Writings

Introductie DITF
DITF #1
DITF #2
DITF #3

Ik irriteer me zoals elke keer weer als mijn telefoon opeens keihard begint te trillen en vis hem snel uit mijn tas voordat de hele afdeling het hoort. Ik heb een alarm ingesteld dat elke werkdag om kwart over vier trilt, omdat ik anders veel te lang doorwerk zonder dat ik het doorheb (dat is nog het ergste!). Net na de lunchpauze heb ik vaak wel even een ‘dipje’ waarin ik niet zo productief en eerder afgeleid ben, maar zo rond vieren zit ik er weer helemaal in. Toch vind ik het niet erg om af te sluiten. Ik heb het leeuwendeel van de dingen die ik wilde doen gedaan en uiteraard heb ik zin om mijn vriend weer te zien! Ik typ de laatste mailtjes, zet alle afspraken in de agenda en zet dan mijn iMac uit. Volgens de bedrijfsregels schuif ik een beschermhoesje om het toetsenbord, schuif het onder het opzetje waar mijn beeldscherm op staat en leg mijn collegeblok in het laatje van mijn bureau. Julie heb ik een halfuurtje geleden al gedag gezegd, zij werkt tot vier uur. Wij zijn alletwee als ongeveer enigen van de afdeling heel strikt in op tijd weggaan, maar ik vind het gewoon belangrijk aangezien ik overdag al zo hard bezig ben, dan moet ik wel op tijd stoppen. Ik pak mijn tas, schuif mijn stoel aan en pak mijn jas mee van de kapstop. De mevrouw achter de balie zeg ik even gedag. Dan loop ik het gebouw uit en zie mijn autootje al weer staan. Het zonnetje heeft hem al aardig opgewarmd, merk ik als ik achter het stuur ga zitten. Ik start de motor, zet mijn raampje op een kier en zet de radio lekker hard.
Als ik thuis kom is alle muffigheid van kantoor verdwenen. Ik begroet Iggy en bedenk dat ik beter nu alvast met hem kan lopen. Geoffrey mag hem ook heel graag, daar niet van, maar het is gewoon handiger dat dat niet meer ‘hoeft’ en bovendien haal ik het precies, want hij werkt tot vijf uur en is om ongeveer kwart over vijf hier. En ik kan wel wat beweging, zonnestraaltjes en frisse lucht gebruiken. ‘Kom Igg, we gaan een stukje wandelen!’ roep ik en hij komt al aanlopen met zijn riem. Dit heb ik hem met heel veel moeite aangeleerd, omdat ik het gewoon zo schattig vind – ja, slechte reden. Maar als Dribbel – dat hondje uit de kinderboekjes – het kon, kan mijn hondje het vast ook wel.
Ik stuur even snel een sms’je naar Geoffrey Alvast een halfuurtje met Iggy aan het wandelen. XO en loop dan de deur weer uit.

Ik ben nog niet lang weer thuis of de bel gaat. Ik doe de deur open en geef Geoffrey gelijk een zoen. ‘Ook hoi,’ zegt hij met een grote glimlach. Ook op mijn gezicht verschijnt al weer een glimlach en ik weet nu al dat die er de hele avond blijft zitten. Iggy komt er ook aan en springt enthousiast tegen Geoffrey op. ‘Hé jongen!’ zegt hij, hurkt neer en geeft Iggy een kroel op zijn kop. Daarna loopt hij naar de keuken, waar ik ook heen ben gelopen. ‘Wat gaan we vandaag maken?’ vraagt hij. ‘Gevulde kip met gekookte aardappelen en salade,’ zeg ik terwijl ik de koelkast opentrek en rondkijk. ‘Ricotta, paprika, rucola, kipfilet.’ Daarna doe ik het keukenkastje open voor de laatste ingrediënten. ‘Pijnboompitten, kippenbouillon. En de oven op 200 graden,’ zeg ik terwijl ik de oven gelijk voorverwarm. Ondertussen staat het hele aanrecht vol. ‘I’m impressed,’ zegt Geoffrey grinnikend. ‘Nou, vertel maar, wat moet ik doen?’ ‘Eh… aardappels schillen. Wacht, aardappels. Die moet ik nog even halen.’ Ik haal een paar aardappels, die gelijk beginnen te rollen als ik ze op het aanrecht leg. Geoffrey vangt er eentje behendig op voor hij op de grond raakt en ik kijk hem aan. ‘Wacht je nou op een complimentje?’ merk ik plagend op. ‘Neu, dat verwacht ik niet van jou.’ Ik geef hem plagend een duw, pak de snijplank en een mesje en begin de rode paprika te slachten. Geoffrey trekt alle lades open en zucht. ‘Die dunschiller ligt ook altijd ergens anders bij jou! Maar… ik heb ‘m weer!’ Triomfantelijk houdt hij hem omhoog. ‘Daar ligt ‘ie altijd hoor!’ zeg ik bezwaard. ‘Weet ik wel, ik vergeet het gewoon telkens,’ grinnikt hij. Daarna beginnen we allebei met het snijden en schillen van de ingrediënten terwijl we ondertussen wat kletsen over vandaag.

Introductie DITF
DITF #1
DITF #2

‘Hi Julie!’ begroet ik Julie, die tegenover me zit te werken. Ze begint altijd al om acht uur omdat ze nogal een apart slaapritme heeft. Naast dit werk is ze namelijk schrijfster en haar inspiratie komt altijd opdagen als een normaal mens al bijna naar bed zou willen gaan, zo rond elven. Dan is ze opeens volop in de mood, schrijft een eind weg, en belandt pas rond drie uur in bed. Het gekke is dat ze zich zo heeft aangepast dat ze er wel uit kan komen om zes uur, van acht tot vier werkt, weer een paar uurtjes slaapt en dan rond achten avond eet. Ik zou het niet kunnen, maar zij doet het er goed op. Op haar werk, maar ook haar boeken zijn braincandy. Van een ochtendhumeur heeft ze gelukkig ook geen last.
Ik zet mijn tas naast mijn stoel op de grond, ga in mijn bureaustoel zitten en zet mijn iMac aan. Het leek de baas het beste als we met Applecomputers werkte. Nou, ik sputter niet tegen! ‘Hé,’ hoor ik Julie zeggen. Ze kijkt eindelijk op van haar beeldscherm en doet het speldje in haar haar goed. ‘Sorry, ik was druk bezig.’ Ze glimlacht naar me en ik lach ook. ‘Maakt niet uit, we hebben nu eenmaal leuk werk!’ Terwijl mijn computer opstart rangschik ik de dingen op mijn bureau: nietmachine, plakbandapparaat, telefoon, notitieblok, pennenbakje met markers, pennen, fijnschrijvers en tipp-ex. Als het allemaal recht staat ben ik weer klaar voor de dag en open ik allereerst mijn mailbox.
De tijd vliegt voorbij met mailtjes beantwoorden, afspraken inplannen, bellen, overleggen, dingen neerkladden en afstrepen op mijn als-maar-groeiende To-Do lijst van vandaag. Rond koffietijd loop ik even naar de wc, werk mijn make-up bij en check mijn haar. Ook mijn mobiel haal ik even tevoorschijn. Heel populair ben ik niet, maar zoals nu wil mijn vriend Geoffrey nog wel eens een sms’je sturen. Vanavond rond vijf uur ben ik bij je. Is het nog een beetje gezellig op je werk? Liefs, see you soon! X Ik word gelijk blij als ik denk aan vanavond als we weer een gezellig avondje samen zijn en sms gelijk terug. Gezellig, ik heb al wat lekkers uitgezocht, je mag je kookkunsten weer laten zien… Altijd toch, ToDo lijstje krimpt alweer! Tot vanavond XOXO Daarna loop ik weer terug naar mijn werkplek en pik twee thee mee bij de theeautomaat. Eentje zet ik bij Julie neer. ‘Dankje,’ mompelt ze, verzonken in haar werk. Misschien niet het gezelligst, maar zo ben ik zelf ook. Uit mijn tas vis ik mijn banaan uit z’n bananenkoker voor wat extra energie. Een paar slokken water en dan kan ik er weer tegenaan.
Voor ik het weet hoor ik de radio al weer die alleen in de pauze wordt gedraaid, wat dus betekent dat het pauze is. Snel verzend ik het laatste mailtje, sla wat documentjes op en zet mijn beeldscherm op zwart. Ook Julie is klaar, pakt haar tas op en staat op. Samen lopen we naar beneden en praten volop. Eerst even over welk werk we zojuist weggewerkt hebben, frustraties en ook leuke dingen. Daarna over alledaagse dingen. Samen hebben we altijd wel wat te kletsen, hartstikke gezellig. Het zonnetje schijnt nog steeds en we gaan op het bankje zitten tegenover de hoge populieren. Uit mijn tas rakel ik mijn zelfgemaakte brood op. Het beleg was een creatieve uitspatting van gister: groenten in de blender en daarna gekookt met een beetje maïzena. Het is nu dus een jamachtige substantie waar ik bij de ene kaas bovenop heb gelegd en bij de andere kipfilet. Verbazend genoeg nog best lekker, ook al kijkt Julie er met een scheef oog en opgetrokken wenkbrauw naar als ze me vraagt wat ik nu weer heb geprobeerd, terwijl ze een hap neemt van haar witte boterham met chocopasta en pindakaas. Ik moet lachen om haar verbaasde gezicht. ‘Dat het groen en gezond is wil niet zeggen dat het niet lekker is!’ ‘Nou, ik ga toch liever voor tijgerbrood waarbij je lijkt alsof je ze hebt belegd met pindarotjes. Hmm,’ zegt ze met volle mond van haar laatste hap.
‘Niet alles wat ik uitprobeer is gezond hoor! Ik weet zeker dat je verkocht bent aan mijn cappuccino-, bounty- of marsepein-sinaasappelcake als je er alleen maar aan rúíkt…’ ‘Hmm ja, dat klinkt dan wel weer heel lekker. Ik moet maar snel weer eens langs komen. Of je neemt het weer een keer mee voor de hele afdeling?’ vraagt ze met puppyogen.

Introductie DITF
DITF #1

Na een kwartiertje is mijn schaaltje zo goed als leeg, dus ik was hem snel even af en zet hem weer terug in de kast. Daarna loop ik naar de kamer naast mijn slaapkamer. Deze is eigenlijk nog groter dan mijn slaapkamer, en toch heb ik besloten niet deze als slaapkamer te nemen. In mijn slaapkamer heb ik gewoon een kast, bed, nachtkastje en klein tafeltje, het broodnodige dus. In de kamer ernaast heb ik een slaapbank staan, mijn make-uptafel, bureau met laptop en strijkplank tegen de muur. Iets minder netjes dus, maar zo kan ik ’s avonds gewoon slapen in een nette kamer (wat wel het beste werkt bij mij) zonder de helft van mijn spullen weg te moeten doen.
Ik klap het klapstoeltje open en ga er op zitten, voor mijn make-uptafeltje. Oeh, I’m so in love with it! Elke keer als mijn ouders kwamen bleef ik maar zeggen ouders dat ik zo graag een make-uptafeltje met spiegeltje enzo wilde. Maar nergens was degene te vinden die ik wilde (of het was me te duur, ik ben nogal gierig) en uiteindelijk heeft mijn opa deze voor me gemaakt. Precies naar mijn wensen en ideaal om mijn make-upjes op te bergen en elke morgen aan te brengen.
Ik breng een heel klein beetje foundation op – mijn huid is nooit erg onrustig geweest en laten we hopen dat dat niet nog komt -, een klein beetje blush voor een natuurlijke glow, naturelle oogschaduw met een likje mascara en een niet al te opvallend kleurtje lipstick. Benieuwd naar de trends van dan! Uit het laatje pak ik mijn borstel om mijn haar door te borstelen. Dit vergeet ik best vaak, aangezien mijn haar in een bob zit en ’s morgens dus helemaal niet zo wild zit. In mijn tienerjaren heb ik wel een keer een bob gehad, maar ik ging toch terug naar het lange haar omdat ik dat toen meer bij die fase vond passen. Toch heb ik altijd geweten dat ik later weer een bob wilde, omdat het gewoon zo goed bij mijn gezicht past. Rond mijn twintigste heb ik het dus ook weer gedaan en nu ik vind dat ik er de ‘goede’ leeftijd voor heb ben ik er heel erg blij mee.
Ik ben klaar met mijn make-up en kijk op mijn horloge. Kwart voor acht, as usual. Ik ben graag te vroeg en heb een hekel aan haasten. Daarom sta ik om half zeven op, ga om zeven uur de deur uit met Iggy, eet tot iets over half 8 en heb dan nog alle tijd voor mijn make-up. Nu ik daarmee klaar ben loop ik naar het andere bureautje waar mijn laptop op staat. Binnen no-time is ‘ie opgestart en heb ik nog even de tijd om de nodige blogposts te lezen. Dit doe ik nog steeds en ik heb er ook nog steeds geen genoeg van. Heerlijk vind ik dat, als ik tien minuutjes over heb, om even dit in te kunnen plannen.
Vier artikeltjes verder is het vijf voor acht en dat betekent tijd om m’n spullen te gaan pakken. Tandenpoetsen, handtas mee, checken of Iggy nog water heeft en even gedag zeggen, jas aan, appel uit de fruitschaal en brood dat ik gister heb klaargemaakt uit de koelkast pakken, flesje water vullen en… dat was het wel. Ik doe de deur op slot en loop naar mijn autootje. Met zijn zeegroene beter hebben ze die dan! kleur valt ‘ie lekker op tussen de saaie grijze en ik plof neer op de heerlijke bekleding.

– Introductie DITF

Ik word wakker van de zonnestraaltjes die op mijn gezicht schijnen. Mijn slaapkamer is niet enorm groot, maar wel helemaal naar mijn smaak ingericht. Niet te veel prullaria, maar wel de nodige dingen die het gezellig maken. Na vijf minuutjes stap ik uit bed. Met een grote gaap trek ik mijn gordijnen open en kijk benieuwd naar de lucht – wat voor weer wordt het vandaag in Nederland? Het ziet er gelukkig niet al te slecht uit. Een mooie lentedag met zonnestraaltjes, niet teveel wind en alleen ’s avonds een klein regenbuitje zeiden ze gister. Ik loop naar de badkamer om mijn gezicht schoon te maken. Ik hou nu meer van ’s avonds douchen en ik ga er even vanuit dat ik dat dan ook nog fijner vind. Met een fris gezicht loop ik weer terug naar mijn slaapkamer en doe mijn kast open. Hij is groot maar niet kolossaal en heeft een mooie houten kleur, en siert daarmee mijn kamer echt. De zon schijnt nog steeds naar binnen, dus besluit ik dat het wel tijd is voor wat vrolijkheid, gebracht door mijn flowerpants. Ik trek er een simpele top met boothals bij aan met daar overheen een blazer. Geen idee wat de mode dan is en ik moet natuurlijk wel een beetje ‘net’ gekleed zijn en niet zoals nu aangezien ik dan hoop een baan te hebben. Klik voor inspiratiebron. Zonder dat ik het had bedacht zie ik dat mijn rode nagels matchen met het hart van de bloemen, top. Als schoenen ga ik vandaag voor mijn lichtbruine enkellaarsjes. Pumps wordt me te sjiek en sandaaltjes is wel erg overenthousiast.
Bovendien moet ik vandaag ook nog een stukje lopen, te beginnen met het ochtendrondje met mijn geweldige hond Iggy. Het is een  Cavalier King Charles Spaniel en ik heb nog steeds een zwak voor labradors, maar daar is mijn huis nu nog iets te klein voor. Ik loop de huiskamer in en …. kijkt op. Hij ligt nog heerlijk te slapen met zijn kop op zijn poten op het fluffy kussen, maar tilt nu hij me hoort zijn kop op. Ik word nog elke keer vrolijk als ik hem zie, want ik heb al mijn hele leven een hond gewild. Mijn ouders vonden het wel een beetje overenthousiast, een hond als je op jezelf woont en nog druk bent met alles, maar ik wilde het zó graag en ben zelf naar het asiel gegaan. De tweede keer gingen ze meekijken en toen ze me zo zagen, moesten ze wel toegeven.
Iggy is ondertussen naar me toegekomen en likt mijn hand al kwispelend. ‘Hi, cutie!’ begroet ik hem. Dit is echt ‘ons momentje’, want mijn vriend heeft uitdrukkelijk verteld dat hij er een hékel aan heeft als ik zo tegen Iggy praat. Ik loop naar de kapstok met Iggy achter me aan drentelend, trek mijn jas aan en doe Iggy zijn riem om. Ik grabbel de huissleutels van het plankje af en loop de deur uit, die ik netjes afsluit als Iggy er ook doorheen is. Samen lopen we het flatgebouw uit en wandelen in het bijbehorende parkje, waar ik hem losmaak. Ik groet de standaardwandelaars – de joggende vrouw, het bejaarde echtpaar en het jongetje dat zijn Jack Russel uitlaat – en geniet van Iggy die voor me loopt en zijn behoefte doet. Zijn actie jaag-de-eenden-angst-aan vind ik iets minder en ik roep hem bestraffend na, waarna hij eigenwijs omkijkt en ik alleen maar kan glimlachen. Ik hou van dit ochtendwandelingetje, ook al is het maar een kwartiertje. Lieve Iggy, de mensen die ik altijd tegenkom en me groeten, de eendjes, de geuren van een nieuwe dag – of zijn het gewoon de croissantjes van de bakker op de hoek? Ik voel de honger opkomen en roep Iggy weer bij me. We zijn weer aan het begin van het parkje, dus ik gesp de riem weer aan, steek de drukke weg over en sta even later weer in mijn flatje. Daar geef ik Iggy zijn voer en daarna maak ik mijn eigen ontbijtje klaar. Yoghurt, rode vruchten uit de diepvries, een schepje honing en een verkruimeld beschuitje erin (mijn huishoudgeld was op voor cornflakes, en beschuiten eet ik eigenlijk nooit, maar ik had nog een heel pak in huis). Een kopje thee erbij – dat heb ik ondertussen hopelijk leren drinken – , radio aan en even lekker opstarten. Ondertussen geniet ik van elke hap van de yoghurt die ik neem, want dit heb ik lang niet kunnen eten door mijn melkallergie, waar ik na alternatieve behandelingen vanaf ben. Ok, het lijkt dat dat nu al is ingegaan!

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.