Music, Media & Movies

In januari 2011, ondertussen alweer bijna vier jaar geleden, besloot ik dat het misschien toch maar eens tijd werd om Twitter aan te maken. Het leek hét upcoming social media netwerk te zijn en eigenlijk was ik niet eens zo into social media – ik had nog niet eens Facebook -, maar ik vond het idee van random gedachten spammen en makkelijk met anderen in contact komen toch wel leuk. Origineel als ik was koos ik voor de username ‘foreverHester’ (wat later leuk samen bleek te gaan met mijn beste vriendin, die zichzelf ‘brendaforyou’ doopte) en onder die naam heb ik inmiddels al 8,555 tweets gepost.

Als ik mijn Timehop ‘s morgens doorscroll, zie ik een duidelijk verschil tussen mijn eerste jaar op Twitter en nu. Als we mijn manier van typen even achterwege laten (zolang je niet over de 140 tekens heen zit is het echt nergens voor nodig de -ij door een -y te vervangen hoor…), is het grootste verschil dat ik vroeger vooral dingen als ‘Destine luisteren & grieks luisteren :( dan eten & weg’ tweette, en nu gewoon de moeite neem volledige zinnen met (naar mijn mening) zinnigere inhoud te formuleren. Als iets me opvalt of ik ergens even extra bij stilsta en er is niemand in real life in de buurt waar ik het aan kan/wil vertellen, of ik vind het gewoon het delen voor een groter publiek waard, dan belandt het al snel op mijn Twitter.

Of nouja… misschien moet ik belandde zeggen. Afgezien van het feit dat ik door een fout van mijn provider tot en met 1 januari zonder 3G zit en dus niet meer altijd een tweet het internet op kan slingeren, is het in de afgelopen maanden ook gewoon een stuk minder hot en happening geworden. Ik kan ongeveer alle tweets in mijn timeline lezen zonder daar een dagtaak aan te hebben, omdat er simpelweg amper meer getweet wordt door de mensen die ik volg. Iedereen lijkt opeens massaal verhuisd te zijn, naar mijn mening vooral naar Instagram – de plek waar je herinneringen vast kan leggen op beeld en zelfs nog wat kan opleuken met een hipsterfiltertje. En zeg nou zelf, een foto zegt toch meer dan duizend woorden?

Lees verder ...

Tussen mijn favoriete artiesten zitten er een paar die al heel lang bezig zijn en ook een aantal die pas net begonnen zijn. Dat laatste is vaak heel verfrissend en leuk, maar het is ook wel weer leuk als je al meer herinneringen hebt bij bepaalde muziek. Ik besloot dat ik jullie deze keer niet per se kennis wilde laten maken met vijf van mijn favoriete artiesten, maar juist met vijf artiesten – in dit geval zangeressen – met mijn favoriete herinneringen. Die herinneringen heb ik het sterkst bij de muziek van vóór 2010, toen ik nog een jonkie was op muziekgebied. Toevallig vijf zangeressen deze keer!

Amy Macdonald

Genre: folk, popmuziek, akoestisch, alternatieve rock, indie
Nationaliteit: Schots (Gasglow)
Biografie: Op 25 augustus 1987 werd Amy MacDonald geboren. Vanaf haar vijftiende stond ze op het podium met akoestische optredens, vijf jaar later bracht ze haar debuutalbum This Is The Life uit. Die cd (ja, cd ja, the good old times!) stond op de eerste plaats van de Nederlandse Album Top 100 en kwam ook in andere Europese landen gelijk hoog binnen in de ranglijsten. Ze speelde onder andere op Pinkpop (2009) en was ook te horen in Mooi! Weer De Leeuw. Sinds haar laatste album uit 2012 hebben we helaas (nog) niets meer van haar gehoord.
Hits: This Is The Life, Mr. Rock & Roll, Run, Don’t Tell Me That It’s Over
Aantal albums: 3 (This Is The Life, A Curious Thing, Life In A Beautiful Light)
Opvallend: Met This Is The Life (een nummer van het gelijknamige album dat ze later nog als single heeft uitgebracht) scoorde ze de grootste solohit voor een vrouwelijke artiest.

Aan Amy Macdonald heb ik warme herinneringen. Vooral de hits van haar eerste album heb ik veel geluisterd toen ik in de zomer een uurtje per dag achter de computer kroop in het huis waar we toen oppasten. Met uitzicht op de Bilthovense straat en de trampoline in de tuin speelden mijn zus en ik dan een spelletje dammen op Spele.nl. Ik zie mezelf nog zo zitten als klein meisje achter dat grote bureau, me afvragend wat Hyves was als ik internet opstartte en daar terechtkwam omdat het de startpagina van de eigenaresse van het huis was. Nog steeds vind ik de muziek van Amy goed door haar onderscheidende sound. Best sfeervol om af en toe op te zetten! Dat doe ik niet vaak, maar toch vind ik het ergens jammer dat haar laatste album uit 2012 stamt.

Lees verder ...

Muziek, muziek, muziek! Er gaat geen dag voorbij waarbij ik het niet luister. Het begint meestal om 7:20 ‘s morgens en staat verder elke minuut waarin ik op mijn kamer ben aan. Dat realiseerde ik me pas toen ik het er met een vriend over had, eigenlijk best bijzonder. Het leek me dus wel weer eens leuk wat muziek van de afgelopen tijd te delen en laat ik nou net een ‘En dan is dit november 2014’-playlist hebben bijgehouden in de afgelopen maand!

I’ve been around the world and never in my wildest dreams, would I come running home to you. I’ve told a million lies but now I tell a single truth, there’s you in everything I do. Now remember when I told you that’s the last you’ll see of me, remember when I broke you down to tears. I know I took the path that you would never want for me, I gave you hell through all the years. So I, I bet my life, I bet my life, I bet my life on you

Iets waar ik altijd voor in ben: nieuwe nummers van Imagine Dragons! Hun muziek is en blijft apart en waardeer ik vaak pas écht na een aantal keer luisteren, maar dat is bij I Bet My Life ook weer het geval. De tekst is niet echt op toepassing van mij, maar ondanks dat wel goed en hoewel ik eerst lichtelijk schrok van het upbeat refrein en de apenkreten ertussendoor, vind ik het toch weer een tof nummer geworden.

Lees verder ...

Mijn vorige 5x artikel, waarin ik vijf leuke indierockbands deelde, werd positief ontvangen door jullie. Eigenlijk vond ik het ook wel hel erg leuk en daarom wil ik vaker vijf artiesten, bands, albums of nummers die allemaal iets gelijk hebben met jullie delen. Het is onmogelijk elke artiest die ik leuk vind uitgebreid te behandelen, maar zo kan ik sommige muziek toch even snel onder de aandacht brengen bij jullie. Dat doe ik graag, want muziek vind ik zelf een van de fijnste dingen in het leven. Vandaag dus vijf mannelijke artiesten met een eigen sound!

Aloe Blacc

Genre: rap, soul
Nationaliteit: Amerikaans (Orange County, Californië)
Biografie: In het begin van 1979, 7 januari, ziet Aloe Blacc de wereld voor het eerst. Op school leert hij trompet en later ook gitaar en piano spelen. We horen voor het eerst van zijn muziek in 2002, waar hij samenwerkt met producer Exile als duo Eamon. Ze brengen een ep uit – Anon and On – waar voornamelijk op gerapt wordt. In 2006 slaat hij een andere weg in en begint hij een solocarrière.
Hits: I Need a Dollar, Wake Me Up, The Man
Aantal albums: 3 (Shine Through, Good Things, Lift Your Spirit)
Opvallend: Zijn single I Need a Dollar was de introsong van de Amerikaanse serie How to Make it in America én werd gebruikt in het EA-Sportsspel Fight Night Champion. Daarnaast heeft hij het nummer Wake Me Up (Avicii) gecoverd en ook een akoestische versie van dat nummer uitgebracht.

Ik vind Aloe Blacc een heel catchy sound hebben zonder dat het te standaard is. Zijn muziek is vrolijk, maar niet oppervlakkig, en juist heel interessant. Bij Soldier in the City en Wanna Be With You heeft hij me al in de eerste secondes en daarna luister ik het nummer alsnog graag af. Gewoon goede muziek!

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Neerlandistiek aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

  • Mail
  • Bloglovin
  • Instagram
  • Bloglovin\'
Archief
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.