Zomer! Terwijl ik dit schrijf lijkt ‘ie zo goed als afgelopen, met de regen tegen de ramen en een consistente weersvoorspelling van temperaturen die maar net boven de 20 graden uitpiepen. Nog één ruime week indian summer in september lijkt me een cadeau, maar ook als dat niet gebeurt ben ik niet rouwig om deze rigoureuze weersomslag. De zomer was consistent – ook blij vlagen veel te heet en warm, maar in elk geval zodanig consistent dat ik me een paar weken lang niet heb afgevraagd of ik een paraplu of jas mee moest nemen.
Van de langste en lichtste avonden maakte ik dankbaar gebruik door buiten boeken te lezen tot het zodanig afkoelde dat ik met blote benen onder een wollen kleedje kon zitten. Als het niet té heet was aten buiten, en in aanvulling daarop kochten we een barbecue – die je dan weer net minder gebruikt dan je voor ogen had, maar hoort dat niet bij een barbecue?
Op mijn vrije vrijdagen dook ik de keuken in voor onder andere kersenclafoutis, cake met blauwe bessen en perziken en een cheesecake skillet cookie. Bakken is voor mij de perfecte gulden middenweg om wel iets te creëeren zonder dat dat heel creatief hoeft te zijn en al het zomerfruit dat je in huis haalt maar dan toch opeens sneller op moet dan gedacht is er de beste aanleiding voor.
Ook in dat kader zijn de enige verse bloemen waar ik me in een hittegolf aan waag de verse dahlia’s uit de pluktuin van mijn schoonmoeder of chrysanten. Die laatste verkochten ze deze keer in een kleur die perfect matchte met mijn nieuwste aanwinst, mijn MacBook Neo Citrus. De Neo stond al een tijdje op mijn wishlist maar niet echt met haast (ik houd enorm van het idee van een laptop, maar dacht ook: waar gebruikt een gemiddelde volwassene met een kantoorbaan nog een laptop voor?), totdat Apple de prijzen opeens flink en bijna per direct omhooggooide. Dat was het zetje dat ik nodig had om vanaf mijn picknickkleedje aan de singel heel snel een exemplaar naar mijn huis te laten komen.
Op toetsenbordverlichting heb ik ingeleverd maar verder is het een zegen om weer een laptop te hebben met een fatsoenlijke accuduur, die überhaupt zonder lader kan functioneren en die speakers heeft waar niet alleen gekraak uit komt. Deze is ook nog eens complementair aan mijn interieur en ik voelde me echt weer even teruggecapituleerd in de tijd toen ik in bed onder het genot van een mobiele airco de vermakelijke serie Good Cop/Bad Cop met Leighton Meester kon bingen zonder dat ik aan Tom uit hoefde te leggen waarom deze deels ironische politieserie op het Amerikaanse platteland niet echt zo slecht was als ‘ie leek.
Achter de zomer zette ik in mijn hoofd al een voorzichtige komma toen we op de laatste écht warme dag onze keuken uit elkaar haalden en naar de stort brachten – als je met zware dingen een heel aantal keer een trap op- en afloopt ben je namelijk opeens heel snel klaar met hitte. Maar, alles voor het goede doel: na drieënhalf jaar in dit huis is het eindelijk tijd om onze langgekoesterde droom voor een nieuwe keuken waar te maken. Ik denk dat ik daarom ook plots zo’n zin heb in de herfst. Het enige wat ik straks nog wil is mijn huis niet meer uitkomen en de hele dag naar mijn keuken kijken en, obviously, heel veel koken. Muziekje aan, kaarsje aan, glas wijn, pruttelende saus op het vuur, en dan eindelijk niet meer met mijn rug naar de hele woonkamer toe staan onder een gierende afzuigkap maar aan een gezellig eiland waar iemand ook bij kan aanschuiven.
Op papier kan het al niet meer misgaan en toch is het ook heel spannend om zoiets dan nu écht uit te voeren, maar leuk-spannend. Ik zou willen zeggen dat ik snel het eindresultaat deel, maar mezelf kennende moet het er eerst perfect uitzien en bovendien duurt het sowieso nog even na plaatsing voor het definitieve blad is ingemeten en geplaatst. We gaan zien wat wint, mijn enthousiasme of mijn perfectionisme. In elk geval is mijn zomer na het doorbreken van deze digitale radiostilte niet ongemerkt voorbijgegaan.