‘Waar ben je trots op?’ is een vraag die vaak gesteld wordt als mensen meer over elkaar te weten willen komen, naast alle standaardinformatie en uiterlijke informatie die ze al van elkaar weten. Dat is best logisch, want in onze cultuur is het een beetje not done om zomaar te verkondigen dat je ergens trots op bent en dus is het inderdaad een stukje ‘extra’ informatie. Juist omdat we vaak niet echt praten over de dingen waar we trots op zijn, beantwoorden we die vraag vaak al snel met een makkelijk en ondoordacht antwoord als ‘mijn VWO-diploma’ of een andere mijlpaal in je leven. 

Daar trots op zijn lijkt me hartstikke gezond. Ik denk dat ik mezelf ook wel een denkbeeldig schouderklopje geef als ik over – hopelijk – anderhalf jaar mijn diploma teken en mee naar huis neem. Na zes jaar dag in dag uit naar school, er bijna altijd wel mee bezig zijn en af en toe ook flink voor moeten werken zou ik er toch wel trots op zijn als ik dat uiteindelijk allemaal gefikst heb. Maar stel nou dat jij je hele VWO zevens haalde zonder er echt iets voor te doen, past dat dan eigenlijk nog wel in het rijtje van dingen waar je trots op bent? Dat is meer iets wat je jezelf zou moeten afvragen, want ik heb niets tegen die zevens en bovendien heb je die examens maar wel mooi gehaald, maar écht trots ben je eigenlijk pas op dingen waar je ook echt moeite in hebt gestoken.

En dan krijgt trots zijn opeens een heel andere invulling. Tot een jaar terug noemde ik ook mijn bijzonderste en ‘hoogste’ prestaties op, zoals een klas overslaan, goede cijfers halen op het vwo, een blog met 300+ (toen nog iets minder uiteraard) volgers hebben en genoeg gespaard hebben om een iPhone en spiegelreflex te kunnen betalen. Nog steeds zijn dat dingen waarbij ik denk ‘well done girl’, want het is allemaal niet niets, maar écht trots? Misschien niet. Die klas overslaan was een kwestie van mijn tafel naar de andere kant van de klas schuiven – aangezien ik in een combinatieklas zat en na de kerstvakantie van groep 7 naar groep 8 ging – en andere lesboeken gebruiken, maar ik had al vriendinnen in groep 8 en heb op de basisschool nooit moeite hoeven doen voor de stof.

Hetzelfde geldt voor de andere voorbeelden. Voor die goede cijfers doe ik nu wel veel, alleen echt hard en veel leren ken ik niet. Het is vooral een kwestie van goed plannen en op tijd beginnen, maar daarnaast heb ik ook veel te danken aan mijn hersens zelf. Voor mijn geld heb ik deels wel wat gewerkt, maar het grootste gedeelte kreeg ik gewoon van mijn ouders door middel van zakgeld (niet dat dat zoveel was, maar ik gaf – zonder moeite – gewoon nooit wat uit). Mijn blog is dan misschien nog wel het beste voorbeeld, omdat daar wel echt moeite in zit, maar uiteindelijk was dat voor 98% allemaal met plezier… en zijn het maar cijfers. Het zou niet moeten uitmaken of ik 530 in plaats van 549 voor de CITO had, 5000 in plaats van 300 volgers op mijn blog heb of VMBO in plaats van VWO doe.

Het zit namelijk zo: als ik keihard zou moeten werken voor zesjes op het VMBO, zou ik daar trotser op zijn dan op achten op het VWO die zomaar aan komen waaien. Het is misschien niet logisch, want bij ‘trots zijn’ denken we altijd gelijk aan het beste dat we hebben bereikt, maar ‘het beste’ is volledig relatief. En in mijn ogen is het beste datgene waarvoor jij het hardst hebt moeten werken, waar bloed, zweet en tranen in zaten, maar wat je ondanks alles tóch gelukt is of wat je uiteindelijk tóch gedaan hebt. Dat zijn ook ‘onzichtbare’ prestaties. Als ik nu voor mezelf bedenk waar ik trots op ben, dan zijn dat juist de dingen waar ik mee worstelde zonder dat het echt openbaar was – de dingen in mijn hoofd, waar anderen misschien geen weet van hadden.

Het is minder voor de hand liggend om te zeggen dat je trots bent op het omgaan met persoonlijke moeite (om er maar even een superserieus woord in te gooien), omdat het minder openbaar is en bovendien veel persoonlijker – niet iedereen heeft een goede voorstelling bij dit soort dingen. Toch denk ik dat het goed is om juist op dat vlak te kijken naar wat je hebt bereikt. Bij mij zit daar in elk geval meer moeite in dan in mijn ‘dagelijkse leven’, in de dingen die ik doe. Trots zijn op hoe ik met dingen ben omgegaan, hoe ik gegroeid ben als persoon en hoe ik op sommige momenten aan mezelf gewerkt heb voelt voor mij veel oprechter en dus heb ik in het afgelopen jaar geleerd om dáar trots op te zijn. Iets wat me tegelijkertijd ook heel dankbaar maakt, want ik ben er niet van overtuigd dat ik dat alles helemaal ‘op eigen kracht’ heb gedaan of dat het lot vond dat het nu wel weer eens tijd werd dat ik gelukkig werd. Ik geloof dat de kracht om ook door te gaan als het even niet zo lekker loopt, van God komt.

Maar ook als je een andere levensovertuiging hebt, wil ik je in elk geval één ding meegeven: sta eens stil bij alles wat je als persoon hebt bereikt. Uiteindelijk heb je namelijk meer aan wie je bent, dan aan wat je hebt bereikt. Wat eigenlijk gewoon voortborduurt op dit artikel.

Waar ben jij trots op? De standaard dingen, of je persoonlijke groei?

Ook leuk om te lezen:

12 reacties op Het is tijd om trots te zijn – en dankbaar

  • Fijn dat je trots bent op wat je doet!
    Je hebt het zelf gedaan…..
    Alles wat jij tot nu toe hebt bereikt ;-)

    Fijne dag Xoxo

  • Wat mooi dat je nu al zo trots bent (én dankbaar, ook heel belangrijk!) op je persoonlijke groei. Dat was ik absoluut nog niet toen ik 15 was (oké nu klink ik oud).
    Ik ben nog steeds best wel trots op het halen van mijn VWO-diploma – ook al is dat meer achteraf dan dat ik op het moment zelf trots was, toen was ik vooral blij dat het erop zat en het tijd was voor iets nieuws – en ik ben nog trotser op het behalen van mijn bachelor- én masterdiploma in vier jaar. Daar heb ik hard voor moeten werken en het was echt niet altijd makkelijk – dan ben je er inderdaad denk ik eerder trots op dan wanneer het zomaar aan komt waaien (wat ik heel erg had op de basisschool en in de onderbouw van het VWO; daarin herken ik me wel in wat je schrijft).

    Ik leer nu langzamerhand trots te zijn op de groei die ik doormaak: ik kwam op een gegeven moment niet meer zelf uit dingen, maar ik ben een persoon die het liever zelf op wil lossen. Een goede vriend – inmiddels kan ik wel zeggen: mijn beste vriend – confronteert mij vaak met mezelf en hoewel ik dat niet altijd fijn vind, ga ik de confrontatie wél altijd aan zodat ik ook nog naar mezelf kan kijken in de spiegel – tegen jezelf liegen is echt niet handig ;) – en mede door dit soort groei heb ik op een gegeven moment toch hulp gevraagd toen ik dat nodig had. Nu doe ik dat sneller en daar ben ik eigenlijk wel trots op. :)

  • Super mooi artikel Hester! :)

  • Ik denk dat je helemaal gelijk hebt, als je keihard hebt gewerkt voor je vmbo zou je trotser moeten zijn dan het vwo wat aangewaaid is. Maar inderdaad, alles is relatief. Ik kan nog niet echt zeggen dat ik trots ben op persoonlijke groei, daar voel ik mezelf nog gewoon te jong voor, haha.
    X Emma

    • Groot gelijk hoor, dat had ik anderhalf jaar geleden ook en ik denk dat ik daar nog steeds hetzelfde over zou denken als ik geen break-up had gehad. Zijn die dingen ook nog ergens goed voor ;)

  • Ik ben ook niet trots op mijn VWO-diploma (of mijn diploma’s die ik voor tweetalig kreeg), en een aantal van mijn vriendinnen ook niet. Het voelde voor ons eigenlijk gewoon vanzelfsprekend dat we het zouden halen. De presentatie waar ik trots op ben heeft inderdaad ook met persoonlijke groei te maken. Ik ging echt als een verlegen muisje naar de middelbare school en ben er heel anders uitgekomen (en die groei gaat nu nog steeds door). Eigenlijk moet ik dus wel weer trots zijn op mijn diploma, want zonder die groei was ik die zes jaar nooit doorgekomen, maar je snapt wat ik bedoel haha. Maar dit is inderdaad niet iets wat ik zomaar aan vreemden vertel, ook al ben ik er altijd heel open over. Het lijkt dan altijd meteen alsof ik een persoon ben die lekker alles over zichzelf eruit gooit, maar zo ben ik verder echt niet haha.

    • Wel trots op de zes jaar vwo, niet op je cijfers, waarschijnlijk. Dat zijn inderdaad van die dingen die mensen misschien raar vinden, omdat cijfers veel concreter zijn, maar bij mij is mijn persoonlijke groei op de middelbare ook belangrijker dan mijn uiteindelijke cijfers denk ik. Die cijfers kun je gewoon halen door goed te leren, persoonlijke groei ligt toch net wat anders. Ik ben daar inderdaad ook open over, maar het is totaal niet het eerste wat ik vertel ofzo als ik me voorstel nee haha.

  • Wat heb je dit goed omschreven! Ik vind het moeilijk om trots te zijn op mezelf, maar als er iets is, is het wel dat ik nooit heb opgegeven. Ik leef 24/7 met verschrikkelijk veel pijn, van de middelbare daarom van havo naar mavo gezakt, mbo gehaald, nu HBO jaar 2 en mn P in 1 jaar binnen, ondanks de vele lessen die ik mis. Ik blijf vechten en dat is iets waar ik wel trots op mag zijn denk ik!

  • Goed geschreven! Ik ben trots op het feit dat ik ondanks dat ik ben blijven zitten er toch nog helemaal voor ga in plaats van bij de pakken neer te zitten. Ik had namelijk ook kunnen zeggen: Ik stop er mee. Dat heb ik niet gedaan omdat ik me nu juist wil gaan bewijzen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (22), net afgestudeerd in de Neerlandistiek en na al die jaren nog steeds bloggend over van alles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen
  • Twitter
  • Mail
  • Feedly
  • Instagram
  • Bloglovin\'

Follow

Archief
currently listening
abonneer via e-mail

Vul hieronder je mailadres in om een mailtje te ontvangen als ik een nieuwe blogpost heb gepubliceerd.

cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.

currently reading