Afgelopen zaterdag ging mijn wekker op het onchristelijke tijdstip van 03:45. Zes dagen later, op donderdag, snoozde ik mijn wekker voor het eerst om 05:45 en ik moet zeggen dat opstaan voor een vlucht náár Rome toch een stuk makkelijker ging dan voor een vlucht terug naar Rotterdam The Hague Airport. Ongetwijfeld omdat het de avond ervoor tegen tweeën liep (want sleep is for the weak) (en ik moest mijn koffer nog inpakken) en we er vijf best vermoeiende dagen op hadden zitten, maar niet in de laatste plaats omdat ik eigenlijk helemaal niet weg wilde uit Rome. Ik wilde niet weg van de zon die elke dag vanaf het moment dat ik op opstond voor een strakblauwe lucht zorgde, ik wilde nog veel meer verschillende pasta’s en pizza’s uitproberen, ik wilde ‘s avonds gewoon nog een rondje over de camping kunnen wandelen met iemand of rustig voor een huisje zitten te praten met mensen. Ik wilde zelfs nog langer met een extreem volle rugzak rondlopen, maar ook dat zat er niet in. Gisteren landde ik weer in Nederland en kwam er officieel een einde aan mijn edureis naar Rome. Dé reis.

Dat was wat ik van veel mensen te horen kreeg die al een (paar) jaar eerder mee waren gegaan: dat het het hoogtepunt van mijn middelbareschoolcarrière en de reis van mijn leven zou worden. Tot en met de derde klas was ik daar zelf nog niet echt van overtuigd. Bijna een week weg van huis zijn, zonder ouders en super ver weg, moeten vliegen (vliegangst heb ik nooit gehad, maar zelfstandig in een vliegtuig stappen vond ik toch iets engs hebben), jezelf moeten redden in een vreemde stad en continu met klasgenoten omringd worden zonder tijd om je even terug te trekken in je vertrouwde omgeving of achter je computer klonk echt als een verschrikking.

Naamloos 1

Ik kan me dan ook herinneren dat ik in de tweede klas altijd heel blij was dat edu nog lang niet in zicht was, want ik had er nog totaal geen zin in. De enige keer dat ik dat gevoel sinds de vierde en vooral de vijfde klas heb gehad was toen ik vrijdagavond rond tienen nog aan het inpakken was, er zoveel mee moest dat ik zeker dacht te weten dat ik iets zou vergeten, mijn tas de maximale 15 kilo ook allang achter zich had gelaten en ik eigenlijk ook helemaal niet wist wat ik nou precies van de komende dagen kon verwachten. Gelukkig was dat maar een kort momentje van verstandsverbijstering en heb ik verder extreem uitgekeken naar deze reis in de afgelopen tijd.

En oh man, wat was dat terecht. Het is ergens lastig te omschrijven waarom het nou precies zo fijn was omdat het vooral om het gevoel ging. Vanaf het moment dat we aankwamen was de sfeer goed en ik merkte ook aan mezelf dat ik meer openstond voor iedereen zonder de vooroordelen die je op school soms nog wel eens hebt. We zijn sowieso een vrij homogene en hechte groep, maar natuurlijk zijn er wel vriendengroepjes van mensen die gewoon graag met elkaar optrekken en waar het op school nog wel eens raar kan zijn als je vanuit het niets bij zo’n groepje opduikt, ging nu gewoon iedereen met elkaar om. Dat is ook wel logisch, want je kan niet vijf dagen lang met dezelfde mensen omgaan (althans ik niet, hoe leuk ik je ook vind, dan ben ik je echt wel een beetje zat). Bovendien maakte iedereen nu hetzelfde mee en liep je ‘s morgens over de camping, dan zei je goedemorgen, onafhankelijk van wie je precies tegenkwam.

Ik heb gelachen, en veel. Hoewel je het misschien niet zou verwachten, kwam dat ook vaak genoeg door de leiding. We gingen met vier leraren op reis waar ik ook daadwerkelijk alle vier les van heb (wat niet voor iedereen zo was) en die ik sowieso al mocht. Ik vond het mooi om te zien hoeveel zij van ons genoten, hoe ze 45 leerlingen toch elke keer weer goed konden instrueren en begeleiden en ik vond het nog leuker om ze een keer buiten hun (voor ons) natural habitat mee te maken. Op een gegeven moment werden ze dan ook vaker met hun voornaam dan met hun achternaam aangesproken, niet omdat er geen respect (meer) was, maar juist omdat veel mensen de leiding gewoon net zo goed konden waarderen als ze hun andere klasgenoten waardeerden.

Naamloos 2

Uiteraard is er net zoveel gepraat, of dat nou een goed gesprek tijdens de avondsluiting was of gewoon een willekeurig gesprek. Maar als ik overdag door Rome liep (en vooral het eerste uur van de dag want uh ja ‘s morgens ben ik niet zo spraakzaam haha) tussen de groep was ik ook gewoon vaak stil, omdat er zoveel te zien was (en het soms te heet was om OOK nog te praten). Naast (of meer: tijdens) alle lol werd er bovendien ook nog serieus gekeken naar de beelden en schilderijen. De een iets meer dan de ander, maar over het algemeen was iedereen wel echt geïnteresseerd in de musea en kerken. En anders kon je gewoon wat eerder weggaan en in de zon wachten met een ijsje tot de rest terugkwam.

Ik kan nog eeuwen doorpraten over deze reis en ik denk dat ik dat ook wel ga doen op mijn blog (ik heb bovendien rond de 1000 foto’s om te bewerken en daar wil ik ook nog een fotoboek van maken…). Het staat in elk geval als een paal boven water dat dit inderdaad dé reis was. Ik had nooit zo intens kunnen genieten van Rome als ik mezelf in de afgelopen vijf jaar op de middelbare school niet had ontwikkeld. Het feit dat ik van elke seconde genoten heb en gewoonweg niet meer terug wilde terwijl ik er in de brugklas in eerste instantie niet eens heen wilde, is voor mij de bevestiging dat ik een stuk zelfstandiger en socialer ben geworden. Dat ik mezelf (niet volledig alleen, maar wel zelfstandig met een groepje) kan redden in een vreemde stad, dat ik me een stuk beter kan mengen in groepen, dat ik in de afgelopen jaren een hoop mooie dingen heb opgebouwd en geleerd.

Toen ik gisteren in de aankomsthal langs de leraren liep en ze een hand gaf, realiseerde ik me pas echt goed hoe mooi en bijzonder deze week was. Vooral omdat het nu gewoon nooit meer opnieuw gebeurt en dat doet eigenlijk wel een beetje pijn, maar die herinneringen, wat zijn ze geweldig.

Ciao belle,
Hester

Ook leuk om te lezen:

12 reacties op Rome: dit was dé reis

  • Ik ben helaas nergens heen geweest op de middelbare. In mijn jaar was er alleen nog maar wintersport en ik kon vanwege lichamelijke klachten niet mee. We stelde Londen voor als alternatief, maar dat introduceerde ze pas een jaar later. Verdorie.

  • Dit beschrijft echt precies hoe ik mijn excursieweek op de middelbare school ook heb ervaren, een fantastische ervaring die je maar één keer meemaakt. Fijn dat het ook zo heerlijk was voor jou :)
    Ik kijk uit naar heel veel verhalen en foto’s van Rome! Ik moet nog tot juni wachten, aaaah.

  • Super leuk stuk Hester! Schooltripjes hebben sowieso altijd iets magisch naar mijn idee. Zo was iedereen tijdens mijn schoolreis naar Londen zo hecht met elkaar, dat een heel groot deel van de leerlingen op een avond met z’n alle op onder andere mijn kamer zaten om gewoon te kletsen enzo. Super gezellig, maar ook een beetje gek, omdat sommigen op school niet eens veel met elkaar praatten. Ik kan niet wachten op je foto’s van Rome te zien!

    Trouwens, niet om als een betweter over te komen, maar “belle” is zonder S, omdat het al meervoud is. :)

    Liefs!

    • Ja raar is dat hè, ik ging nu ook opeens met andere mensen om en het was gewoon super chill want je kon gewoon met iedereen praten en iedereen vond het gezellig. Ik ben benieuwd of die sfeer er ook nog een beetje is als we straks weer terug op school zijn! En ah, jij zal het wel weten haha, ik heb het even verbeterd :)

  • Wat lijkt het me superleuk om met school naar Rome te gaan!! Op onze school gaan we niet naar Rome, omdat het simpelweg veel te duur is voor alle ouders. Maar het lijkt me zo’n mooie stad, met zoveel historie, supergaaf om er eens geweest te zijn!
    Ik hoop dat ik later ook nog eens naar dé stad met alle mooie, oude gebouwen kan gaan.

    • Het was bij ons inderdaad ook €250 duurder dan de andere reizen, maar dan krijg je er ook wel wat voor terug :) (en het is alleen vwo, vaak ook met hoogopgeleide ouders, dus daar is wel een beetje over nagedacht zodat iedereen eigenlijk altijd wel mee kan) Het is inderdaad een gave stad!

  • Awh, ja wat was dat intens genieten en jippie ik ben blij, want ik sta op je blog ^^
    Wat ben jij een heerlijk kind zeg :)
    Kusjessss

  • Ah geweldig zeg, Rome lijkt me zo’n mooie stad! En Italiaans vind ik een heerlijke taal, haha. Ontzettend leuk om zoiets met school te doen, het versterkt de banden met je klas én leraren. Leraren buiten de les meemaken is sowieso al heel leuk haha.
    X Emma

  • Fijn dat het een mooie reis was geweest en dat jij het gezellig had gehad.

  • Leeeeeuk! Ik ben ook in de 4e klas naar Rome geweest, dat was zo’n geweldige reis! Ik zou er heel graag nog eens terug willen!

Laat een reactie achter op Romana Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.