Sinds die beruchte week in september waarin ik erachter kwam dat The Script met hun nieuwe tour ook in Amsterdam zou staan en ik binnen een paar dagen besloot dat ik daar eigenlijk gewoon bij moest zijn, was het één van de grootste dingen waar ik naar uitkeek (mijn moeder leende zich namelijk als kaartjeskoper). Bij gebrek aan markers stond er op vrijdag 20 maart in heel simpele balpen ‘The Script @ Ziggodome’ geschreven, maar in mijn hoofd was er veel meer hysterica omheen. Aan de andere kant wist ik niet wat ik er precies van kon verwachten (het was namelijk ook mijn eerste échte concert) en dus stapte ik vrijdagmiddag in elk geval met een gezonde dosis zin in de trein richting Amsterdam, Bijlmer ArenA.

Mijn zus en ik gingen samen gelijk uit school, zodat we er rondje een uurtje of vijf waren en daar ook de andere vriendin waar we mee gingen ontmoetten. Het concert begon uiteraard pas om 20:00, maar we hadden staplaatsen en als je dan op het allerlaatste moment aankomt sta je écht helemaal achteraan. Uiteindelijk sloten we niet gelijk aan in de rij, dan zou je er echt eeuwen staan en heb je al geen benen meer over voor The Script überhaupt hun eerste nummer ten gehore heeft gebracht. Na een drankje liep het tegen zessen en besloten we de massa’s meiden te volgen richting het Ziggodome. Druk, heel druk (vijf minuten nadat we waren aangesloten was de rij alweer bijna verdubbeld, achter ons dan gelukkig), maar volgens mij hebben we uiteindelijk maar een halfuur of drie kwartier écht buiten gestaan. We dumpten onze schooltassen in de kluisjes en onze jassen in de garderobe, kochten wat munten en liepen richting de La Place. En toen was daar opeens de zaal al. De tribunes waren op een paar vroegkomers na nog volledig leeg, het stagedeelte begon al vol te stromen maar er was nog genoeg plek. Plek die wij ons graag toe-eigenden.

Niet veel later begon het voorprogramma. Of eigenlijk eerst het voor-voorprogramma, Colton Avery. Een soort Ed Sheeran met een The Script-sound en hetzelfde haar als een vriend van me die, met een gitaar om, een paar nummers zong. Not bad, maar ik kende zijn muziek niet en dat maakt het wel iets minder leuk. Daarna kwam Tinie Tempah en ik vond het lichtelijk stom dat Labrinth plotseling vervangen was door hem (die volop ‘Tinie’ op z’n Nederlands werd genoemd door het (enige) groepje jongens naast ons), ook al wist ik het gelukkig al wel een paar dagen en kwam ik er niet tóen pas achter. Fleur en ik hadden Tinie al het afvoerputje van de muziek van de afgelopen jaren genoemd maar oké, hij zette wél een leuke show neer met z’n dj en z’n muziek was goed om in de sfeer te komen. From Miami 2 Ibiza en dat soort nummers zullen alleen nooit mijn lifesongs worden en dat gold voor meer mensen in het publiek die natuurlijk allemaal voor The Script kwamen, wat toch best een andere stijl is. Gelukkig was ‘ie wel zo aardig Earthquake (van Labrinth) te performen die al in mijn february 15 playlist stond, ik werd even heel blij toen ik de eerste tonen hoorde haha.

In de pauze brachten we even een bezoekje aan de wc, iets wat alleen ging omdat we ondertussen ‘vrienden’ waren geworden met een paar jongens die ervoor zorgden dat we nog enigszins op ons eigen plekje terug konden komen. Je plekje terugvinden is wel een ander ding overigens, op de Facebook van The Script stond dat we met 17 000 mensen zouden zijn en volgens mij stonden er ook wel zo’n 5 000 in de zaal. We hadden gelukkig een aanknopingspunt (tegenover de Heinekenster van de bar) maar dan was ik alsnog blij dat ik met mijn zus liep. Volgens mij ben ik nog nooit met zoveel mensen in één ruimte geweest, bizar om je te bedenken dat één duizendste van Nederland daar gewoon was! We stonden in elk geval wel goed: een beetje aan de zijkant, bij de bar en dus de ‘uitgang’, maar tegelijkertijd ook waar ze in het begin langskwamen met groene vlaggen én redelijk dichtbij. Geen front row natuurlijk, maar dat vonden we ook niet per se nodig. We konden nu gewoon én op het podium én via de schermen kijken. Op het podium kon je geen gezichtsuitdrukkingen onderscheiden ofzo, maar je zag ze wel gewoon ‘live’ bewegen.

Het moment waarop ze opkwamen had overigens echt iets magisch. Je voelde de spanning in de zaal gewoon en ik had op dat moment ook een heel onrealistisch gevoel, dat iemand met wiens stem je al tigduizend minuten hebt doorgebracht opeens in dezelfde ruimte is als jij. Ik heb niet echt iets met fandom of idolen, maar hierbij voelde ik wel even wat excitement in m’n hele lijf. Ze openden uiteraard met Paint The Town Green en daarna met Breakeven, wat ik echt niet beter had kunnen kiezen. Het is een hit die iedereen kent, maar tenminste wel een gevoelig nummer – net zoals de rest van hun muziek grotendeels is. Die heb ik echt vanuit mijn tenen meegezongen.

Verder zongen ze veel nummers van hun nieuwe album, maar ook nog héél veel ‘oude’. Ik denk dat uiteindelijk één derde van No Sound Without Silence was en twee derde van eerdere albums, wat ik een prima verdeling vond aangezien ik de oude nummers minstens zo goed vind. Ik ben vaak een beetje slecht in het direct weten van de titel, maar er waren geen nummers die ik niet kende (dat zou ik ook wel heel erg hebben gevonden, haha) en alle refreinen kon ik sowieso meezingen. Ook al klonk dat nergens naar, zeker niet omdat je eigenlijk veel te hard zingt omdat íedereen meezingt en de muziek hard staat, maar who cares anyway. Six Degrees of Seperation heb ik van begin tot eind meegezongen (ook al was dat al redelijk op het einde en was mijn stem toen niet meer volledig aanwezig) en ik denk dat dat ook mijn favoriete nummer van de show was. Ik vond het oprecht jammer dat ze een paar nummers als If You See Kay, Fall For Anything en Long Gone And Moved On niet gedaan hebben, maar ik snap wel dat dat niet in de show paste en het moet natuurlijk wel een beetje een geheel blijven.

De show zelf was ook heel vet opgezet. The Script heeft sowieso iets met (laser)lampen, dat zie je al in de albumhoes van Breakeven en Before The Worst en nu natuurlijk ook bij Superheroes en No Sound Without Silence. Bovendien paste het weer mooi bij ‘Man on a Wire’ en dus was de zaal geregeld gevuld met lasers in allerlei kleuren die door de hele zaal liepen. Vervolgens switchten ze ergens in het midden van de show ook opeens naar een klein podium in het midden van de zaal, waar ze een paar nummers speelden en daarna ging Dan via de zittribune weer naar het hoofdpodium. Dat betekende dat de front row volop foto’s maakte en ‘m aanraakte en ondertussen filmde hij zelf met een Go Pro en kwam het live op de grote schermen voorin. Ze waren dus zeker bezig met het publiek, vooral met de staplaatsen, maar óok met de rest. Nu we het toch over publiek hebben: er werd ook weer een ex van iemand van de frontrow gebeld en terwijl die ex aan de telefoon hing werd Nothing gespeeld. ‘Hi, this is Danny from The Script…’

Aan het eind van de avond deden mijn voeten pijn, hoorde ik alles in een grote gons, was ik schor en vooral heel moe, maar ik heb écht heel erg genoten. Ik blijf de muziek van The Script bijzonder vinden en ondanks de kleine post-concert depression ben ik bang dat ik hun muziek nu alleen nog maar nog meer ga luisteren. De energie en de sfeer in de zaal was geweldig, en dat benoemden ze zelf ook (‘everyone’s here for different reasons, but we’re all somehow touched by music’). Natuurlijk moeten zij ook gewoon performen en weten ze van tevoren gewoon al dat ze Amsterdam gaan bedanken, of ze ons nou echt leuk vinden of niet (sidenote: ik durfde niet te hard te zeggen dat ik uit Rotterdam kwam, haha), maar je merkte wel dat ze er écht plezier in hadden. Op het moment dat er twee enorm grote partypoppers met doorzichtige stukjes papier – waarvan er nu nog eentje naast mijn laptop ligt – afgeschoten werden had ik opnieuw een ‘wow’-gevoel. De muziek die je op je kwetsbaarste momenten hebt geluisterd opeens in zo’n grote zaal beleven, live, is onwijs bijzonder.

Toen mijn vader de auto om 00:45 op onze oprit neerzette en ik wakker werd gemaakt door mijn moeder (normaal word ik altijd vanzelf wakker als we thuis zijn, maar ik was nu zó moe dat ik zelfs moeite had mijn ogen te focussen haha) leek alles opeens alweer heel ver weg. Dat voelt het nog steeds als ik hun muziek weer door mijn lullige laptopspeakers hoor terwijl ik gewoon op mijn kamer zit, maar I was there. And the #NoSoundWithoutSilenceTour definitely was one of the best nights ever.

Ook leuk om te lezen:

19 reacties op Best night ever @ The Script #NoSoundWithoutSilenceTour

  • Wat gaaf dat je naar hun concert bent geweest en dat het zo leuk was! The Script is heel tof! Ik zou nog graag een keer naar een concert van Imagine Dragons gaan :)

    • Jaaa die staat ook wel op mijn lijstje hoor! Ik luister ze eigenlijk niet eens zo vaak, maar het is wel een van mijn favoriete bands samen met The Script, OneRepublic en Maroon 5. Jammer genoeg komen ze amper naar Nederland geloof ik…

  • Ahh geweldig!! Het lijkt nu net alsof ik er zelf een beetje bij ben geweest hihi… Zo bijzonder om ze opeens in het echt te zien!<3 Ik kan begrijpen dat je helemaal op was haha!
    X Emma

  • Gaaaaaf Hester!! Ik was dan wel in Antwerpen, maar het was echt een gaaf concert he? :D Ik had het niet verwacht (aangezien ik echt al heel wat concerten en festivals heb gezien in m’n leven) maar ik vond het een van de betere! Ps. Mijn blogpost over Danny al gelezen? Hihi!

  • Het is inderdaad net, zoals Emma al zegt, alsof ik er nu zelf een beetje bij was. Klinkt als een geweldig concert! Ik zou er zelf nooit heengaan, hoewel ik hun muziek wel leuk vind maar niet zo leuk dat ik zou gaan zeg maar, maar fijn dat je het zo leuk hebt gehad! Smaakt naar meer hè? Ik hou zó van concerten!

    • Nee snap ik, meer voor af en toe even luisteren en that’s it :) Smaakt inderdaad naar meer, ik vind het eigenlijk een prima besteding van mijn geld haha. Beter dan eten of nóg een paar shirtjes!

  • Ahhh, Hester, wat ontzettend gaaf!
    Concerten zijn echt super leuk en dat gevoel wat je telkens beschrijft, begrijp ik heel goed! Vorig jaar heb ik ook een concert bezocht in het Ziggo Dome van Thirty Seconds To Mars en dat was ook m’n eerste. Het was echt super awesome.

    En nu heb ik weer zin om naar een concert te gaan.. Haha.

  • Superleuk verslag! Ik was er ook bij (bedacht me nog dat jij er ook was en dat ik je zou kunnen tegenkomen, terwijl ik je helemaal niet ken haha ;)) en ik vond het ook echt fantastisch! :)

    • Haha ik stond er wel even een seconde dat ik dacht van ‘hm zouden er eigenlijk nog bloglezers zijn hier? Moet toch wel tussen die 17 000?’ maar dan zou het toch te druk om iemand überhaupt te meeten :P Fantastisch was het inderdaad zeker wel, gaaf dat je er ook bij was!

  • Wat ontzettend leuk dat je naar het concert bent geweest van the script! Ik ben wel een beetje jaloers haha, aangezien ik nog nooit naar een concert ben geweest

  • Wat tof en uitgebreid beschreven. Ik ben er zelf ook geweest (tevens ook mijn eerste échte concert) en ik vond het ook geweldig! Ze zijn ook zo goed live! Net als wat jij zegt vond ik het jammer dat Labrinth niet kwam. Tinie Tempah was leuk, maar wel heel erg druk op het podium haha. Meer iets voor in de club en niet als voorprogramma voor The Script.
    Ik had zelf zitplaatsen recht voor het podium, maar ook vanaf daar was alles goed te zien en te beleven. Ik ben de band alleen maar meer gaan waarderen na vrijdag en ik denk dat ik het ook nóg vaker ga luisteren hihi.

    • Klopt, Tinie vond ik best leuk maar gewoon niet perfect passend bij The Script haha, ah well het was goed om in de sfeer te komen. Ik vind ze live inderdaad ook gewoon heel goed, toen Danny over de tribunes liep en gewoon doorliep was zelfs dat nog prima! Volgens mij moet je daar ook wel een conditie voor hebben wil je niet hijgend in de microfoon zingen, haha. Ik ben ze inderdaad ook alleen maar leuker gaan vinden omdat je er nu (nog meer) persoonlijke ervaringen mee hebt, en het volgende concert ga ik gewoon weer :P Live-nummers op Spotify zijn trouwens echt niet goed voor je post- concert depression kom ik net achter, oeps.

  • AAAAAAAH wat leuk! Ik fangirl hier in jouw plaats. :-)

  • HET WAS ZO VET OMG. Ik heb echt geen stem meer over ik kan al twee dagen alleen maar fluisteren maar het was het zo waard. Ik vond de opkomst ook zo vet, normaal gesproken heb ik het niet zo op dat nummer maar nu was het heerlijk. En toen ze die jongen gingen bellen werd ik wild. Zo bizar. Nog steeds aan het nagenieten.

    • Hahahaha dat je geen stem meer hebt is wel heel erg, ik merkte op een gegeven moment al dat mijn stem wat schorder werd en toen ben ik toch even een paar nummers wat rustiger aan gaan doen (ik ben mijn stem nog nooit echt kwijt geweest en eerlijk gezegd probeer ik dat ook altijd te voorkomen omdat ik gek zou worden als ik niet zou kunnen praten). Maar dan alsnog, al had ik een keel als schuurpapier gehad, still worth it. Loved it, love ’em.

  • Ahhh tof, zeker om zo’n stadionconcert als allereerste concert te hebben gehad! Ik zag the script op pinkpop, ik werd toen helemaal meegezogen in de gillende meisjes modus, inclusief huilen bij breakeven, hahahah. Het lijkt mij best wel cool om een keer een stadionconcert mee te maken, het klinkt als een totaal andere ervaring als de kleinere concerten die ik gewend ben (al is vooraan staan bij pinkpop/lowlands ook heel indrukwekkend, vooral met het terugkijken van beelden & dan het ‘whajoo ik stond gewoon helemaal vooraan’ realisatiemoment)

  • Gaaf dat je naar The Script was! Ik ben 1x in de Ziggo Dome geweest met een concert en toen had ik ook een staplek, maar heb toen bijna die hele avond geen reet gezien omdat grote lange slungels me niet voor lieten -.-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.