Quick

Ik weet niet wat andere mensen die deze challenge zijn aangegaan voor wereldvredespeech hebben gegeven op Day #30, maar als je mij een beetje kent dan is het geen verrassing dat ik deze vrijheid ga gebruiken voor een evaluatie. Dat ik gek ben op het maken van planningen en schema’s komt namelijk misschien nog wel het meest doordat ik het zo heerlijk vind om ze na afloop te kunnen analyseren. Zonder plan kun je ook niet zeggen of het volgens plan ging, en dat vind ik nou juist een van de leukste dingen om bij stil te staan: wat ging er goed, wat ging er niet goed, wat kan er beter, verliep het zoals ik had gedacht of juist totaal niet… En tenslotte: wat heb ik ervan geleerd en wat ga ik de volgende keer anders, eventueel zelfs beter, doen? Ik vertelde jullie pas dat ik mijn hoge verwachtingen maar een beetje los probeer te laten, maar stiekem had ik ze wel. Tijd om, nu mijn zomerchallenge is afgelopen, het meer regent dan dat de zon schijnt en en ik over een week weer volop wekkers mag zetten, even terug te kijken op mijn zomer.

Mijn zomer is niet zo fabulous geworden als ik in eerste instantie had gedacht, nee. Het is niet ‘de’ zomer geworden die iedereen eigenlijk een (paar) keer wil meemaken en ik in het lijstje dat ik hierboven heb gelinkt beschreef. Nu zou je misschien denken dat ik dus teleurgesteld ben in mezelf, dat ik niet de dingen heb gedaan die ik wilde doen, of dat ik een beetje een ontevreden gevoel en bittere nasmaak aan de zomer van 2014 heb overgehouden. Gelukkig is dat geenszins het geval; om persoonlijke redenen werden de plannen die ik in het voorjaar maakte lichtelijk in de war gegooid en verliep mijn zomer gewoon net iets anders dan ik tóen in gedachten had. Misschien was het achteraf maar beter ook, omdat de kans veel groter was dat ik in september wél een beetje teleurgesteld was als mijn leven al die tijd gewoon onveranderd was gebleven. In plaats daarvan heb ik nu alsnog een fijne zomer gehad, alleen een tikje anders dan ik me in eerste instantie had voorgesteld.

 photo Day302_zpsaa2bb34f.jpg

Lees verder ...

Op mijn blog zijn zóveel foto’s van mezelf te vinden dat ik dit amper als een challenge kan zien. Scroll even langs mijn homepage en de kans is groot dat je mijn gezicht sowieso één keer tegenkomt, de foto in mijn sidebar nog niet eens meegerekend. Als je op ‘lees verder’ klikt bij een review, FOTD of Picture it ben je helemaal verzekerd van nog een aantal foto’s waar ik opsta. Mensen die niet bekend zijn met blogs en überhaupt minder met social media, zullen hier nog wel eens raar van opkijken. Dat je een blog bijna volledig aan jezelf wijdt is al tot daar aan toe, maar ‘m dan óok nog eens vol zetten met foto’s van jezelf? Hoewel het best logisch klinkt, kan het ook een beetje te selfish overkomen. De mensen die er zo over denken kan ik niet helemaal ongelijk geven, maar ik kan ze wel uitleggen waarom ik doe wat ik doe.

Ik denk namelijk dat het juist de kracht is van blogs dat je het gezicht van de persoon zo veelvuldig voorbij ziet komen. Bij een boek of nummer heb ik vaak helemaal geen beeld van de persoon erachter in mijn hoofd en misschien is dat ook wel goed, omdat dat kunstvormen zijn die niet per se heel persoonlijk zijn. Een blog – en vooral een persoonlijke, zoals die van mij – gaat echter juist óver de persoon erachter en daar hoort je uiterlijk ook bij, vind ik. Ik zet mijn hoofd dan ook niet zo vaak op mijn blog omdat ik er zelf zo lyrisch over ben, maar omdat ik een volledig beeld van mezelf wil schetsen. En bij het reviewen van een product wil ik dat simpelweg ook persoonlijk maken én vind ik gewoon dat het effect veel beter overkomt als er een fullfacefoto bij zit. Dus: als je na na deze uitleg tegen me zegt dat je het nog steeds bizar vindt dat ik voor de lol foto’s van mezelf het internet op slinger, dan lach ik waarschijnlijk een beetje met je mee terwijl ik eigenlijk denk laat maar hoor, zolang ik het maar snap en leuk vind.

 photo Day292_zps2c5b10eb.jpgdeze foto is in scene gezet hoor, ik maak niet random overal selfies

Lees verder ...

Ik denk dat Amerikanen meer met 11:11 hebben, simpelweg omdat zij die tijd twee keer voorbij kunnen zien komen op digitale klokken (op horloges zie je toch niet zo duidelijk dat het precies 11 minuten zijn, dus het lijkt me sowieso logisch dat het om digitale klokken gaat). Om elf over elf ‘s avonds heb ik mijn telefoon een stuk vaker in handen dan om elf over elf ‘s morgens, want eigenlijk zie ik 11:11 bijna nooit voorbijkomen en 23:23 wel eens. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ik ‘s morgens vaak net weer in de les zit of, in de vakantie, net uit bed ben gerold en aan mijn dag ben begonnen. Dan heb ik nog niet echt haast of zit ik achter mijn laptop, en daar zie ik 11:11 dan alsnog nooit voorbij komen omdat ik op mijn laptop een stuk minder vaak naar de tijd kijk omdat de klok gewoonweg een stuk minder groot is dan de getallen op het vergrendelscherm van mijn iPhone.

Maar áls ik 11:11 dan voorbij zie komen… Doe ik dan een wens? Nah. Ik denk vaak oh, leuk, nu mag ik een wens doen!, ga weer door met waar ik mee bezig was en denk vijf seconden later: dan moet je dat ook wel doen hè Hester. Het punt is dat ik niet echt grote wensen heb. Ik heb geen echte, diepe verlangens en zeker niet op de korte termijn (en op de lange termijn veranderen ze teveel om ze ‘vast te zetten’). En ik kan het me eigenlijk ook niet echt herinneren dat ik die had. Natuurlijk wilde ik vroeger een paard en graag ook een hond en die ene barbie en leek het me een aantal jaar later wel leuk het populairste meisje van de school te zijn, maar ik denk dat ik een tikje te rationeel ben voor dit soort ‘grote’ wensen. Ik wist dat ik de verantwoordelijkheid voor een paard helemaal niet kon dragen, dat een hond veel werk met zich meebrengt, dat ik niet zomaar iets van €40 zou krijgen en dat ik geen type ben om vanuit het niets opeens super populair te worden (tegenwoordig hoef ik dat dan ook echt niet meer).

11:11 on Flickr - Photo Sharing!

Lees verder ...

Ah, handschriften! Een heel leuk onderwerp, als je het mij vraagt. Vandaar dat ik een tijd terug The Handwriting TAG ook al heb gedaan (maar ik denk dat maar weinig van mijn huidige volgers die toentertijd hebben gelezen, dus ik kan vandaag gewoon weer extra uitgebreid zijn) en eind januari een artikel schreef over handschriftanalyse. In principe ben ik niet zoveel bezig met handschriften, het is immers iets doodnormaals dat iedereen een andere manier van schrijven heeft, maar ik vind het wel altijd heel leuk omdat het eigenlijk iets heel persoonlijk is. Ieders handschrift is immers uniek en het is niet iets wat je snel perfect kan overnemen, zeker niet als je bedenkt dat bepaalde gebeurtenissen en karaktereigenschappen die opgeslagen zijn in je onderbewustzijn ook in je handschrift terug te vinden zijn.

 photo Day272_zpsd41d6aa2.jpg

Hoewel ik een enorme fan ben van de huidige techniek en het liefst alles digitaal schrijf – ik kan een heleboel redenen opnoemen waarom dat handiger en sneller is, maar ik denk dat jullie die zelf ook wel kunnen bedenken -, geniet ik ook van ouderwets ‘met de hand schrijven’. Nu doe ik dat natuurlijk ook nog heel veel, want voor al mijn schoolopdrachten, toetsen, afspraken in mijn agenda et cetera heb ik gewoon nog pen en papier nodig. Een briefje op de koelkast is echter vervangen door een WhatsAppje, een liefdesbrief door een e-mail, een kaartje door een berichtje op je Facebookwall en een boodschappenlijstje door een lijst in de Wunderlist-app op je telefoon en ik vraag me eerlijk gezegd af hoeveel ik nog zou schrijven als ik niét meer op school zou zitten. Een beetje jammer: ja, maar ik ben op zich niet bang dat mensen ooit helemaal stoppen met met de hand schrijven. Het heeft gewoon iets en ik denk dat mensen dat wel in blijven zien. Bovendien wordt dat ‘iets’ alleen maar groter nu bijna alles digitaal gaat, want daardoor worden handschriften steeds bijzonderder. Stiekem vind ik dat ook wel leuk, dat handschriften steeds intiemer worden. Dat het alleen iets is wat mensen waar je echt veel mee om gaat, of die je vaak in het echt ziet, voorbij zien komen.

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.