De persoon waar je altijd het perfecte verjaardagscadeautje voor weet, die je begrijpt zonder dat hij of zij iets hoeft te zeggen of hoeft uit te leggen, die precies dezelfde rare gewoontes heeft als jij en die bovendien altijd overal heen met je meegaat… Die lijkt hier op aarde niet te bestaan. Of toch wel? Het is misschien een beetje raar om jezelf als vriend(in) te zien, maar als je het mij vraagt is het wel goed om jezelf te realiseren dat jijzelf de persoon bent die je het beste kent, en dat je waarschijnlijk nooit iemand in je leven beter zal kennen. Jij bent de constante factor in je leven, degene die je hele leven met je meegaat en waar je nooit meer vanaf komt. 

Als je het zo zegt, bekijk je jezelf ‘van een afstandje’ – iets met de derde persoon enkelvoud – en dat is niet wat we meestal doen. Je hebt immers geen gespleten persoonlijkheid of iets dergelijks en behandelt jezelf gewoon als jezelf. Voor één keertje kan het echter geen kwaad en ik denk dat het af en toe zelfs wel nuttig is om naar jezelf te kijken vanuit een ander perspectief. Want waar je je soms bij bepaalde acties van andere personen om je heen afvraagt waarom diegene dat in vredesnaam op die manier aanpakt, zou je dat bij jezelf moeten kunnen weten en beredeneren. En als jij naar jezelf kijkt als ‘vreemde’… Zie je dan een beetje een leuk persoon, of valt dat heel erg tegen? En hoe goed ken je jezelf nou eigenlijk – wat voor band heb jij met jezelf?

SERENDIPITY

Lees verder ...

Normaal typ ik de Picture its in één vloeiende beweging, maar voor deze moet ik even gaan zitten. Na vier dagen school lijkt mijn vakantie alweer héél ver weg en dat maakt het een stukje lastiger erover te schrijven, haha. En hoewel ik het nu om 17:00 ‘s middags niet zo merk, weet ik wel dat ik eigenlijk ook vrij moe ben – door de eerste schoolweek, maar ook door eh… het wennen aan een ander slaapritme. Mijn concentratie is dus niet meer op z’n best, maar dat maakt verder niet uit, want ik heb ondanks dat een over het algemeen genomen hartstikke leuke week gehad die absoluut een PI waard is. There we go!

Zaterdag

 photo 2014september19_zps7cf6a5fe.jpg

‘s Morgens kon ik alvast een beetje aan het schoolritme wennen, om 10:15 stond ik namelijk al voor de camera op plaats van bestemming. Als fotograaf weet ik hoe lastig het is om modellen te vinden, dus hoewel ik er nog altijd liever zelf achter sta, zeg ik niet zo snel nee als iemand vraagt of ik een keer wil shooten. Tegen het middaguur was ik alweer weer thuis en verwisselde ik mijn bloesje gelijk voor een truitje, het was helaas echt regenachtig en koud. Deze ring kreeg ik onlangs van mijn zus en vond ik eigenlijk wel heel leuk, en zeker voor in het najaar.

Daarna moest ik er toch echt aan geloven, mijn rooster. Het viel me gelukkig alles mee! Maar één keer tot 16:20 en verder drie keer al om 15:00 thuis. In totaal heb ik dan ook maar 28 uur les.

Lees verder ...

Het is overduidelijk dat mijn blog om mij draait. Dat klinkt in eerste instantie altijd heel zelfingenomen, maar het is nou eenmaal een onderwerp waar ik heel veel van weet en altijd wel iets over te melden heb – klinkt nog steeds zelfingenomen, maar hey, stiekem is het wel heel logisch. Een blog over een onderwerp waar je al vrij snel over uitgepraat bent voor langere tijd bijhouden is bovendien nog nooit iemand gelukt en dus vind je tegenwoordig steeds meer persoonlijke blogs op het internet. Als je daar een beetje bekend mee bent heb je bovendien ook wel door dat die mensen niet over zichzelf schrijven omdat ze zichzelf zo geweldig vinden (zoals ik hier ook al uitlegde), maar juist om anderen te helpen met ervaringen en tips, om leuke (maar ook mindere leuke) dingen delen, gedachtespinsels ergens kwijt te kunnen en een reden en medium hebben om te schrijven (en eventueel te fotograferen en/of filmen).

Het bloggen doe ik voor een groot deel voor mezelf, omdat ík al deze dingen tof vind, maar aan de andere kant denk ik wel dat ik het een stuk minder leuk zou vinden als er niemand mee zou lezen. Voorbeeldje: over een jaar is het leuk om nog eens over mijn campingavonturen te lezen, maar op dit moment zit dat nog redelijk vers in mijn geheugen en heeft het dus wat minder nut om daar een artikel over te schrijven en online te zetten als ikzelf de enige ben die het leest. Als ik weet dat mijn artikelen gelezen worden, dan probeer ik jullie te amuseren, informeren, overtuigen en/of inspireren (dat laatste is wat mij betreft een beetje de overkoepelende term). Op die manier zijn mijn bezoekersaantallen echt een enorme stok achter de deur. Sowieso om regelmatig te blijven publiceren (er wordt toch wel iets van me verwacht), maar ook om bezig te blijven met verbetering en vooral mijn schrijfdoelen. Waarom lezen jullie mijn artikelen eigenlijk? Wat wil ik ermee bereiken; wat voor gevoel wil ik dat ze achterlaten bij mijn lezers? Als je daar mee bezig bent, is een artikel eigenlijk pas echt ‘af’ als je bevestigd hebt gekregen dat je je doel hebt bereikt – en dat kan al gebeuren met één enkele reactie van iemand die laat weten dat ze het een leuk of interessant artikel vond.

Lees verder ...

Toevallig raakte ik pas, voor een TAG die in de loop van de tijd nog online komt, verzeild in mijn foto-archief. Ik heb blijkbaar vanaf 2010 een laptop, en sindsdien sla ik alles altijd netjes geordend in mapjes op op mijn computer. Als je even niets te doen hebt of een foto zoekt is dat dus leuk doorklikken. Oja, die vakantie, oja, dat bloesje, en die ene verschrrrrrikkelijke foto (zag ik er echt zo uit?). Toen ik de The Twelve TAG tegenkwam op de blog van Maaike (maar verzonnen door Audrey), was ik dan ook gelijk enthousiast. Die moet ik doen! En hoewel 2011 nog niet zo lang geleden klinkt, zit er toch echt een héél verschil tussen de 12-jarige Hester en die van nu…

1. Hoe zag je leven eruit toen je 12 was?

Op mijn twaalfde zat ik nog twee maanden in de eerste, daarna had ik zomervakantie en begon ik al aan de tweede klas. Hoewel deze TAG er een beetje vanuit gaat dat je op je twaalfde in groep 8 zat (wat wel zo normaal is), leidde ik dus al een heel ander leven. De eerste klas vond ik geen groot succes, maar de tweede was al een stuk gezelliger. Ik deed toen voor het eerste jaar gymnasium en eigenlijk was dat ook het eerste jaar waarin ik iets (en dan nog steeds niet al teveel) aan school moest doen. Mijn leven was dus op zich redelijk hetzelfde als nu, maar aan de andere kant is het ook weer totaal anders: ik ben zelf heel erg veranderd, heb andere vrienden, doe andere dingen naast school, ben anders óp school en heb nu heel andere vakken (waar ik bovendien heel anders mee omga dan toen).

Lees verder ...

Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Neerlandistiek aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

  • Mail
  • Bloglovin
  • Instagram
  • Bloglovin\'

Archief

currently listening

cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.