Personal

Vandaag zijn jullie gezegend met een tweede post! Donderdagochtend kwam mijn vriendin Brenda en vrijdag laat in de middag kwam de vriendin van mijn zus Lisette. Ze bleven tot zondagavond, toen ging mijn vader weer naar huis (die moet nog een weekje werken) en reden ze mee terug. Zondag hebben we even een hoop foto’s gemaakt en die heb ik dus maar even in een filmpje gestopt. Ik heb gelukkig een liedje gevonden dat er heel leuk bij past, want dat is altijd even zoeken. Maar waar ze zingen ‘hands up’ is er precies een foto met handen omhoog, hij stopt op een leuk moment en heeft een bijpassende tekst dus yay. Zet ‘m even op HD en kijk even een minuutje.

Zoals je ziet, ik vermaak me goed. Het is nu niet echt goed weer te noemen, we zitten binnen met de deuren dicht en je ruikt een vleugje natte hond omdat we midden in de regen wandelden, maar dat maakt niet uit. Deze week hebben we genoeg uitjes gepland, maar dat laat ik op z’n tijd nog wel weten.

Have a nice day!

Introductie DITF
DITF #1
DITF #2

‘Hi Julie!’ begroet ik Julie, die tegenover me zit te werken. Ze begint altijd al om acht uur omdat ze nogal een apart slaapritme heeft. Naast dit werk is ze namelijk schrijfster en haar inspiratie komt altijd opdagen als een normaal mens al bijna naar bed zou willen gaan, zo rond elven. Dan is ze opeens volop in de mood, schrijft een eind weg, en belandt pas rond drie uur in bed. Het gekke is dat ze zich zo heeft aangepast dat ze er wel uit kan komen om zes uur, van acht tot vier werkt, weer een paar uurtjes slaapt en dan rond achten avond eet. Ik zou het niet kunnen, maar zij doet het er goed op. Op haar werk, maar ook haar boeken zijn braincandy. Van een ochtendhumeur heeft ze gelukkig ook geen last.
Ik zet mijn tas naast mijn stoel op de grond, ga in mijn bureaustoel zitten en zet mijn iMac aan. Het leek de baas het beste als we met Applecomputers werkte. Nou, ik sputter niet tegen! ‘Hé,’ hoor ik Julie zeggen. Ze kijkt eindelijk op van haar beeldscherm en doet het speldje in haar haar goed. ‘Sorry, ik was druk bezig.’ Ze glimlacht naar me en ik lach ook. ‘Maakt niet uit, we hebben nu eenmaal leuk werk!’ Terwijl mijn computer opstart rangschik ik de dingen op mijn bureau: nietmachine, plakbandapparaat, telefoon, notitieblok, pennenbakje met markers, pennen, fijnschrijvers en tipp-ex. Als het allemaal recht staat ben ik weer klaar voor de dag en open ik allereerst mijn mailbox.
De tijd vliegt voorbij met mailtjes beantwoorden, afspraken inplannen, bellen, overleggen, dingen neerkladden en afstrepen op mijn als-maar-groeiende To-Do lijst van vandaag. Rond koffietijd loop ik even naar de wc, werk mijn make-up bij en check mijn haar. Ook mijn mobiel haal ik even tevoorschijn. Heel populair ben ik niet, maar zoals nu wil mijn vriend Geoffrey nog wel eens een sms’je sturen. Vanavond rond vijf uur ben ik bij je. Is het nog een beetje gezellig op je werk? Liefs, see you soon! X Ik word gelijk blij als ik denk aan vanavond als we weer een gezellig avondje samen zijn en sms gelijk terug. Gezellig, ik heb al wat lekkers uitgezocht, je mag je kookkunsten weer laten zien… Altijd toch, ToDo lijstje krimpt alweer! Tot vanavond XOXO Daarna loop ik weer terug naar mijn werkplek en pik twee thee mee bij de theeautomaat. Eentje zet ik bij Julie neer. ‘Dankje,’ mompelt ze, verzonken in haar werk. Misschien niet het gezelligst, maar zo ben ik zelf ook. Uit mijn tas vis ik mijn banaan uit z’n bananenkoker voor wat extra energie. Een paar slokken water en dan kan ik er weer tegenaan.
Voor ik het weet hoor ik de radio al weer die alleen in de pauze wordt gedraaid, wat dus betekent dat het pauze is. Snel verzend ik het laatste mailtje, sla wat documentjes op en zet mijn beeldscherm op zwart. Ook Julie is klaar, pakt haar tas op en staat op. Samen lopen we naar beneden en praten volop. Eerst even over welk werk we zojuist weggewerkt hebben, frustraties en ook leuke dingen. Daarna over alledaagse dingen. Samen hebben we altijd wel wat te kletsen, hartstikke gezellig. Het zonnetje schijnt nog steeds en we gaan op het bankje zitten tegenover de hoge populieren. Uit mijn tas rakel ik mijn zelfgemaakte brood op. Het beleg was een creatieve uitspatting van gister: groenten in de blender en daarna gekookt met een beetje maïzena. Het is nu dus een jamachtige substantie waar ik bij de ene kaas bovenop heb gelegd en bij de andere kipfilet. Verbazend genoeg nog best lekker, ook al kijkt Julie er met een scheef oog en opgetrokken wenkbrauw naar als ze me vraagt wat ik nu weer heb geprobeerd, terwijl ze een hap neemt van haar witte boterham met chocopasta en pindakaas. Ik moet lachen om haar verbaasde gezicht. ‘Dat het groen en gezond is wil niet zeggen dat het niet lekker is!’ ‘Nou, ik ga toch liever voor tijgerbrood waarbij je lijkt alsof je ze hebt belegd met pindarotjes. Hmm,’ zegt ze met volle mond van haar laatste hap.
‘Niet alles wat ik uitprobeer is gezond hoor! Ik weet zeker dat je verkocht bent aan mijn cappuccino-, bounty- of marsepein-sinaasappelcake als je er alleen maar aan rúíkt…’ ‘Hmm ja, dat klinkt dan wel weer heel lekker. Ik moet maar snel weer eens langs komen. Of je neemt het weer een keer mee voor de hele afdeling?’ vraagt ze met puppyogen.

Het is deze dag waarop ik het schrijf en ik kijk naar buiten, waar het hoost. De regendruppels op de garagedaken, waar al plassen op liggen. Hiervoor keek ik filmpjes van Teske, heel veel filmpjes. ‘Oh, deze is ook leuk.’ ‘Deze ook.’ ‘Sorry, maar deze wil ik echt nog even zien.’ Ik ben alleen, dus dan kan dat. Ik ben benieuwd naar hoe het weer is als ik deze post online komt aangezien ik hem zo’n twee weken van tevoren schrijf volgens mij. Hopelijk beter. Als ik erover nadenk was het altijd wel goed, of in elk geval dróóg weer als we op vakantie waren. Dus beter dit jaar ook. Er kan nog heel veel veranderen in de periode tussen de dag dat ik het schrijf en dat deze post online komt (als die dat komt), aangezien deze post niet zomaar online kan komen zodra ik ‘m schrijf. Ik heb veel te veel posten, teveel inspiratie, teveel tijd, teveel zin om het uit te werken. Ik ben geen blogger die op het laatste moment ‘nog een post voor vandaag móét schrijven. Zucht, iemand een onderwerp?’.
Naast me ligt een boek. Het wil gelezen worden. En dat komt ook wel. Maar ik wilde dit nog even schrijven. Stiekem vind ik het wel eng. Ik schrijf zoveel hier, alleen hierbij twijfel ik. Want wat ik wil vertellen is een droom. Dromen zijn verlangens en soms niet al te realistisch. Daarom zijn ze eng, omdat je erin kan ‘falen’ en als niemand ervan weet weet ook niemand dat je hebt ‘gefaald’. Maar waar ik dus over wilde vertellen is wat ik wil. Wat ik wil, is een .nl domein. Met een mooie lay-out, die ik ook zelf kan bewerken zoals ik wil. Een goedbezochte blog met reacties, ook van ‘vreemden’. En met het beste geval verdien ik er ook nog een zakcentje mee (dat kan door advertenties in de menubar en blogposten over producten).
Ik las vanmorgen een online handleiding/stappenplan over je eigen blog opzetten. Het klonk niet moeilijk. Ik ken mensen die er meer vanaf weten dan ik. Ik heb het geld ervoor, want ik ben gierig, maar hier zou ik het met al het plezier van de wereld instoppen. Dus nu wil ik het nog grager. (Wuuut, ‘grager’ wordt niet foutgerekend door spellingscontrole van Google Chrome?!) Mijn statistieken zijn door het commenten omhoog geschoten en dat vind ik leuk. Heel leuk. Soms ga ik er gewoon een kwartiertje voor zitten om ze te bekijken.
Ik ben snel tevreden. Cadeautjes zijn niet zomaar verzonnen voor mij en het is dus best opvallend dat ik dit – behalve een hond – zo graag wil. Het zou best rot zijn als het niet helemaal zo zou worden als ik graag zou willen, maar met een .nl domein kom je sowieso al serieuzer over. Nu heb ik vakantie en met school krijg ik het weer veel drukker. Maar aan de andere kant heb ik elke dag wel een uurtje over. Ik weet dat ik het daar niet voor moet laten. Mijn school mag er niet door achteruit gaan, maar ik vertrouw mezelf daar wel in.

Nu weten jullie dat het ooit zal gebeuren. Wat mij betreft best snel. Uiteraard wacht ik nog wel eventjes, misschien dat ik het even afwacht tot ik weer met school bezig ben om te zien of het echt te combineren valt en of ik nog steeds een beetje bekeken wordt. (Ik ben geen kermisattractie ofzo hoor ^^) Maar ondertussen weet ík het zeker: aan mij zal het niet liggen!

Zoals al voorbij kwam zit ik dus in Den Dolder, in dit filmpje praat ik jullie even bij over de eerste dagen :) Enjoy & drop a commment!

PS: Ik excuseer me nu alvast dat ik zoveel aan mijn haar zit, maar dit filmpje is onmogelijk om nog een keer op te nemen. De volgende keer zal ik er zeker op letten, ik irriteer me er zelf ook aan ^^

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (19), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.