3 augustus en 1 september 2024, Krakau
Stop 3 van de 4: Krakau. Na het inchecken in onze (heel chille) Airbnb maakten we alvast een verkennend rondje door de stad. Na een tijdje lang genegeerd te worden op het terras van HEVRE besloten we toch een tafeltje binnen te kiezen en daar was de sfeer meteen een stuk beter – ik werd wel geshamed door onze serveerster omdat ik voor een klein biertje ging in plaats van een halve liter, maar ze was in elk geval erg betrokken. Mijn foto doet er niet echt recht aan, maar: het restaurant zit in een voormalige synagoge en heeft dus ook een uniek interieur. En een lekkere kaart, want we aten gnocchi en een caesar salad met zoeteaardappelfrietjes.
De volgende dag was het een stuk minder zonnig dan de andere dagen en dat kwam onze Krakau-ervaring denk ik niet ten goede. Ontbijten deden we bij het hippe Karma Coffee Roasters en daarna trokken we de stad in, maar we waren een beetje stuurloos. Dat het zondag was kan ook meegespeeld hebben. We zijn de Corpus Christibasiliek heel even ingeweest en liepen daarna naar het Koninklijk Kasteel. Daar voelden we niet echt behoefte om een kaartje te kopen voor de binnenkant, dus uiteindelijk hebben we alleen een goedkoop ticket gekocht voor de tuinen. Die waren leuk, maar niet écht spectaculair.
’s Middags belandden we in een moment van zwakte bij het kattencafé – ik had inmiddels al anderhalve week geen kat gezien of geaaid en dat begint op een gegeven moment aan je te knagen. Uiteraard is elk kattencafé hetzelfde en komt het erop neer dat je met een schuldgevoel en lichtelijk ongemak één of twee katten aait terwijl je je tussen de overprikkelde moeders en ongeremde kinderen begeeft. Gelukkig waren we toch al van plan iets te lunchen en was het eten hartstikke prima.
De rest van de middag liet de zon zich nog zien en struinden we nog wat meer door de oude stad. In Krakau waren er opeens ook overal paardenkoetsen, net zoals een heel toeristische markthal op het plein bij de Raadhuistoren. In principe is het een heel leuke stad, maar ik vond het wat armer, wat minder mooi en er is vooral ook minder te zien. De stad leeft wel, ook juist in de avond, en er zijn genoeg leuke barretjes en cafeetjes, maar je moet jezelf nog wel een beetje zien te vermaken. Ik zou er dus vooral lekker heen gaan met vrienden en het als achtergronddecor gebruiken voor heel veel leuke herinneringen en het niet per se aanraden als citytripbestemming met je partner.
Wij deden nog een verkoelend biertje in een biergarten vlakbij HEVRE, aten uiteindelijk op de (food)markt naast de Mariakerk en lieten ons ’s avonds nog verleiden tot een typische kersenlikeur bij Pijana Wisnia.
2 september 2024, Auschwitz/Birkenau
Dat Krakau ons niet helemaal pakte, kan ook iets te maken hebben met wat er de volgende dag op de planning stond: een bezoek aan het voormalige concentratiekamp Auschwitz. Ik wist niet zeker wat ons precies te wachten stond en was er toch ook een beetje zenuwachtig onder. Hoe ga je om met de herinnering aan zoveel menselijk leed, en hoe werkt het als je dat zelf opzoekt maar geen ramptoerist wil zijn? En hoe vind je de balans tussen intens geraakt en verdrietig zijn terwijl je het verder zo leuk mogelijk probeert te hebben op je vakantie?
Wij reden zelf naar de afspreekplek en ontmoetten daar onze gids. Zij nam een hoop van mijn vraagtekens al wel direct weg, omdat ze dit duidelijk al vaker had gedaan en onwijs snel en vrij feitelijk vertelde, waardoor je ook niet echt de tijd had om je gedachtes af te laten dwalen. Bij expositieplekken met foto’s van slachtoffers gingen we bijvoorbeeld relatief snel door, terwijl ik dat vaak de meest indrukwekkende onderdelen vind, omdat het dan zo pijnlijk duidelijk wordt dat het echt om mensenlevens ging (en gaat). Maar dat was ook duidelijk terug te zien bij de stapels koffers en kookgerei, meegenomen door mensen die gelokt werden met het idee dat ze veilig zouden zijn op deze nieuwe locatie, en dus hun mooiste spullen meenamen. Huiveringwekkend.
De rondleiding ging verder op de locatie Birkenau, met de herkenbare spoorlijn. Alles hieraan is gewoon onwijs verdrietig en het maakt het niet beter als je je bedenkt dat het niet eens de laatste genocide was die de wereld ooit heeft gekend. Ik denk dat het daarom juist waardevol blijft om aandacht te besteden aan dit soort gedenkplekken en de verhalen opnieuw te horen.
’s Avonds brachten we nog een bezoekje aan de grafheuvel van Krakau, waar je een prachtig uitzicht hebt over de stad en de sfeer ook goed was. Helaas wemelde het ook van de muggen en aangezien ik een allergie heb voor buitenlandse muggen hielden we het al snel voor gezien. Op naar de laatste stop!
Eén reactie
Precies de vragen en twijfels die jij hier opschrijft, zou ik ook hebben bij het bezoeken van een plek als deze. Het is ook gewoon heel heftig! Huiveringwekkend is wel een goed woord ervoor inderdaad… Kan me voorstellen dat je dat op je vakantie ook weer even ‘moet laten zakken’.