Terwijl ik de derde poging doe om mijn fietssleutels in de zak van mijn jeans te stoppen zonder te kijken, duw ik met mijn zware schooltas – die zoals altijd onhandig aan mijn arm bungelt – tegen de deur. Zelfs na al die tijd weet ik nog niet of de tweede deur nou vanzelf opengaat of niet en zo ja, welke kant dat op gebeurt, dus kom ik de wachtkamer nog altijd ietwat stuntelend binnen. Gelukkig letten de zakenmannen met iPads voor hun neus of BlackBerry’s aan hun oor net zo min op me als de moeders die hun kinderen nog even de laatste normen en waarden meegeven voor ze zo meteen kennismaken met hun fysio. En baliemedewerkster B., die voor de zoveelste keer vandaag telefonisch met een patiënt zijn/haar verzekering doorneemt, kijkt ook al niet meer op of om als ik binnenkom. Hoogstens omdat ik zo’n lange tijd weg was geweest.

Je leest het inderdaad goed: ik was onderdeel van het meubilair van mijn fysiopraktijk geworden. Niet iets wat op mijn bucketlist stond en ook niet iets wat ik verwacht had toen ik er in april 2013 binnenkwam met mijn arm in een sling. Als je me al wat langer volgt, weet je dat ik toen in volle galop van een paard afgevallen ben en precies op mijn schouder beland ben, waardoor mijn linkerbovenarm brak. Precies twee weken later had ik, op dezelfde dag als het optimistische ziekenhuisbezoekje dat ik net had afgelegd, mijn vuurdoop bij de fysio. De zaal die verrekte veel van een sportschool weghad baarde me in eerste instantie een beetje zorgen, maar gelukkig werd ik al gelijk meegenomen naar een klein kamertje waar alleen een bed stond. Elke keer als ik daar – steeds wat minder voorzichtig – vanaf kwam na een behandeling (zie het als een soort massage/oefening), voelde ik me weer opgelucht: ik had weer een klein beetje bewegingsvrijheid terug.

En zo ging het verder, week in en week uit. Het was een proces van kleine, maar zichtbare stapjes: ik hoefde mijn sling niet meer om, kon op een gegeven moment zelf komen op de fiets, droeg mijn schooltas opeens weer op mijn linkerschouder (ik ben hartstikke rechts, maar dat doe ik toch echt links), mocht de zaal in om ook echt op apparaten te oefenen, kreeg steeds weer andere en zwaardere oefeningen mee naar huis. De bezoekjes in het kleine kamertje werden korter en in plaats daarvan had ik ongeveer elk mogelijk apparaat dat je voor je armen kan gebruiken wel gehad. Ik heb het er op mijn blog nooit echt inhoudelijk over gehad (en in het echt ook niet zo, omdat het gewoon lastig uit te leggen is), maar geloof me als ik zeg dat het af en toe best als een work-out voelde. Ik was met gewichtjes in de weer, heb ontelbaar vaak tot 10 of tot 15 geteld (en getwijfeld over of ik nou drie of toch al vier series had gehad) en zag mijn armen trillen in de eeuwige spiegel die altijd tegenover me stond als ik bezig was.

Maar van één uurtje in de week word je nog geen vaste klant. Dat kwam eigenlijk pas in de zomer van 2013, toen ik (of mijn revalidatie dus eigenlijk) in een dipje terechtkwam. Of nouja, eigenlijk was het idee in de vakantie goed door te zetten en daarna klaar te zijn, maar toen kwam ik dus in dat dipje. Ik heb het destijds echt wel even moeilijk gehad toen ik erachter kwam dat ik voorlopig echt nog niet weg was bij de fysio en hier waarschijnlijk sowieso nooit meer 100% vanaf zou komen. Het elke dag tien minuten oefeningen doen en twee keer per week op komen draven viel me toen echt wel even zwaar. Maar van opgeven heb ik natuurlijk nog nooit gehoord en dus ging ik maar gewoon door, zowel tijdelijk naar een andere fysio die me ook niet verder kon helpen als naar mijn chirurg in het ziekenhuis, die me vertelde dat ik maar een keer door een MRI-scan heen gehaald moest worden. Daar was niets op te zien en dus was het maar gewoon verstand op 0 en doorgaan.

Dat betekende in dit geval vooral heel drukke weken. Ik vond eerst een tandartsafspraak die mijn rustige weekplanning in de war schopte al erg, maar nu had ik geen keuze meer en deed ik elke keer weer mijn best voor zowel op dinsdag als op donderdag een afspraak buiten school om. Soms zat ik dus al om kwart over zeven ‘s morgens op de fiets of was ik van half negen ‘s morgens tot half zes ‘s avonds weg – en vaak dus allebei in één week. Als ik nu terugkijk op die tijd, dan heb ik eigenlijk best veel respect voor mezelf. Ik heb vaak genoeg een sarcastische opmerking à la ‘of ik morgen mee ontbijt? Oh nee joh, als jullie aan de ontbijttafel zitten ben ik allang bij de fysio want anders ben ik ook zo uitgeslapen’ gemaakt, maar echt erg vond ik het niet. Het was niet per se leuk of handig, maar ik denk wel dat heel erg goed is geweest voor me. Het jaar waarin ik de meeste fysiobezoekjes bracht was immers Het Jaar, zoals ik mijn vierde klas maar even heel vriendelijk heb gedoopt. Ik leerde veel flexibeler te zijn en ik heb geleerd dat je ongeveer alles kan doen en kan combineren, als je maar écht wil. Dat ‘tijd’ niet de factor hoeft te zijn die je tegenhoudt. Als ik dat niet had geleerd, had ik waarschijnlijk heel veel andere leuke en spontane dingen ook niet gedaan (of gehad, in het geval van de relatie die ik toen kreeg). Daarnaast werd ik ook veel zelfstandiger, wat me absoluut heel veel opgeleverd heeft.

Maar aan alles komt een einde. Toen ik als vanzelf naar het kluisje linksonder toe liep, daar mijn jas, telefoon en portemonnee in legde en nog precies dezelfde code als altijd gebruikte voelde dat niet zo, net zoals toen ik me uit het zweet werkte op de armfiets waar ik ondertussen al een aantal uren van mijn leven op heb doorgebracht. Ik werd pas met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik zag dat mijn fysio zwanger was en ik geen andere vaste patiënten meer herkende. Natuurlijk was ik hartstikke blij toen de uitkomst van de laatste ‘kracht’test die ik nu, na twee maanden niet geweest te zijn, nog moest doen goed was (niet optimaal, maar dat gaat toch niet meer lukken), maar ergens had ik helemaal geen zin om afscheid te nemen. Afscheid van de plek die ik een jaar geleden nog bij de plekken waar ik me met meest thuis voel schaarde (vernomen uit mijn Q&A a day-boekje, zoals altijd), afscheid van de zaal die ik zo vaak bestudeerd had, afscheid van de vrouw die ik op allerlei mogelijke momenten in mijn leven heb gezien. We waren niet zo vertrouwd dat ik na elkaar twee maanden niet gezien te hebben gelijk durfde te zeggen dat ze maar één oorknopje in had – dat zal net zoals het vergeten van mijn achternaam wel iets met die zwangerschap te maken hebben ;) -, maar toch had je een soort van band. Juist het vertrouwde en doelmatige van die fysio-afspraken, te midden van mijn toch-wel-hectische leven, zorgde ervoor dat ik ze zo kon waarderen. Het was niet het meest makkelijke of leuke gedeelte van mijn leven, maar ik heb er wel enorm goede herinneringen aan. Aan alle 55 keren (ik had mijn oude agenda’s gelukkig nog liggen).

En gelukkig zijn jullie nog lang niet van me af… Want ik blijf wekelijks zwemmen en ondertussen begin ik de vaste klanten daar ook al te herkennen! We can do dizzz!

Heb jij wel eens langdurig bij een bepaalde instantie gelopen? En was je toen blij dat je weg mocht… Of kun jij vaak ook wel het postieive zien in ‘negatieve’ dingen?

Ook leuk om te lezen:

6 reacties op De laatste keer fysio

  • Ook toevallig ik dacht hier van de wk nog aan…… hoelang zou het nog duren voordat je klaar bent bij de fysio….
    Fijn dat je er niet meer naar toe hoeft te gaan maar inderdaad blijven zwemmen is het beste.

    Succes…..

  • Fijn dat je eindelijk klaar bent bij de fysio, zal wel even wennen zijn, zeg! :)

  • Fijn dat je de laatste keer fysio hebt gehad! Ik kan me voorstellen dat het wat dubbel voelt om zo’n hoofdstuk af te sluiten! Wel goed dat je blijft zwemmen. Ik hoop dat in de loop d’r jaren toch je kracht/flexibiliteit in je arm terug mag komen! En ik geloof dat elke tegenslag in je leven zorgt voor iets positiefs. Op dat moment is het soms lastig in te zien maar als je er op terugkijkt zie je wel degelijk de positieve dingen die het heeft opgeleverd.

  • Heftig dat je je arm had gebroken, heb dat even gemist! Maar wat ben je sterk, goed dat je nooit hebt opgegeven en fijn dat het je laatste keer was!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.