Inspiration

Sinds september heb ik geen boek meer aangeraakt, maar in de laatste twee weken vakantie heb ik er (tussen het fotograferen door) toch nog even een paginaatje of 1000 doorheen gejast – als het er niet meer waren. Ook over die boeken had ik uiteraard een mening en dan vind ik ze, nog afgezien van het feit dat ik sommige ook aan jullie aan zou willen raden, direct al het delen waard. Ik heb gemerkt dat ik makkelijker mijn mening vorm over een film dan over een boek, omdat je met een boek veel langer bezig bent. Tijd om uitgebreid te vertellen over The Circle en De laatste zomer dus!

The Circle – Dave Eggers (2013)

De naïeve twintiger Mae Holland krijgt een felbegeerde baan bij de Cirkel, het machtigste internetbedrijf ter wereld. Ze begint bij de klantenservice, waar de werkdruk steeds meer wordt opgevoerd. Intern is iedereen via een universeel besturingsprogramma aan elkaar gelinkt en men wordt geacht steeds online te zijn en via reacties aan het gemeenschapsgevoel bij te dragen. Mae bedenkt leuzen als ‘geheimen zijn leugens’, wordt een van de eerste ‘transparante personen’ (een openbaar privéleven) en komt steeds meer in de ban van de cultuur van het bedrijf. Hierdoor verpietert het contact met haar kritische ouders en ex-vriend Mercer.

Toen ik tegen dit boek aanliep in de bibliotheek, heb ik geen moment getwijfeld of ik ‘m mee zou nemen of niet. Ik had er al wat over gehoord (Cynthia/MissLipgloss heeft ‘m in het Nederlands gelezen en door haar blog kende ik ‘m dus al) en omdat ik zelf ook heel veel met social media et cetera bezig ben, was ik wel benieuwd naar een boek over de toekomst daarvan. Ik betwijfel of The Circle écht de toekomst is, maar met een paar dingen – zoals alles in één account en heel veel transparantie/alles op internet – zitten ze volgens mij wel in de richting. Hoewel ik dat nu best een goed idee zou vinden en zelf ook heel open ben op internet, had ik tijdens het lezen een enorme afkeer tegen The Circle. Alle medewerkers én landgenoten werden gewoon echt een soort van gehersenspoeld door de hele community die eromheen zat en omdat het steeds geleidelijk een stapje verder ging, had niemand meer echt door hoe belachelijk het was.

Lees verder ...

Terwijl ik de derde poging doe om mijn fietssleutels in de zak van mijn jeans te stoppen zonder te kijken, duw ik met mijn zware schooltas – die zoals altijd onhandig aan mijn arm bungelt – tegen de deur. Zelfs na al die tijd weet ik nog niet of de tweede deur nou vanzelf opengaat of niet en zo ja, welke kant dat op gebeurt, dus kom ik de wachtkamer nog altijd ietwat stuntelend binnen. Gelukkig letten de zakenmannen met iPads voor hun neus of BlackBerry’s aan hun oor net zo min op me als de moeders die hun kinderen nog even de laatste normen en waarden meegeven voor ze zo meteen kennismaken met hun fysio. En baliemedewerkster B., die voor de zoveelste keer vandaag telefonisch met een patiënt zijn/haar verzekering doorneemt, kijkt ook al niet meer op of om als ik binnenkom. Hoogstens omdat ik zo’n lange tijd weg was geweest.

Je leest het inderdaad goed: ik was onderdeel van het meubilair van mijn fysiopraktijk geworden. Niet iets wat op mijn bucketlist stond en ook niet iets wat ik verwacht had toen ik er in april 2013 binnenkwam met mijn arm in een sling. Als je me al wat langer volgt, weet je dat ik toen in volle galop van een paard afgevallen ben en precies op mijn schouder beland ben, waardoor mijn linkerbovenarm brak. Precies twee weken later had ik, op dezelfde dag als het optimistische ziekenhuisbezoekje dat ik net had afgelegd, mijn vuurdoop bij de fysio. De zaal die verrekte veel van een sportschool weghad baarde me in eerste instantie een beetje zorgen, maar gelukkig werd ik al gelijk meegenomen naar een klein kamertje waar alleen een bed stond. Elke keer als ik daar – steeds wat minder voorzichtig – vanaf kwam na een behandeling (zie het als een soort massage/oefening), voelde ik me weer opgelucht: ik had weer een klein beetje bewegingsvrijheid terug.

Lees verder ...

Het is overduidelijk dat mijn blog om mij draait. Dat klinkt in eerste instantie altijd heel zelfingenomen, maar het is nou eenmaal een onderwerp waar ik heel veel van weet en altijd wel iets over te melden heb – klinkt nog steeds zelfingenomen, maar hey, stiekem is het wel heel logisch. Een blog over een onderwerp waar je al vrij snel over uitgepraat bent voor langere tijd bijhouden is bovendien nog nooit iemand gelukt en dus vind je tegenwoordig steeds meer persoonlijke blogs op het internet. Als je daar een beetje bekend mee bent heb je bovendien ook wel door dat die mensen niet over zichzelf schrijven omdat ze zichzelf zo geweldig vinden (zoals ik hier ook al uitlegde), maar juist om anderen te helpen met ervaringen en tips, om leuke (maar ook mindere leuke) dingen delen, gedachtespinsels ergens kwijt te kunnen en een reden en medium hebben om te schrijven (en eventueel te fotograferen en/of filmen).

Het bloggen doe ik voor een groot deel voor mezelf, omdat ík al deze dingen tof vind, maar aan de andere kant denk ik wel dat ik het een stuk minder leuk zou vinden als er niemand mee zou lezen. Voorbeeldje: over een jaar is het leuk om nog eens over mijn campingavonturen te lezen, maar op dit moment zit dat nog redelijk vers in mijn geheugen en heeft het dus wat minder nut om daar een artikel over te schrijven en online te zetten als ikzelf de enige ben die het leest. Als ik weet dat mijn artikelen gelezen worden, dan probeer ik jullie te amuseren, informeren, overtuigen en/of inspireren (dat laatste is wat mij betreft een beetje de overkoepelende term). Op die manier zijn mijn bezoekersaantallen echt een enorme stok achter de deur. Sowieso om regelmatig te blijven publiceren (er wordt toch wel iets van me verwacht), maar ook om bezig te blijven met verbetering en vooral mijn schrijfdoelen. Waarom lezen jullie mijn artikelen eigenlijk? Wat wil ik ermee bereiken; wat voor gevoel wil ik dat ze achterlaten bij mijn lezers? Als je daar mee bezig bent, is een artikel eigenlijk pas echt ‘af’ als je bevestigd hebt gekregen dat je je doel hebt bereikt – en dat kan al gebeuren met één enkele reactie van iemand die laat weten dat ze het een leuk of interessant artikel vond.

Lees verder ...

In de afgelopen tijd heb ik dagen in andere dagen over zien gaan (de keren dat ik voor 00:00 sliep zijn volgens mij op twee handen te tellen), vlogen de weken om en vloeide de ene maand over in de andere. Ik stond er niet bij stil, want ik had toch twee maanden vrijheid, geen verplichtingen en bovendien geen zin in tanlines van mijn horloge. Dat betekende buiten in de zon zijn zonder enig tijdsbesef, op mijn telefoon moeten kijken voor de datum (mijn oude agenda had ik al afgeschreven, en mijn nieuwe had ik nog niet in gebruik, dus ja…) en überhaupt geen idee hebben of het nou maandag, dinsdag of zaterdag was. Op die manier werd juni juli, juli augustus en augustus… september.

En dat kan ik niet ongemerkt voorbij laten gaan. Nou ging dat ook niet, want op 1 september stond er om 19:30 een openingsavond van het nieuwe schooljaar gepland en dus werd ik sowieso wel met mijn neus op de feiten gedrukt, maar ik vind september sowieso een maand met een hoofdletter. Het is naast de maand waarin de scholen vaak weer beginnen (ik vind het echt heerlijk als dat precies op 1 of 2 september gebeurt) ook de eerste maand die de ‘r’ weer in de naam heeft en die daarmee, naast onverwacht aangename middagen buiten, ook de eerste herfstbriesjes en herfstshopsessies met zich meebrengt. Ik houd helemaal niet zo van de winter, maar met september heb ik wel wat. Het nieuwe jaar hangt altijd overduidelijk in de lucht en dat is bij mij net zoiets als de naderende lente: een soort van belofte voor dit jaar aan de hand van de herinneringen van voorgaande jaren. New-but-on-repeat en dat vind ik nog altijd een van de fijnste dingen.

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.