Blog

Hi & WELCOME! Mocht je je af hebben gevraagd waarom ik beloofde meer te gaan bloggen maar vervolgens weer dertien dagen niets van me liet horen… Hierom. Op dinsdagavond opende ik mijn Macbook en mijn blogadmin, ik had al mijn (in dit geval vier) colleges van de week namelijk al gehad, maar zodra ik begon te typen kriebelde er iets. Ik was mijn ooit zo geliefde Tahoma spuugzat. Voor de lol pastte ik het lettertype aan in de blogpost waar ik aan begonnen was, maar ondertussen wist ik ook wel dat dat geen oplossing van het probleem was. Omdat er door geplande werkzaamheden geen treinen tussen Rotterdam en Utrecht reden liep ik die dag al om 7:00 de deur uit om anderhalfuur in een bus te zitten voor mijn eerste college begon en toch weerhield dat me er niet van om om twee uur ’s nachts nog steeds aan mijn bureau te zitten. Ik haalde mijn voormalige laptop er voor onder het stof vandaan – het programma dat ik nodig had stond daar nog op  -, liet de Gooische Vrouwen als achtergrondgeluid en gezelschap voor de zoveelste keer in hun problemen verzuipen en storttte me in een lay-outprojectje.

Lees verder ...

Bijna drie jaar geleden vond ik de verjaardag van mijn zus blijkbaar zo niet boeiend (sorry zus) dat ik uitgerekend op die dag voor de zoveelste keer naar Antagonist.nl ging en het deze keer écht deed: een eigen domein kopen. Ik kon er niet over uit hoe cool ik hesterly.nl vond staan staan na een paar maanden op hesterly.wordpress.com te hebben geblogd, een URL die zo onmogelijk was dat ik ‘m liever niet zei als iemand ernaar vroeg in een gesprek en die ik ook niet ‘even’ op kon schrijven. Mijn bloggeschiedenis gaat inderdaad dus veel verder terug dan die bewuste 26 oktober 2012; ik maakte in het voorjaar van 2012 al kennis met WordPress, waarop ik op en af een aantal blogjes heb opgestart (daar weet ik alleen weinig meer van) en uiteindelijk op 7 juni ‘wedontevergiveup’ in ‘hesterly’ veranderde, maar eigenlijk vind ik dat het vanaf dat eigen domein pas echt serieus werd. En drie jaar bloggen, holy, dat is wel een blogpost waard (alleen al omdat ik al vijf mails van mijn hosting heb gekregen dat ik even moet verlengen, oeps). Aangezien ik het leven nu wat beter snap en niet opnieuw heel eigenwijs mijn eigen feestje ga houden op 26 oktober, blog ik er gewoon vandaag over. Op drie jaar maken die paar dagen immers ook niets meer uit.

Uitgebreid terugblikken ga ik niet doen, vooral omdat ik het niet zo heel boeiend vind: ik was vroeger serieus bezig met mijn blog en deed het zo goed als ik kon, maar je hoeft maar één blik te werken op oude archieven om te weten dat het niet zoveel voorstelde. Mijn blogposts zaten misschien niet vol met spel- en taalfouten, maar de foto’s waren wel bedroevend slecht óf zonder bronvermelding van WeHeartIt – wat een goede indicator is voor hoe weinig ik om fotografie gaf; ik zag het vooral als praktisch, niet als een kunst op zich. Had ik een plaatje voor een artikel nodig, dan zocht ik die gewoon op, en bij het idee of copyright van de auteur stond ik eigenlijk nooit stil. Ik schreef daarentegen wel prima en mijn blog mag dan wel altijd gestaag en nooit booming gegroeid zijn, ik bouwde wel echt een groepje vaste volgers op en dat was iets waar ik terecht trots op was (en ben). Bloggen vond ik gewoon heel erg leuk omdat ik er voldoening uit kon halen en het idee had dat ik me ergens in ontwikkelde en dat vind ik nu eigenlijk nog steeds het belangrijkst.

3b years

Lees verder ...

Ik vind bloggen intens fijn, ook al realiseer ik me het niet zo vaak. Bloggen is voor mij niet meer dan normaal, en zelfs dat vind ik eigenlijk normaal: het is misschien een iets minder common hobby dan piano spelen, maar ik ben al sinds 2009 actief op het internet en bloggen was meer een soort logisch vervolg daarvan. Zo sprak ik zondag, nadat ik al mijn blogfoto’s gereorganiseerd had en dus ook van die way way back in 2012 toen ik nog crappy foto’s maakte en zelf redelijk oncharmant was, heel toevallig een meisje waar ik vroeger – nog voor m’n blogtijdperk – nog mee had gemsn’t en die ik kende via de diertjessites waar ik toen behoorlijk veel uren van m’n leven op versleet en dat was wel een soort bewijs van het feit dat deze internetwereld eigenlijk ook maar klein is en ik me er blijkbaar altijd al tot aangetrokken heb gevoeld. Toen ik jonger was was dat waarschijnlijk vooral omdat ik het internet soms als een soort tweede wereld zag, een plek waar ik als introvert makkelijker meer van mezelf kon laten zien dan in het echte leven, waar je social skills nodig had die ik toen nog niet in overvloed bezat. Nu is het meer een kwestie van tweede natuur dat ik blogjes tik over dingen die ik meemaak, foto’s die op mijn SD-kaart zijn beland en gedachtes die door mijn hoofd heen spoken.

IMG_9271B

Toch betekent dat niet dat bloggen ook per definitie altijd soepel gaat; ik kan waarschijnlijk een heel boek schrijven in het kader van ‘wat weet je van perfectionisme en je blog’. Ik zou mezelf in het algemeen niet direct een perfectionist noemen, hoewel ik er wel wat van weg heb. Als ik iets doe, wil ik het ook wel echt goed doen omdat ik half werk gewoon niet echt de moeite waard vind en dat betekent ook wel eens dat ik een taak dus maar zelf op me neem, zodat ik zeker weet dat het goed gebeurt (of er in elk geval genoeg moeite in gestoken wordt). Toch heb ik een bepaalde laidbackheid tijdens die dingen die ervoor zorgt dat het bij een drive om dingen goed te willen doen blijft en geen stressy, vervelend perfectionisime wordt. Dat merk ik ook bij toetsen: ik wil er meestal het beste uithalen, maar als mijn cijfer een keer wat lager uitvalt dan verwacht ben ik daar vaak ook wel oké mee als ik gewoon mijn best heb gedaan.

Lees verder ...

Ik hoop voor je op nog vele mooie (blog)jaren te gaan. Maak er maar je mooiste van tot nu toe‘, citeer ik Nina’s comment op mijn blogpost over mijn verjaardag. Bij dit soort ‘bijzondere’ blogposts vind ik het altijd leuk even de tijd te nemen om de reacties nog een keer te lezen, maar dan allemaal achter elkaar in plaats van op mijn telefoon in de WordPress app zodra er eentje geplaatst wordt en ik daar een melding van krijg. Er reageren namelijk altijd wel een paar lezeressen die dat normaal nooit doen, maar nu de gelegenheid aangrijpen en me toch even feliciteren of gewoon laten weten wat zíj van mij/mijn blog vonden dit jaar. Naast dat ik dat hartstikke leuk vind, realiseer ik me vaak opeens ook dat er mensen meelezen. Aan de ene kant ben ik me daar heel bewust van – bijvoorbeeld als ik drie dagen niets online heb gezet, maar eigenlijk ook gewoon bij alles wat ik schrijf en publiceer -, maar ik vergeet soms dat mijn lezers ook echt unieke personen zijn.

Van de paar lezeressen die vaker reageren weet ik dat, bij de rest heb ik niet echt een ‘idee’. Rechts in mijn sidebar zie ik dan wel het getal 362 staan, maar mijn statistieken liggen daar qua unieke bezoekers vaak onder en zeker als je je bedenkt dat mijn blog nog heel vaak bezocht wordt via Google kun je wel concluderen dat écht niet al mijn volgers mijn blog dagelijks bezoeken/alles lezen. ‘Oh,’ denkt de pessimist/realist in mij dan, ‘zo betrokken zijn ze dus niet bij mijn blog.’ Dat is geen verwijt, maar het zorgt er wel voor dat ik me nog onafhankelijker opstel en niet snel aan jullie zou vragen ‘wat jullie nog zouden willen lezen’ of ‘hoe jullie dit het liefst zouden willen lezen’. Dat is overigens sowieso iets wat ik niet snel zou doen: ik blog gewoon voor mezelf en voor de lol en ik krijg het gewoon spontaan benauwd bij het idee dat iemand zich ertegenaan zou bemoeien, of dat ik compromissen zou moeten sluiten ‘om de ander tevreden te houden’. Ik verdien geen geld met mijn blog, ik ben niet afhankelijk van mijn statistieken en dus is hesterly.nl geen gevalletje “u vraagt, wij draaien”. Geloof me, daar ben ik veel te eigenwijs voor. Het enige is dat het het wel lastiger maakt om te bepalen wat nou precies een mooi blogjaar is.

IMG_3333b

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.