Boekreviews zullen waarschijnlijk nooit de meest populaire artikelen op mijn blog worden, maar ik wil er toch mee doorgaan. Zoveel boeken lees ik niet, dus het is niet alsof ik ze opeens wekelijks publiceer, en ik vind het 1) goed om mijn mening te formuleren, want die heb ik vaak best wel (ook als ik er even over na moet denken), 2) leuk om terug te kunnen lezen en 3) een perfecte manier om mijn lezers ook aan het lezen te krijgen. Of nou ja, ‘ook’: zoveel lees ik niet, maar door af en toe enthousiast te zijn over een boek hoop ik sommigen van jullie ook te overtuigen weer eens een tijd vrij te maken voor een goed boek. Want eigenlijk is er niets fijner dan dat, heb ik gemerkt door onder andere…

Night Road – Kristin Hannah (2011)

Als Lexi bij haar tante komt te wonen in plaats van bij haar labiele moeder, heeft ze eindelijk uitzicht op een ‘normaal’ leven. Dit pakt beter uit dan ze ooit had gehoopt als ze beste vriendinnen wordt met de verlegen en eenzame Mia en opgenomen wordt in het gezin van Mia en haar tweelingbroer Zach. Ondanks hun voornemens om niets te beginnen om Mia te beschermen, worden Lexi en Mia’s tweelingbroer Zach toch hopeloos verliefd op elkaar. Het examenjaar van de drie lijkt, op de overbezorgde trekjes van van Jude – de moeder van de tweeling – na, een geweldig en veelbelovend jaar te worden, tot hun leven in de haarspeldbocht van Night Road volledig op de kop wordt gezet…

Night Road is vertaald naar het Nederlands – die versie heet Zomernacht -, maar ik las hem in het Engels. Toen ik het boek opensloeg had ik daar bijna spijt van. Zoveel pagina’s en zulke kleine lettertjes, heb ik daar wel zin in in m’n zomervakantie? Ik besloot toch door te zetten en wat ben ik daar uiteindelijk blij om – want mij kennende was ik namelijk nooit meer op zoek gegaan naar de vertaling, terwijl ik het boek niet had willen missen.

Het eerste deel was totaal anders dan ik het verwachtte. Niks geen drama, maar juist een cheesy happyclappy verhaal over vriendschap. Bovendien ergerde ik me kapot aan Jude, de overbezorgde moeder. Gelijk enthousiast was ik dus nog niet; dat kwam pas na de eerste plottwist. Toen snapte ik dat het boek dit gelukkige stukje nodig had om de omslag, het verdriet en de pijn goed te laten voelen bij de lezer. Het personage dat overleed (sorry voor de spoiler, maar dit is alsnog vrij vaag) ‘kende’ ik nog niet genoeg om echt rouwig over de dood te zijn, maar met de rest leefde ik maar al te erg mee. Vanaf dat moment viel letterlijk het hele gezin uiteen en werd het boek het drama waar ik zin in had. Of misschien beter gezegd, een (emotionele) rollercoaster. Kristin Hannah schrijft zo sterk dat ik direct met de personages mee kon voelen en dat ik het zelfs wel prettig vond dat het boek zo lang aanhield. In andere gevallen had ik het al snel langdradig gevonden, omdat het verhaal op een gegeven moment gewoon een beetje ‘slingert’ zonder grote plottwisten, maar omdat het boek zo goed was geschreven dat je wel bleef lezen vond ik het juist fijn. Het maakte de situatie wat realistischer en het boek minder gehaast. Je komt op die manier écht goed in het verhaal, snapt alles en voelt mee met de personages. Ik vond het super interessant om erachter te komen waarom de personages deden wat ze deden en vond dit een enorm pluspunt aan het boek.

Daarnaast denk ik niet dat ik ooit een boek heb gelezen dat het rouwproces zo mooi beschrijft. Het ‘psychologische’ randje met sterke quotes erin vond ik heel fijn, daar houd ik wel van; dat je echt wat kan leren van het boek. Dat vond ik al heel erg mooi, maar toen het laatste stuk vanuit Grace geschreven werd was ik helemaal om en zat ik alweer met tranen in mijn ogen. Ik vind dit boek écht een enorme aanrader, een heerlijk dramaverhaal dat je alle kanten opslingert, totaal niet standaard of voorspelbaar is en bovenal een echte page turner die echt onder je huid gaat zitten.

Het licht – Jeroen van Rooij (2012)

‘Het licht’ gaat over zes scholieren die een zeer hechte vriendengroep vormen. Ze wonen in het (fictieve) slaperige stadje Bruggend. Ze zijn zoveel mogelijk bij elkaar, luisteren veel naar muziek en experimenteren met drugs en seks. Erik, een journalist die op zoek is naar een scoop waarmee hij bekend zal worden, stuit bij toeval op het schokkende verhaal van deze jongeren: drie ervan zouden zelfmoord hebben gepleegd. Was het wel zelfmoord? Erik tracht het verhaal te reconstrueren. Dan komt de landelijke pers met sensationele berichtgeving, met koppen als ‘Zelfmoordgolf jongeren overspoelt Bruggend’. Eriks scoop is weg, maar hij gaat door met zijn onderzoek en raakt er ook persoonlijk bij betrokken. 

Verschrikkelijk vaag boek. Maar wel goed. De verhaallijn is niet per se chronologisch, er worden gewoon situaties neergezet die je op dat moment nodig hebt om iets van Het Licht te begrijpen. Hierdoor heb je iets minder het idee dat er echt ‘een verhaal’ verteld wordt, maar ik denk dat dat bij dit boek niet erg is: dat probeert namelijk meer een idee dan een verhaal uit te werken. Hoewel je best wat van de personages te weten komt, voelde ik daar ook niet echt een band mee; ze werden meer ingezet als voorbeelden dan dat het echt om hen persoonlijk ging. Dat komt ook wel door de wisseling van perspectief: soms werd het vanuit de journalist (ik heb zijn naam niet eens onthouden) geschreven, dan opeens uit één van de zes, maar in de wij-vorm. Alles was we. Je merkt goed hoe hecht de band tussen hen was, en vooral ook hoe bijzonder. Hoe onbegrijpelijk voor een buitenstaander; in de wij-stukken keek ik er heel anders tegenaan dan door de stukken gezien door de ogen van de journalist. Dat maakt dat je je aan het einde afvraagt of het nou echt zo echt was, of dat het gewoon een stelletje kapotte mensen was dat leefde voor muziek en door drugs. Een utopie of juist alles verterend?

Het boek was niet per se spannend, maar triggerde me wel. Of ik hem aan zou raden? Niet als je gewoon een leuk boek wilt lezen, wel als je in bent voor eens wat anders. Ik vind het zelf altijd wel leuk als ik door een boek word verward en zodoende aan het denken wordt gezet en ook van een schrijfstijl die afwijkt van de standaard kan ik zo nu en dan genieten. Heb je dit niet, dan  kan het boek je wat onbevredigd achterlaten, maar in mijn ogen heeft Van Rooij een goed stuk werk afgeleverd dat je even doet nadenken over de kapotheid van deze maatschappij en de eeuwige zoektocht van mensen. Ik had ‘m overigens graag met soundtrack gelezen aangezien de muziek zo’n grote rol speelt, maar helaas las ik ‘m op vakantie toen ik geen internet had. Wel tof dat het erbij zit!

Welk boek spreekt jou aan? Kende je een van de twee al? Vind je mijn reviews fijn zo, of heb je nog op- of aanmerkingen?

Ook leuk om te lezen:

2 reacties op Boekreviews #2 – Night Road & Het licht

  • Ik ken beide boeken nog niet, maar ze lijken me allebei wel interessant.
    Ik hou wel van ingewikkelde, psychologische boeken waar ik niet alles van begrijp, dus misschien is het tweede boek wel wat voor mij :) Je boekreviews zijn wat mij betreft prima, je gaat meteen naar de kern, laat niet teveel los zodat het spannend blijft om de boeken te gaan lezen, je geeft duidelijk je mening én je reviews zijn niet te lang ;)

  • Night Road lijkt me een heel mooi boek! Ik kende deze boeken allebei nog niet x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (21), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.