaat is het rappe tempo waarin alles elkaar opvolgt, de gebeurtenissen, die zelfs als ze enorm bijzonder zijn gewoon weer vervagen in het dagelijkse leven. En ook de lichte nuances in een dag vallen me op: hoe de zon opeens heel fel schijnt tijdens een fijn gesprek met een vriendin en er het volgende uur weer een wolk voor schuift tijdens een saaie les, zeg maar. Dat idee.

Dat maakt het soms zelfs lastig om te schrijven over mijn dagen, omdat er voor mijn gevoel zoveel in gebeurt (en er daardoor juist minder tijd is om erover te bloggen). In de afgelopen week heb ik weer eens een eind over de dijk gefietst en op maandag een wiskundedag doorstaan die net zoals vorig jaar erg vermoeiend was door a) het eindeloos praten over basale dingen als vulgraden van dozen met handmixers en blenders en koffiezetapparaten en b) het eindeloos naar een beeldscherm met getalletjes turen, maar tegelijkertijd ook erg gezellig en gepaard ging met veel Merci’tjes vanwege Niels’ verjaardag. Die avond heb ik de verkorte versie van A Brave New World gelezen, een Engelse klassieker die nogal bizar is maar mij dus precies wel weer aanspreekt, en ondertussen at ik de lekkerste bonbon ooit. Hij was puur met een gouden glitter overspray erop (dat is sowieso al perfect) en de vulling was brownie die precies niet te cake-achtig was en potverdorie ook nog eens licht naar de smaak van kersen hintte.

(meer…)

I’m collecting sunlight

Sinds één van de vele Andreas Moe-sessies die ik afgelopen september twee dagen lang non-stop hield, hoef ik maar één keer de openingstune van Collecting Sunlight te horen of één van de twee woorden ergens tegen te komen en het nummer zit gegarandeerd in m’n hoofd. Heel veel problemen heb ik daar niet mee gelukkig (behalve dan dat mensen ‘zei je wat?’ vragen terwijl ik eigenlijk gewoon aan het neuriën was, bij gebrek aan zangtalent), want hoewel ik heel veel van zijn muziek fijn vind is dit een terechte favoriet en niet in de laatste plaats omdat het niet direct over de liefde gaat. Niet dat ik daar iets tegen heb, ik bedoel er zijn momenten geweest dat er geen dag voorbijging zonder dat ik The Script luisterde en dat was absoluut niet zonder reden, maar het is atm niet echt een hoofdonderwerp in mijn leven en dus word ik extra blij van originele teksten. Daar zit dan misschien nog steeds wel een ‘you’ in, maar ook een andere waarheid.

(meer…)

Alles gaat in momenten

Ik zal me er eeuwig over blijven verbazen hoe mijn geheugen werkt. Hoe ik elke dag weer nieuwe dingen beleef en nieuwe dingen leer en toch nog geen hoofd heb dat overstroomt van informatie, maar juist precies de belangrijke dingen wél onthoud; dat blijft voor mij een raadsel. Als ik er dan bij nadenk, dan realiseer ik me ook hoeveel dingen ik ben tegengekomen in de ruim vijftien jaar die ik hier op aarde rond heb gebracht. Informatie, situaties, nieuwe mensen, emoties; elke dag weer. Het is onmogelijk om alles te onthouden en dat geeft me soms een beetje een unheimisch gevoel. Dat ik dan aan 2010 denk en mezelf helemaal niet meer kan voorstellen als elfjarige, of geen idee heb hoe ik mijn tijd toen eigenlijk invulde. Als ik de foto’s er vervolgens bij pak voelt het nog raarder. Was ik dat? Natuurlijk heb ik toen ook meerdere malen per dag in de spiegel gekeken, maar dat blijft anders dan een volledig beeld van ‘buitenaf’.

Soms weet ik al niet eens meer hoe mensen heetten of eruitzagen die toen belangrijk voor me waren, en dingen die toen heel groot leken vergeet ik nu ook gewoon. Wanneer was die vakantie ook alweer? En hoe zat dat ook alweer met dat huis toen? Het ontglipt me, maakt plaats voor nieuwe ervaringen (herinneringen durf ik niet meer zo snel te zeggen).

Maar momenten, daar ben ik wel goed in. Die blijven hangen. Flarden van gebeurtenissen en fragments of time. Sommige gebeurtenissen die ik toen volop beleefde, zoals vakanties, dagjes weg of simpelweg een heel schooljaar, zijn nu niet meer dan een vage vlek in mijn geheugen. Als je inzoomt zitten die zwarte vlekjes echter vol sterren. Momenten binnenin zo’n gebeurtenis, misschien maar een paar minuutjes, die ik intens beleefd heb. Momenten waarin ik overspoeld werd met gevoelens of er opeens heel veel op me af kwam, waardoor het zoveel indruk maakte dat ik het wel moest onthouden.

Ik heb maar één blik, één zweempje geur of één refrein nodig om opeens weer in die compleet andere wereld te zitten. Een onverwachte throwback naar dingen die toen misschien het meest onbetekenend leken, maar uiteindelijk hun afdruk het meest hebben achtergelaten.

Ik vind mezelf terug in die simpelste momentjes van klein geluk die zodanig zijn blijven hangen dat ik ze zelfs nu nog uit zou kunnen schrijven. Tegelijkertijd herken ik mezelf als de beste in situaties van pijn, twijfel of verdriet, omdat ik die nu nog op dezelfde manier meemaak.

Momenten zijn vaak zoveel puurder en onverwachter dan het geheel. Het verloop van sommige dagen of vakanties ben ik totaal kwijt, maar dan zie ik mezelf alsnog precies op die ene plek zitten, op dat onbeduidende moment. Intens gelukkig, of juist diep ongelukkig. Momenten zijn breekpunten; pieken of dalen waarvan je weet dat het niet lang zo zal blijven. Dingen die je intens beleeft en daardoor blijft onthouden. Ik weet nog precies hoe je keek, wat je deed, wat we zeiden.

En het is waar, die quote over kleine dingen die grote dingen blijken te zijn. ‘… for one day you will look back and realize they were the big things.’ Juist die paar minuten die zoveel indruk bij me achterlieten, vormen me; meer dan ‘de grote dingen’. Mijn leven, mijn persoonlijkheid, is opgebouwd uit momenten. Ja, de meest onverwachte, fragiele, intense momenten. En toch zijn die uiteindelijk de maatstaf voor alles.

Verliefd op het leven

Ergens ben ik best een zenuwachtig type. Het is niet zo dat ik ‘m helemaal knijp als ik een presentatie voor de klas moet geven, want ondanks dat ik dan niet weet waar ik moet kijken en alsnog een vervelende trilling in mijn stem heb in de eerste minuut, vind ik het absoluut niet vervelend om te doen. In plaats daarvan kan ik in het dagelijks leven mijn voeten nooit stil houden als ik op een stoel zit, kan ik niet rustig een digitale tekst lezen zonder ‘m te selecteren en deselecteren en gieren de zenuwen soms op de meest random momenten door mijn lijf.

Ik geef het toe: het is ergens vervelend als je daardoor het gevoel krijgt dat er zo meteen iets onwijs spannends bijzonders extravagants gaat gebeuren, terwijl je in werkelijkheid gewoon in een les Latijn zit en daarna bij wiskunde, et cetera. Soms is gewoon wat rust en ontspanning wel zo lekker namelijk. In die gevallen kan ik het gevoel meestal wel uit mijn lijf krijgen met een paar keer diep ademhalen en me ergens anders op focussen. Als het toch nergens op gebaseerd is, hoef je je verstand alleen maar even te vertellen dat er niets gaat gebeuren en meestal werkt dat wel. Soms echter niet, of ik doe er expres mijn best niet voor. Af en toe is dat tikje extra adrenaline in je aderen namelijk precies wat je nodig hebt op een verder niet bijzondere dag.

(meer…)

The art of living

Bestaan is één ding, echt leven een tweede. Op sommige momenten is het allemaal teveel gevraagd en is je energie eigenlijk al op als je uit bed bent gekomen en jezelf hebt aangekleed. Overleven. Gelukkig hebben veel mensen wel de mogelijkheid om écht te leven, om te genieten, om tevreden en gelukkig te zijn. De mogelijkheid om inderdaad, want de inspiratie om echt te leven vind je 9 van de 10 keer buiten je comfortzone… En hoe vaak kom je daar nou eigenlijk? Welke kleine dingen die net even anders dan anders zijn, geven jou de energie en de motivatie om gelukkig te zijn?

The art of living is geen wekker zetten op zaterdag en dus geen idee hebben of je nou om 8:00, 9:00 of 10:00 wakker wordt (of om 9:36), maar er wel 90% zeker van zijn dat je uitgerust wakker wordt. The art of living is een discussie aangaan als je ergens een duidelijke mening over hebt, omdat je het belangrijk vindt om je standpunt duidelijk te maken voor anderen en weet dat je genoeg argumenten hebt om dat ook echt te doen. The art of living is als je alleen thuis bent meezingen met Kodaline’s All I Want, ook al roep je altijd dat je niet kan zingen en klinkt het waarschijnlijk ook inderdaad nergens naar. The art of living is een enorme spraakwaterval zijn als je voor het eerst die dag een uur les hebt met die ene vriendin en uitgebreid verslag doen van alle frustraties, grappige situaties en rare opmerkingen van de afgelopen dag waar zij nog niet over heeft gelezen op je Twitter. The art of living is een zak chips opentrekken om 23:00 en nog net dat beetje extra energie krijgen om extra van de vrijdagavond te genieten (want je ogen vielen eigenlijk al bijna dicht).

(meer…)