Writings

Ik kwam zojuist één van de mooiste zinnen ooit tegen in een boek (Geen gewoon Indisch meisje van Marion Bloem). Fictief schrijven doe ik amper meer, maar ik las sinds tijden weer eens een boek en ik kon me zoveel voorstellen bij die zinnen en genoot zo van haar schrijfstijl dat ik wel moest schrijven. Het is op een avondje geschreven en niet perfect gefinetuned, maar het is voor mijn doen wel heel vlot en dus recht uit het hart geschreven. Dat betekent overigens niet dat het ook één op één te vertalen valt naar mijn leven, even als disclaimer. Ik wilde het in elk geval graag delen, al zie ik zelf nog heel veel dingen die ik eigenlijk zou willen veranderen als ik het zo doorlees. Als jij tips hebt hoor ik die op zich graag in de comments, maar het is nou eenmaal meer gevoel dan hoogstaande literatuur, dus houd daar rekening mee. En ja… Die cursor op het eind staat er expres.

Ben je hier op een mobiel apparaat? Download dan hier de PDF-versie, leest net wat makkelijker. 

verhaal 1c
Lees verder ...

Omdat een brief gericht aan één speciaal persoon uit mijn omgeving al snel veel te persoonlijk of veel te lastig zou worden, heb ik – geïnspireerd op Teske en Willemijn, en nee, niet op het boek – eindelijk gedaan wat ik al heel lang wilde doen: een brief schrijven aan mijn jongere ik. Gelijk een van de artikelen die ik met het meeste plezier ooit heb geschreven.

 photo Day23_zps693d11d0.jpg

Lieve jongere ik,

Psst, heb je even een momentje? Kun je je barbies even vijf minuutjes wegleggen? Je dagen gaan nog niet door tot elf of twaalf uur ’s avonds, dus je tijd is nog wat spaarzaam, maar ik denk dat je dit wel zal willen lezen. Ik ben het namelijk, je ‘oudere’ ik. Erg oud kan ik mezelf nog niet noemen, want met mijn 15 jaar ben ik nog steeds een jonkie, maar vergelijk me met je jongste nicht waar je zo graag bij op de kamer gaat zitten als je er weer eens bent, gewoon om te zien wat ze allemaal doet omdat je zo tegen haar opkijkt dat álles je fascineert.

Geloof me: op je 15e is je leven niet zo spannend als je toen dacht, maar dat heeft meer te maken met het feit dat alles went. Waar jij je snufferd nog graag in slechte meidenboeken à la Francine Oomen steekt om je even in de sfeer van een middelbare school te wanen en te gniffelen bij het woord ‘vriendje’ en ‘zoenen’, is dat tegenwoordig gewoon je (of ‘mijn’?) leven. Of nou ja, op dit moment eigenlijk alle twee niet, want ik heb al een maand zomervakantie en ben gewoon weer happy single, maar op 2 september stap ik wel die o zo grote school voor de zoveelste keer weer binnen en ik kan je ook al vertellen dat je eerste zoen niet zo awkward (dat is het woord van 2013 en 2014, dus sorry als je ‘m nog niet helemaal snapt) of überhaupt zo’n big thing is als je nu misschien denkt. Die barbies moet je de komende jaren sowieso nog niet inwisselen voor jongens. Ik weet natuurlijk al dat je dat niet gaat doen, maar als ik daar nu op terugkijk kan ik alleen maar zeggen: verstandige keus. Verkeringen op je achtste stellen toch niets voor en barbies zijn je tijd dan veel meer waard.

Lees verder ...

Het artikel van vandaag sluit misschien niet helemaal aan op het zonnige en vrolijke weer, maar ik houd zo af en toe wel van een contrast, dus dat moet geen probleem zijn. Zoals je in de titel al hebt kunnen lezen heb ik vandaag een ‘schrijfsel’ voor jullie, oftewel een kort verhaal. Fictie schrijven doe ik sinds mijn blog (en ook een tijdje daarvoor al) eigenlijk niet meer, maar ik vind het heerlijk. Lange verhalen/boeken houd ik gewoonweg niet vol en dat probeer ik ook niet meer, maar op korte verhalen kan ik me af en toe helemaal uitleven. Ze zijn meestal lekker dramatisch en in een schrijfstijl die je geen heel boek kunt volhouden, maar die hiervoor perfect geschikt is, geschreven. Ik heb eigenlijk ook helemaal geen ervaring wat betreft ‘moederliefde’, maar ik had inspiratie en nou ja, wat houdt me dan nog tegen? Laat je alsjeblieft niet afschrikken door de enorme lap tekst, ik kon gewoon geen goed moment vinden voor een alinea maar als je eenmaal aan het lezen bent, gaat het waarschijnlijk verrassend snel.

I can't wait to bomb some dodongos.

Met mijn in pantoffels met gaten gehulde voet trapte ik de stofzuiger uit. Het geluid nam af en kwam met een plofje tot stilstand. Ik had gehoopt mijn gedachten te overstemmen met het lawaai en mijn hoofd leeg te maken met de automatische beweging van heen en weer en heen en weer weer, maar zelfs dat lukte niet meer. Mijn lichaam liep als vanzelf naar datgene wat me zo bezighield en wat ik tegelijkertijd zo zat was. Een fotolijstje met jou erin. Het enige wat ik nog niet weggegooid had, in de hoop verder te kunnen met mijn leven. Alleen dat hield ik. En nu bleek dat ‘alleen dat’ genoeg om mijn leven nog steeds tot een puinhoop te maken. Een hel. Hoe vaak was ik er al wel niet mee in mijn handen naar de prullenbak gelopen, hoe vaak had ik de deksel al wel niet open gedaan met een trillende voet op het pedaal, hoe vaak had ik al wel niet huilend bij de prullenbak gezeten omdat ik het toch weer niet kon. Ontelbaar keer. En hoe vaak zou het nog wel niet gebeuren? Even vaak. Ontelbaar keer. Dat vooruitzicht maakte me boos, machteloos boos en vooral ook hopeloos. Het was mijn leven, waarom leek jij het dan te beheersen? Ik zag mijn vingers trillen van woede, balde mijn vuist en maakte halvemaanafdrukken van mijn nagels in mijn handpalm. Ik pakte het schilderijlijstje, draaide het om en legde het met een klap terug op het dressoir. Vliegensvlug vouwde ik de haakjes aan de achterkant open, de pijn onder mijn nagels negerend. Ik sloopte het kartonnetje er zo goed en zo kwaad mogelijk uit, ik schaafde mijn handpalm aan het ruw afgewerkte hout van het lijstje toen ik te snelle bewegingen maakte, maar pijn maakte niet uit. Als het maar snel ging. Het kartonnetje wilde niet, nog steeds niet, het scheurde in tweeën en ik trok het eruit. De foto dwarrelde naar beneden, zich niet bewust van alle kwaad. Hete tranen welden op in mijn ogen, ik voelde ze uit mijn traanbuisjes springen maar negeerde het. Dit moest nu eindelijk eens gebeuren, met pijn of zonder pijn. Als het maar nu gebeurde, voor ik me weer bedacht, voor er weer herinneringen boven kwamen drijven. Ik keerde de foto om en keek naar jouw lachende gezicht. Jij lachte, ik inmiddels al niet meer. Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (19), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.