Writings

Als ik over mezelf vertel trek ik vaak een vergelijking met vroeger. Ik vertel bijvoorbeeld dat ik veel spontaner en flexibeler ben dan een paar jaar geleden, wat op zich de waarheid is en wat over mij als persoon nu zegt, maar vaak vergeet ik wat over mezelf nu te vertellen. Wie ik op dit moment ben. Wat typisch is voor mij, wat me tekent, waarbij vrienden roepen ‘ah, dat moet Hester zijn!’ (als ze dat überhaupt ooit roepen). Misschien is het daar vandaag tijd voor.

FullSizeRender

Ik heb soms een hele dag schoenen aan terwijl ik het huis niet uit hoef, alleen maar omdat mijn outfit er tien keer beter uitziet mét schoenen. Mijn vrienden uit verschillende milieus hebben er een handje van elkaar onderling ‘niet zo te mogen’ en dat zie ik dan maar als een compliment omdat ze me eigenlijk niet willen delen. Ik kan opstaan, een comfortabel vest aantrekken en uiteindelijk toch de deur uitgaan in een nette blazer. Af en toe ben ik een queen uitstellen, maar vaak komt dat meer omdat ik bang ben dan dat ik lui ben. Na een half jaar ben ik gestopt met ontkennen dat ik af en toe een ochtendhumeur heb en tegenwoordig is het dus gewoon mijn excuus als ik met een chagrijnige kop aan de ontbijttafel zit. Ik zwem baantjes van geen-idee-hoeveel-meter-lang in een halve minuut en ik ken maar weinig dingen die fijner voelen dan een meter voor de kant je laatste slag afmaken en dan naar de kant toe te drijven. Daft Punk vind ik een muziekheld, vooral vanwege Random Access Memories.

Lees verder ...

Ik kwam zojuist één van de mooiste zinnen ooit tegen in een boek (Geen gewoon Indisch meisje van Marion Bloem). Fictief schrijven doe ik amper meer, maar ik las sinds tijden weer eens een boek en ik kon me zoveel voorstellen bij die zinnen en genoot zo van haar schrijfstijl dat ik wel moest schrijven. Het is op een avondje geschreven en niet perfect gefinetuned, maar het is voor mijn doen wel heel vlot en dus recht uit het hart geschreven. Dat betekent overigens niet dat het ook één op één te vertalen valt naar mijn leven, even als disclaimer. Ik wilde het in elk geval graag delen, al zie ik zelf nog heel veel dingen die ik eigenlijk zou willen veranderen als ik het zo doorlees. Als jij tips hebt hoor ik die op zich graag in de comments, maar het is nou eenmaal meer gevoel dan hoogstaande literatuur, dus houd daar rekening mee. En ja… Die cursor op het eind staat er expres.

Ben je hier op een mobiel apparaat? Download dan hier de PDF-versie, leest net wat makkelijker. 

verhaal 1c
Lees verder ...

Omdat een brief gericht aan één speciaal persoon uit mijn omgeving al snel veel te persoonlijk of veel te lastig zou worden, heb ik – geïnspireerd op Teske en Willemijn, en nee, niet op het boek – eindelijk gedaan wat ik al heel lang wilde doen: een brief schrijven aan mijn jongere ik. Gelijk een van de artikelen die ik met het meeste plezier ooit heb geschreven.

 photo Day23_zps693d11d0.jpg

Lieve jongere ik,

Psst, heb je even een momentje? Kun je je barbies even vijf minuutjes wegleggen? Je dagen gaan nog niet door tot elf of twaalf uur ’s avonds, dus je tijd is nog wat spaarzaam, maar ik denk dat je dit wel zal willen lezen. Ik ben het namelijk, je ‘oudere’ ik. Erg oud kan ik mezelf nog niet noemen, want met mijn 15 jaar ben ik nog steeds een jonkie, maar vergelijk me met je jongste nicht waar je zo graag bij op de kamer gaat zitten als je er weer eens bent, gewoon om te zien wat ze allemaal doet omdat je zo tegen haar opkijkt dat álles je fascineert.

Geloof me: op je 15e is je leven niet zo spannend als je toen dacht, maar dat heeft meer te maken met het feit dat alles went. Waar jij je snufferd nog graag in slechte meidenboeken à la Francine Oomen steekt om je even in de sfeer van een middelbare school te wanen en te gniffelen bij het woord ‘vriendje’ en ‘zoenen’, is dat tegenwoordig gewoon je (of ‘mijn’?) leven. Of nou ja, op dit moment eigenlijk alle twee niet, want ik heb al een maand zomervakantie en ben gewoon weer happy single, maar op 2 september stap ik wel die o zo grote school voor de zoveelste keer weer binnen en ik kan je ook al vertellen dat je eerste zoen niet zo awkward (dat is het woord van 2013 en 2014, dus sorry als je ‘m nog niet helemaal snapt) of überhaupt zo’n big thing is als je nu misschien denkt. Die barbies moet je de komende jaren sowieso nog niet inwisselen voor jongens. Ik weet natuurlijk al dat je dat niet gaat doen, maar als ik daar nu op terugkijk kan ik alleen maar zeggen: verstandige keus. Verkeringen op je achtste stellen toch niets voor en barbies zijn je tijd dan veel meer waard.

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.