Personal

Het is WEEKEND! Daar was ik misschien wel een beetje aan toe. Afgelopen week was een typische herfstweek. Ik liep in huis alweer met vesten, sjaals en warme sokken, het was een beetje grauw weer en ik had het DRUK met school. Of nouja, soms kwam er dan thuis alsnog niets uit mijn vingers, maar ik heb wel veel op school gezeten, hard gewerkt in tussenuren en eenmaal thuis had ik eigenlijk ook geen tijd om stil te zitten (al heb ik het wel een beetje gedaan natuurlijk). Dat is voor mij altijd een teken dat de zomer nu echt over is, maar zo erg is dat niet: mijn week was wat minder exciting, maar alsnog leuk!

Zaterdag

 photo 09-september42_zpsb9ed3d43.jpg

Het grootste gedeelte van de dag bracht ik in bed en vooral achter mijn laptop door. Ik word er altijd blij van dat ik dan tussendoor gewoon even met Coco kan knuffelen als ik naar beneden loop voor het een of het ander (al is hij daar inderdaad niet altijd even blij mee, haha).

Lees verder ...

Ik weet nog dat het vroeger veel gezegd werd over mijn klasgenootjes uit de kleuterklassen, en nog steeds is het een favoriete uitspraak van moeders en juffen over jonge kinderen: ‘Ze is een echte dromer. Zit altijd met haar hoofd ergens anders, leeft het liefst zoveel mogelijk in haar eigen wereldje.’ Op mij was het nooit erg van toepassing; ik stond als kleuter al met beide benen op de grond en hield mijn gedachten eigenlijk altijd gewoon bij het hier en nu. Dat eerste is onveranderd gebleven, want ik ben nog steeds een nuchter en rationeel type, maar de kans dat ik niet gelijk reageer op mijn naam omdat ik stiekem aan het dagdromen was, is in de loop van de jaren wel enorm gestegen.

Daar zoek ik natuurlijk graag een verklaring voor door te kijken naar veranderingen van mijn karakter, maar ik denk eerlijk gezegd dat de belangrijkste factor iets heel anders is. Want staat dagdromen niet in direct verband met je concentratievermogen? Ik bedoel: heel schattig hoor, al die moeders die zeggen dat hun kinderen gewoon heel veel fantasie hebben, maar ik verdenk ze er nog altijd van dat het gewoon een smoesje is om de korte spanningsboog van hun kinderen goed te praten. Natuurlijk is er niets mis mee als je als kind een beetje snel afgeleid bent (zolang het later maar weer bijtrekt) en ik denk dat de ene persoon ook echt meer fantasie en meer behoefte aan een ‘eigen wereldje’ heeft dan de ander, maar uiteindelijk is dagdromen niets meer dan gedachten die afdwalen van waar je eigenlijk mee bezig bent.

hoi

Lees verder ...

September gaat snel jongens! Met oktober is ook niets mis, maar dat klinkt gelijk wel heel erg handschoenen- en truienachtig. Hoewel ik wel toe ben aan een beetje kou en de kriebels kreeg van deze 20+ temperaturen – en de vele korte broekjes die ik nog op straat en op school zag deze week, dat hoort niet in september hoor! -, komt de winter dan wel weer heel dichtbij. En daarmee ook de sleur van het schoolleven. Dit was de derde week alweer, het opstarten is voorbij en de eerste so’tjes zijn gemaakt. Het was een gedeeltelijk drukke, gedeeltelijk rustige week met leuke en een paar minder leuke dingen.

Zaterdag

 photo 2014september33_zpsbb0858c2.jpg

Als je om half twaalf je bed pas uit komt rollen dan is het geen schande om dat te compenseren met een beetje lichamelijke activiteit. Mijn ouders waren toch weg en dus leefde ik me in de huiskamer even uit met de 7 Minute Workout app. Daarna had ik het ook echt wel warm, haha!

Lees verder ...

Terwijl ik de derde poging doe om mijn fietssleutels in de zak van mijn jeans te stoppen zonder te kijken, duw ik met mijn zware schooltas – die zoals altijd onhandig aan mijn arm bungelt – tegen de deur. Zelfs na al die tijd weet ik nog niet of de tweede deur nou vanzelf opengaat of niet en zo ja, welke kant dat op gebeurt, dus kom ik de wachtkamer nog altijd ietwat stuntelend binnen. Gelukkig letten de zakenmannen met iPads voor hun neus of BlackBerry’s aan hun oor net zo min op me als de moeders die hun kinderen nog even de laatste normen en waarden meegeven voor ze zo meteen kennismaken met hun fysio. En baliemedewerkster B., die voor de zoveelste keer vandaag telefonisch met een patiënt zijn/haar verzekering doorneemt, kijkt ook al niet meer op of om als ik binnenkom. Hoogstens omdat ik zo’n lange tijd weg was geweest.

Je leest het inderdaad goed: ik was onderdeel van het meubilair van mijn fysiopraktijk geworden. Niet iets wat op mijn bucketlist stond en ook niet iets wat ik verwacht had toen ik er in april 2013 binnenkwam met mijn arm in een sling. Als je me al wat langer volgt, weet je dat ik toen in volle galop van een paard afgevallen ben en precies op mijn schouder beland ben, waardoor mijn linkerbovenarm brak. Precies twee weken later had ik, op dezelfde dag als het optimistische ziekenhuisbezoekje dat ik net had afgelegd, mijn vuurdoop bij de fysio. De zaal die verrekte veel van een sportschool weghad baarde me in eerste instantie een beetje zorgen, maar gelukkig werd ik al gelijk meegenomen naar een klein kamertje waar alleen een bed stond. Elke keer als ik daar – steeds wat minder voorzichtig – vanaf kwam na een behandeling (zie het als een soort massage/oefening), voelde ik me weer opgelucht: ik had weer een klein beetje bewegingsvrijheid terug.

Lees verder ...

Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Neerlandistiek aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

  • Mail
  • Bloglovin
  • Instagram
  • Bloglovin\'
Archief
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.