Beauty & Make-up

Af en toe een selfie maken met je telefoon is leuk, maar once you go DSLR, you never go back. Ik vind het veel leuker mijn camera in het raamkozijn te zetten en in een houding die binnen no time ongemakkelijk gaat worden op de grond te gaan zitten met een afstandsbediening in mijn hand. Het klinkt ergens natuurlijk heel raar, er echt voor gaan zitten om jezelf op de foto te zetten, maar ik vind zelfportretten zo af en toe juist heel erg leuk en ik denk dat het ook zelfs wel even goed kan zijn. Het is geen versie van zelfverheerlijking, want uhhh je ziet met 18MP élk dingetje waar je in de spiegel misschien overheen keek, en bovendien hoef je niet bijzonder knap te zijn om een goed zelfportret te maken. Het is en blijft (voor mij in elk geval) gewoon een tak van fotografie. Als ik zelfportretten maak doe ik dat dan ook niet voor een nieuwe profielfoto op Facebook, maar omdat ik het interessant vind om te spelen met het overbrengen van een gevoel of emotie op beeld. Ik vind het echt een vorm van ontspanning als ik met een muziekje op een beetje poseer voor de camera (want er is niemand zo ontspannen voor mijn camera dan ikzelf, zolang ik ‘m zelf bedien dan) en tegelijkertijd is het ook heel leerzaam. Ik krijg meer inzicht in de taak van mijn modellen als ik shoots doe en het is daarnaast ook gewoon heel tof jezelf eens op een andere manier te (laten) zien.

Stiekem zijn deze foto’s nog van 28 december, maar ik vond het toch nog leuk ze even te delen. De zon scheen naar binnen en in plaats van naar buiten te gaan om de sneeuw te fotograferen, streek ik neer op mijn zus’ kamer. Echt een bedoeling had en heb ik er niet mee – het was gewoon een spontane actie -, behalve dan misschien dat je soms gewoon eens iets anders moet doen en iets moet durven. Natuurlijk loop ik in het echt niet met haar voor mijn ogen en handen in mijn haar, maar dat betekent niet dat ik het niet kan doen bij één fotoserie.

Lees verder ...

‘Ja, nu ben je weer iets meer de Hester die we kennen,’ merkte een vriendin op toen ik me, na het aanbrengen van een laagje foundation en het bijwerken van mijn wenkbrauwen, naar haar omdraaide. We waren ons aan het klaarmaken voor het gala en ik kwam net onder de douche vandaan, uiteraard zonder make-up. Ik ken de Hester zonder make-up net zo goed als de Hester met make-up en vind het absoluut niet erg mijn make-uploze gezicht te laten zien, maar natuurlijk weet ik wel dat het even anders is voor mensen die me bijna altijd met make-up zien. Misschien wel met een masker?

Voor mij is het duidelijk dat make-up geen masker is waar ik me achter verberg. Toch is dat vaak wat ik hoor van meiden die er zelf niets mee hebben. Bekende uitspraken zijn ‘Ik wil dat mensen me gewoon nemen zoals ik ben’, ‘Ik zou het niet willen dat mensen me niet meer herkennen zonder make-up’ en ‘Ik vind het niet nodig me ‘mooier’ te maken dan ik ben’. Met een laagje mascara hebben de meesten geen probleem, maar vooral als je een pompje foundation over je gezicht uitsmeert hebben sommige mensen al snel het idee dat je jezelf verbergt. Ik respecteer ieders mening en word er vaak zelf ook alleen maar door aan het denken gezet. Daarom wil ik met dit artikel antwoord geven op de vraag die volgens mij bij veel mensen die zelf geen make-up dragen opkomt: de vraag of make-up een masker is.

De definitie van een masker
Maar wat verstaan we nou eigenlijk onder een masker? Kort gezegd is dit iets waar je je achter verschuilt. Op Wikipedia vind je een goede definitie, maar die is tegelijkertijd ook wel heel concreet. Er staat dan ook niet voor niets onder dat “een masker zich onderscheidt van louter make-up”. In principe staat daar heel duidelijk dat make-up geen masker is, maar Wikipedia is ook niet heilig en ik denk dat je het begrip ‘masker’ in deze context breder moet zien. Iets waarmee je je gezicht bedekt om je anders voor te doen dan je bent en de ‘echte jij’ verbergt.

Lees verder ...

Ik kan me geen dag voorstellen waarop ik niet in de spiegel kijk, en volgens mij geldt dat voor iedereen die deelneemt aan de maatschappij. Het lijkt mij heel raar om te functioneren zonder dat je van jezelf weet hoe je eruit ziet, ook omdat ik niet zou weten hoe een samenleving eruit moet zien als mensen niet bezig zijn met hun uiterlijk en met de manier waarop ze overkomen op anderen. In de tijd waarin wij leven zijn we bijna allemaal wel bezig met het streven naar ‘schoonheid’: een kwaliteit of beleving (van een persoon, voorwerp, klank, plaats of idee) die de ervaring van genoegen, bevestiging, betekenis of goedheid veroorzaakt.

‘Schoonheid’ heeft in onze maatschappij vaak vooral te maken met iemands uiterlijk en fysieke verschijning. Het gevoel dat je daarbij krijgt kan gecompenseerd of beïnvloed worden door het innerlijk van iemand – manier van praten, passies, gedachtengangen, talenten, bepaalde karaktereigenschappen -, maar de eerste indruk die je van iemand krijgt is (in real life in elk geval) meestal gebaseerd op zijn of haar uiterlijk. Of die indruk positief of negatief is, is heel erg subjectief: iedereen vindt weer wat anders mooi. Ik zie wel wanneer ik iemand écht knap vind en wanneer iemand me niet in eerste instantie op zou vallen als bloedmooi, maar als ik erop ga letten valt het me alleen maar op hoe erg het van jezelf afhangt. Want zelfs meiden en jongens die ik heel erg knap vind, worden door anderen misschien weer totaal anders gezien.

Lees verder ...

Dat het eerder donker wordt is één ding, en op zich niet zo heel erg als je het zo plant dat je blogfoto’s overdag (en dus voornamelijk in het weekend) kan schieten. Het is alleen een heel ander verhaal als het de héle dag donker en grauw is. Bij natuurfotografie kun je dan gewoon donkere foto’s maken omdat je de natuur vastlegt zoals ‘ie is, maar als ik een product of ooglook op de foto zet, heb ik liever toch gewoon lichte foto’s. Ik was dus even heel blij dat ik meestal wel in de natuur te vinden ben met mijn camera, zodat ik niet wekelijks last heb van het slechte licht én daardoor juist wel genoeg van mijn instellingen weet om mijn ‘darker days’-ooglook toch nog goed vast te kunnen leggen.

Want op de verschrikkelijke fotografieomstandigheden (let allllsjeblieft niet op de ruis op de full face foto’s, mijn ISO stond écht niet op 800 hoor) na, vind ik de donkerdere dagen ook wel wat hebben. Ik word er niet echt actief van en mijn bed ‘s morgens uitkomen is verschrikkelijk, maar op een zaterdag maakt dat een stuk minder uit. Dan is het ergens ook wel weer gezellig om om 15:00 al lampen en kaarsjes aan te hebben. Je make-up doen met lamplicht is wel echt weer een ramp, maar ik had er ondanks dat toch zin in om mijn make-uplades eens in te duiken en mijn look op het weer af te stemmen. Dat werd uiteindelijk een bruin-blauwe look met gele highlighter. Grauwere kleuren als blauw en grijs vind ik altijd wennen, omdat ik zo gewend ben aan bruin, maar juist daarom is het wel leuk eens wat anders te proberen. Daarnaast vond ik het leuk om de kleur van mijn spijkerbroek in mijn ooglook terug te laten komen. Sowieso kwamen eigenlijk alle drie de kleuren uit mijn outfit terug in mijn ooglook, want ik droeg een jeans met zwart shirtje en camel blazer, haha.

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.