Music, Media & Movies

Die twee selfies met mijn zus die ik gisteren als allerlaatste foto van mijn Picture it in een collage deelde, daar was eigenlijk meer mee aan de hand dan dat ze precies een jaar na elkaar en in dezelfde setting gemaakt zijn. Selfies met mijn zus maak ik namelijk maar heel weinig en als we er echt voor gaan staan dan is dat eigenlijk altijd vanwege iets. Zo ook die tiende oktober vorig jaar, toen mijn iPhone in de keuken aan de oplader lag, iOS 7 er net op stond en ik mijn frontcamera voor het eerst uitprobeerde voor IMG_0002. Dus je raadt al waar ik naartoe wil… Ik heb mijn iPhone ondertussen alweer een jaar en twee dagen en we zijn in die 367 dagen zo close geworden dat ik dat wel een lijstje waard vind!

(deze foto had echt 10x interessanter gekund. Sorry, kwam er iets te laat achter dat de zon blijkbaar al om 19:00 ondergaat tegenwoordig)

In de eerste maand dat ik mijn iPhone had wist ik echt NIET waar al die negatieve geluiden over de accuduur vandaan kwamen. Die van mij ging gewoon twee dagen mee op één keer opladen! Totdat ik een nieuw sim only abonnement afsloot met 3G. Een iPhone zonder 3G is niets, dan laad ik hem liever een keertje extra op, maar de dag halen met 50% is wel typisch iets voor ‘the good old days’.

Uiteraard ben ik mijn eerste kras/buts niet zomaar vergeten. Of nouja, ik kan ‘m ondertussen niet meer aanwijzen omdat er nog een aantal andere bij zijn gekomen, maar ik was echt even van slag toen ik merkte dat het geen haar was die op de behuizing van mijn iPhone lag, maar dat er gewoon een kras in zat. HUH WAT heb ik daar nou €530 voor betaald?! Ondertussen doe ik er niet zo moeilijk meer over, van een butsje meer of minder gaat ‘ie het echt niet slechter doen en zolang mijn scherm niet aan diggelen ligt, heb ik dus niet zoveel te klagen.

Lees verder ...

Er is, naast MSN en de Sims 1, niets meer old skool dan een webcam. En dan vooral zo’n losse van Logitech die je een vierkant(!) computerscherm zette. Stiekem durfde je ‘m nooit aan je ouders te vragen, omdat die bij het woord ‘webcam’ allerlei associaties met chatrooms vol loverboys en vieze oude mannetjes hadden. Des te blijer waren we dan ook met de laptops met ingebouwde webcam, wat ook gelijk ‘mijn’ tijdperk is (die losse webcams ken ik eigenlijk alleen van mijn nichten en internetvriendinnetjes en uit boeken, haha). Daarmee was het gelijk voor veel meer mensen een optie en hoe leuk was het om je webcam aan te gooien als je toch al met elkaar zat te msn’en?

In mijn ogen eigenlijk niet eens zo heel leuk trouwens, haha. In groep acht heb ik wel een tijdje fervent gemsn’t met real life vriendinnetjes en af en toe zetten we de webcam dan wel eens aan, maar uiteindelijk vond ik het vaak alleen maar irritant omdat ik nooit echt alleen thuis was en soms gewoon liever oncharmant achter mijn laptop hing dan telkens bekeken te worden, haha. Toch had het iets spannends, dat je vanuit je eigen huis anderen kon zien én horen. Dat het beeld dan tien keer vastliep, de speakers van de een het weer eens niet deden/de ander per ongeluk zijn geluid uit had staan of je de ander niet eens kon verstaan, nam je dan gewoon voor lief. We wisten immers niet beter: in die tijd waren er nog geen telefoons met frontcamera’s en volgens mij bestond WhatsApp ook nog niet eens. MSN was een van de meest ‘real life’ online gespreksmanieren en met webcam dus al helemaal.

Lees verder ...

In the very beginning van mijn Spotify-verslaving luisterde ik vooral naar de top 100. Ik vond het hartstikke handig dat alle ‘radioliedjes’ daar gewoon op een rijtje stonden en dat ik dan ook gelijk wist hoe ze heetten (komt altijd zo lekker over als iemand zegt ‘hé, lekker nummer, hoe heet ‘ie?’ en jij geeft binnen drie seconden antwoord, haha). Na een tijdje was ik het echter wel zat, want uiteindelijk blijft die top 100 heel erg lang hetzelfde en dat terwijl er nog veel meer goede muziek beschikbaar is – iets waar ik in de loop van de tijd ook veel meer interesse in kreeg. Dus wat doe je dan? Dan maak je gebruik van andere playlists!

Ik moet zeggen dat ik ook nog redelijk vaak gewoon een heel album luister of een artiestenpagina op shuffle zet omdat hun muziek gewoon perfect is voor dat moment. Op een gegeven moment ben je dat echter ook wel zat en het handige van een playlist is dat het (over het algemeen) heel erg afwisselend is. Zelfs als je ‘m in een bepaald thema maakt, heb je nog elke keer andere nummers en artiesten waardoor het toch niet saai wordt. Spotify heeft ongeveer voor elke gelegenheid wel een playlist samengesteld en daar maak ik dankbaar gebruik van als ik achtergrondmuziek zoek voor een avond met visite, wel een energieboost kan gebruiken of het een typische, regenachtige dag is. Het lijstje met afspeellijsten die ik echt volg, probeer ik vaak een beetje binnen de perken te houden: ik kan er niet tegen als dat een enorm zooitje is. Daardoor maak ik ook niet zo vaak eigen afspeellijsten, want als ik er een keer eentje heb gemaakt dan wil ik ‘m eigenlijk wel bewaren maar aan de andere kant, als ik ‘m op een gegeven moment nooit meer luister…

Lees verder ...

Ik luister nog altijd alles wat los en vast zit, maar er is toch een bepaald genre waar mijn voorkeur naar uitgaat. Bands hebben sowieso mijn voorkeur boven ‘losse artiesten’ en het is meestal een beetje de indie-/soft-/poprockhoek waar ik uiteindelijk terecht kom. Rock klinkt altijd heel heavy, maar dat valt dus echt onwijs mee. Je hoort het gewoon op de radio, het is alleen iets minder vertegenwoordigd in de top 100. Net iets alternatiever dan pop dus en dat is precies hoe ik het graag hoor. Ik vond het wel eens tijd voor wat meer ‘indierock’ (waar die naam vandaan komt, geen idee, maar ‘t klinkt leuk) en dus deel ik vandaag vijf toffe bands die allemaal ongeveer in dat genre passen.

The Kooks

Genre: indierock, Britpop
Nationaliteit: Engels (Brighton)
Begonnen in: 2005
Huidige samenstelling: Luke Pritchard – zang & ritmegitaar, Hugh Harris – hoofdgitaar & ondersteunende zang, Alexis Nuñez – drums & percussie, Peter Denton – basgitaar
Hits: She Moves In Her Own Way, Always Where I Need To Be, Eddie’s Gun, Sofa Song, You Don’t Love Me, Naïve, Ooh La, Shine on, Sway Junk of The Heart (Happy), How’d You Like That
Aantal albums: 4 (Inside In / Inside Out, Konk, Junk Of The Heart, Listen)
Concerten en tours: Parkpop, Lowlands, Pinkpop, Rock Werchter, Paradiso, HMH
Opvallend: Hun band is vernoemd naar het gelijknamige nummer van David Bowie en een van hun bekendste nummers, She Moves In Her Own Way, wordt gebruikt in de Nederlandse film Alles is Familie.

Bij The Kooks vind ik het enorm logisch dat ze op zoveel festivals staan. Ze hebben precies die alternatieve, maar toch redelijk ‘catchy’ sound – het is absoluut geen pop, maar ook geen echte rock. Hun muziek hangt er een beetje tussenin; voor een redelijk groot publiek, maar toch ideaal als je eens wat anders wil dan de standaard top40-nummers.

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Neerlandistiek aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

  • Mail
  • Bloglovin
  • Instagram
  • Bloglovin\'
Archief
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.