Favorites

Eigenlijk was ik in deze paar dagen van afwezigheid op mijn blog vooral bezig met school en de toetsweek, maar daarover later meer (al ben ik bang dat er ook nog wel meer dagen van afwezigheid komen). Wat ik namelijk ook deed was Kingsman: The Secret Service kijken, vorige week vrijdag toen het zo ontzettend heet was en ik met een aantal vrienden na een zonnige barbecue in de tuin op de bank in de huiskamer belandde, en toen ik me later die week realiseerde dat mijn acht biebboeken al bijna een maand geleden terug hadden gemoeten besloot ik Split van Swati Avasthi ook maar heel snel uit te lezen. Mijn strategie van een paar maanden geleden was ‘niet aan boeken beginnen, want je hebt toch geen tijd om ze te lezen’, tegenwoordig begin ik er gewoon aan en dan is de kans veel groter dat ik er uiteindelijk toch tijd voor vrijmaak. Dat is eigenlijk wel zo prettig, want ik ben geen persoon die zonder boeken zou moeten leven – iets dat Split ook weer even bewees. Voor Kingsman geldt ongeveer hetzelfde, want daarvan keek ik het laatste halfuurtje dat ik op die bewuste vrijdagavond nog niet had gezien alsnog terug op zondagavond en dus vind ik het tijd worden dat ik er hier wat meer over zeg.

Ik kijk regelmatig films met vrienden (als in: jongens) en dus ben ik in de afgelopen twee jaar al een heel aantal keer afgeweken van het standaard type romcom of chickflick. Van die films geniet ik nog steeds, maar ik wissel ze nu regelmatig af met films die echt een sterk verhaal vertellen (Boyhood, La Famille Bélier) en dit soort actiefilms. Of nouja, ‘dit soort’: Kingsman is eigenlijk wel vrij uniek. De film vertelt het verhaal van Gary, een Britse straatjongen wiens stiefvader zijn moeder mishandelt, die onder de vleugels van Harry Hart wordt genomen vanwege een ‘niet-ingeloste’ oude schuld (die overigens geen rol speelt in het verhaal, het is gewoon om de logica aan te duiden). Harry Hart is een agent bij een geheime organisatie en leidt Gary ook op tot geheim agent, precies in het tijdperk waarin de wereld wordt bedreigd door een IT-genie met kwaadaardige bedoelingen (die overigens gespeeld wordt door Samuel L. Jackson, natuurlijk).

Lees verder ...

Geen zorgen: ik ben niet van plan mijn internetcontacten een jaar lang te laten voor wat het is (nee, zelfs niet na die radiostilte van de afgelopen drie dagen, geen grapjes over maken graag). Ondanks het gebrek aan ruimte op mijn iPhone blijven Twitter, Facebook, Instagram, WhatsApp, Messenger, Snapchat en WordPress er gewoon lekker op staan, want ik zou ze missen als ik ze niet even aan kon klikken in een vrij minuutje waarin ik moet wachten. Of als ik een foto wil delen, iets wil vragen aan iemand of gewoon een gezellig gesprek wil voeren. Het internet is behoorlijk ingeburgerd in mijn leven (want ook al hoor ik misschien wel een beetje bij de ‘nieuwe generatie’, ook ik ben gewoon opgevoed met Freddy Fish en de Lion King als enige bezigheid op de computer) en juist daarom was ik zo benieuwd naar dit boek toen ik het in de bibliotheek zag staan. Een ‘uniek journalistiek project’, zoals hij het zelf noemt, waarbij Bram van Montfoort een jaar lang volledig offline gaat. For real?

Offline

Lees verder ...

Er is, naast MSN en de Sims 1, niets meer old skool dan een webcam. En dan vooral zo’n losse van Logitech die je een vierkant(!) computerscherm zette. Stiekem durfde je ‘m nooit aan je ouders te vragen, omdat die bij het woord ‘webcam’ allerlei associaties met chatrooms vol loverboys en vieze oude mannetjes hadden. Des te blijer waren we dan ook met de laptops met ingebouwde webcam, wat ook gelijk ‘mijn’ tijdperk is (die losse webcams ken ik eigenlijk alleen van mijn nichten en internetvriendinnetjes en uit boeken, haha). Daarmee was het gelijk voor veel meer mensen een optie en hoe leuk was het om je webcam aan te gooien als je toch al met elkaar zat te msn’en?

In mijn ogen eigenlijk niet eens zo heel leuk trouwens, haha. In groep acht heb ik wel een tijdje fervent gemsn’t met real life vriendinnetjes en af en toe zetten we de webcam dan wel eens aan, maar uiteindelijk vond ik het vaak alleen maar irritant omdat ik nooit echt alleen thuis was en soms gewoon liever oncharmant achter mijn laptop hing dan telkens bekeken te worden, haha. Toch had het iets spannends, dat je vanuit je eigen huis anderen kon zien én horen. Dat het beeld dan tien keer vastliep, de speakers van de een het weer eens niet deden/de ander per ongeluk zijn geluid uit had staan of je de ander niet eens kon verstaan, nam je dan gewoon voor lief. We wisten immers niet beter: in die tijd waren er nog geen telefoons met frontcamera’s en volgens mij bestond WhatsApp ook nog niet eens. MSN was een van de meest ‘real life’ online gespreksmanieren en met webcam dus al helemaal.

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.