Personal

Bijna elke blog heeft dit onderdeel wel: foto’s gemaakt met het mobiel van de blogger. Dus zomaar wat dingen die de moeite waard waren om vast te leggen en een kijkje in het leven van die persoon geven. Aangezien ik het zelf altijd superleuke artikelen vind, ik meer foto’s wilde maken met mijn mobiel en ik het een leuke aanvulling op alle persoonlijke artikelen op mijn blog vind, zie je het nu om de week ook hier. I hope you like it!

Deze twee weken waren heerlijk, want ik was nog steeds op vakantie. Dat betekent wandelen in de bossen met de hondjes, lekker eten en koken, bloggen, lezen, dvd’s kijken en ’s middags als het zonnetje scheen bijkomen in de jacuzzi. Lekker even uit je ritme, heerlijk!

image
Pralines gekocht bij de Aldi. Dit was puur met aardbeivulling, daarna had ik wit met butterscotchcrunch. Lekk-ur!

image
Haar was ontzéttend vet terwijl het daar helemaal geen reden voor had en ik had genoeg van mijn krappe kledingkeus. Het was de bedoeling T-shirten af te wisselen met zonnehemdjes, maar helaas ging dat op dit moment niet – reeegen. Dus trok ik dit shirtje van de Only maar weer aan, dat jullie hier konden zien. Mijn pony stak ik eens weg, hij was namelijk ontzettend vet en om niet zo schattig over te komen zette ik een lijntje op mijn waterlijn. De plukjes aan de zijkant stonden naar binnen, dus die móest ik wel even stijlen.

image
Pony dus weggestoken, à la Teske. Ik vond het best geslaagd, ga ik vaker doen, ook al zijn er een paar plukjes die er nu wel heel kort voor zijn (pas geknipt) en gaat het het best als mijn pony vet is, dan ‘plakt’ het wat beter aan elkaar.

image
Ok, vage foto, maar ik wilde dit ergens vermelden en dus wilde ik er dus even een foto van maken en het hierin noemen. We wandelen vaak bij de kuil van Drakensteyn en dan kom je langs een Kattenhotel in de Lage Vuursche. Zo schattig, dan zie je in die grote schuur allemaal trapjes en ook daadwerkelijk een paar vage omtrekken van katten :D

image
Naaaatte zomer. En dus zak je voor de helft in de modder met je mooie hardloopschoen, maar ik was blij dat ik die aan had. In de wasmachine en hup brandschoon, dat gaat niet met Paul Greens!

image
Danny kwam gewoon eventjes op de tafel zitten, terwijl hij nat en vies was. Gelukkig was ‘ie wel zo schoon om zichzelf te gaan wassen, maar toch. Bleh!

image
Maar op een andere avond kwam ‘ie weer op schoot liggen. Hij haart ontzettend, anders zou ik dit elke avond doen (als ‘ie er was).

image
Wie herkent dit? Olympische spelen (met matte topcoat, zie hoe gek de camera mijn duimnagel pakte)! Ik was een beetje bang, want ik had er geen basecoat onder, en het zijn nogal felle kleuren. Gelukkig geen verkleuring.

image
Lieffie Saar in Duitsland

image
Essence Red-y To Go. Wat een leuke kleur! Rood/roze met wat shimmer.

image
Hoesje van mobiel en oortjes, waarom maak ik hier een foto van…? Ik vond het wel leuk bij elkaar liggen zo. ^^

image
Apart bloempje/koraaltje/plantje in het bos. Who knows?

image
CHOCOLATE CHIP COOKIEEE! Nee, niet homemade (:

image
Ik nam hier een foto van omdat ik nog een hele middag had, het was pas vijf over half vier zoals je kan zien. Maar mijn horloge blijf ik ook leuk vinden, past helemaal bij mij. Hij komt van Esprit.

image
Eindelijk weer eens wat gebakken, deze keer aardbeirepen. Apart (maar daar kies ik ze dan ook op uit), wel lekker.

image
Nice surprise!

image
In de wc in een restaurant – ja, twee keer in een week! – waar we aten met de kant van mijn vader (drie nichten, neef (aanhang ^^), tante, oom, opa, oma) omdat mijn opa 79 was geworden. Happy b’day! Ik droeg mijn roze lipstick weer eens, ook al zie je het hier niet, een groen nagellakje (swatch is on his way) dat precies bij mijn topje (Primark) past, waar ik nog steeds verliefd op ben.

imageimage
Dat neusje en die oogjes la la la la so cute. Ik liep regelmatig met ‘m door het huis in mijn armen alsof ‘ie een baby was, en allemaal gewoon toelaten, haha.

image
Vies beest aan de buitenkant van m’n autoraam…

imageimage
Voor- en hoofdgerecht in Amersfoort die ik hier al liet zien.

image
Tandenpoetsen, dat haat ik zo! Ik doe er wel drie minuten over en het is zooo saai, maar ik weet wel dat het moet.

image
Nog even een kiekje van de liefste! <3

image
Opeens een paar hele dikke spatten regen, gelukkig hield het niet lang aan, want we zaten nog even lekker buiten.

image
En eenmaal thuis een groene keuken met zwartwitte tegelvloer, yeah!

xoxo

In plaats van te vloggen doe ik het lekker ouderwets in een post. Ik heb nogal veel te vertellen heb ik het idee. Dit is geen intro en deze post zal niet al te overzichtelijk worden. Maar gewoon lekker Hester.

Sinds vanmiddag ben ik weer thuis. Mijn pluizige kat Coco en de nieuwe vloer in de keuken en woonkamer maakten dit extra leuk en ik vind het ook niet heel erg om weer thuis te zijn, waar je toch weer je eigen (kleine, in vergelijking) plekje hebt en het ritme dat je gewend bent. Maar oh men, weer een jaar wachten voordat ik met die lieve hondjes kan zijn (behalve wat korte bezoekjes tussendoor misschien, maar dat zijn er hooogstens twee)? Ik moet er nog niet aan denken. Ik vestig mijn hoop op de kerst, maar ik moet daar niet vanuit gaan want dan is er 90% kans op een teleurstelling. Misschien denk je, wat een sentimenteel mens, maar ik hou echt ontzettend van dieren en vooral van dié. Heb je zelf een huisdier, dan snap je het misschien. Anders niet. En dat moet je dan ook niet proberen.


You scramble my brains.

Het komt ook wel door het filmpje waarmee ik bezig ben dat ik bovenstaande gedachtes had. Ik ben er achter dat bewegende beelden nog veel erger zijn dan foto’s terugkijken. Het is alsof je er nog echt bent, maar helaas, niets is minder waar. Dat filmpje kostte trouwens een hoop tijd. Gisteravond probeerde ik het via het YouTube bewerkingsprogramma, maar ik wilde er nog een muziekje achter en dat wilde ik alleen in het midden en leek ik daar niet voor elkaar te krijgen. Dus vanmorgen probeerde ik het toch maar via Movie Maker, maar tijdens het opslaan viel mijn computer *plok* uit en de volgende keer weer. En ja, dat betekent alles overnieuw. Het was niet veel werk (alleen inladen, muziekje erachter, nog wat tekst, knippen en klaar) maarja, ik baalde toch elke keer weer. Thuis gebeurde hetzelfde, dus zoals ik al op Facebook meldde Google is my friend en er werd aangeraden de ventilators schoon te maken zodat ze kunnen zorgen dat je computer niet oververhit raakt, wat snel gebeurt met video’s bewerken. Na het eten (Chinees, jam) deed mijn vader dat dus en hij ging all the way. Toetsenbord en alles eraf/eruit (‘Mag ik het nagelschaartje even?’ en dan van die fijne geluiden), even blazen en toen alle schroefjes er weer in. Men, ik deed het bijna in mijn broek (bij wijze van dan), alsof het mijn kind is ofzo. Eenmaal in elkaar deed hij ook nog niet eens gelijk, gelukkig na nog een dingetje verbinden wel. Nu is het filmpje al op 56% en wapper ik af en toe driftig met een dvd langs de zijkant. Hij staat trouwens op een boek, zodat er nog wat lucht langs kan. Ik hoop dat ik het filmpje alsnog voor morgen kan inplannen, in plaats van overmorgen, maar ik beloof niks want hij moet ook nog naar YouTube.


Deze vier oortjes zijn zoooo aantrekkelijk

Tijdens het typen van dit stukje zie ik in de app van Chrome het Bloglovin’ aantal groeien van nul naar vier, dus die ga ik eens even afhandelen. Vanavond slaap ik weer lekker in mijn eigen (smalle) bedje, morgen ga ik lekker rustig opstarten (ook al ben ik het van de vakantie gewend kwart over acht op te staan en ik wil het eigenlijk ook niet heel veel later maken), boeken inleveren bij de bieb, misschien wat nieuwe halen en ehh… bloggen denk ik. En nouja, het hele rijtje hobby’s eigenlijk. (Oh, ik klikte tussendoor even Bloglovin’ aan en ik zag dat drie van de artikelen van een blog kwamen die nu pas geüpdated werd terwijl het er sinds vanmorgen op stond. Vreemd, maar die posts heb ik dus al gehad omdat ik ze via twitter voorbij zag komen.) Jullie boffen nu met deze tweede post, maar ik weet nog niet of ik dat weer elke dag ga doen. Het voegt eigenlijk niets toe. Ik denk dat ik het gewoon ga doen als ik er zin in heb en me beter kan concentreren op de andere posts. Heb jij hier een andere mening over, ik brand van nieuwsgierigheid en hieronder is ruimte om te commenten.


Parel en ik kunnen samen ontzettend goed foto’s maken

Nou jongens, hij is al op 85%. Ik ga weer even wapperen en daarna nog een Saar- & Parelfoto tussen deze lappen tekst plakken. Ik hoop dat je het leuk vond om van mijn gedachten op de hoogte te komen. Fijne avond nog guys!

xoxo

Oh en PS: Als je je afvraagt waarom ik alsnog op dieren blijf passen als ik afscheid nemen moeilijk vind: over een weekje is het rauwe randje eraf en is alles wat je nog hebt een supermooie herinnering. Daar doe ik het voor. Zou je ook eens moeten proberen. Gooi je bindingsangst overboord en geniet van wat je wel hebt.

PSS: 100%! Oh, le me is a happy person!

In ieders leven zijn wel dingen gebeurd die je liever niet nog een keer meemaakt. Misschien zijn dit niet allemaal trauma’s, maar zo heb ik ze voor de duidelijkheid maar even genoemd. In elk geval zijn het gewoon vervelende gebeurtenissen en vandaag vertel ik er over drie uit mijn leven.

Tumblr_la392es8tw1qbszm3o1_500_large

  • Ik was vier jaar, het was zomer en we waren op vakantie in Groningen. Daar gingen we een stukje fietsen, ik op mijn mooie roze fietsje, nog met zijwieltjes. Er zijn ook heel veel mooie kanalen in Groningen, dus op een gegeven moment kwamen wij er ook langs een. Ik weet niet meer hoe het kwam, maar opeens zwenkte ik uit en reed met volle vaart naar beneden (wij reden op een hoger stuk), richting het kanaal. Ik had mijn fiets niet genoeg onder controle om hem te stoppen, en gelukkig is mijn vader toen heel snel van zijn fiets gesprongen om mij vast te grijpen; ik had geen zwemdiploma, dus het was vast niet erg goed afgelopen als ik in het kanaal was beland. Bij een alternatieve behandeling voor mijn melkallergie kwam eruit dat ik dit nooit helemaal verwerkt heb, en zo voelde het ook wel.
  • Met Pasen pasten wij ook op in een huis. Ik was toen ongeveer zeven jaar en we kwamen terug van de winkels. Ik had een paar melkpakken in mijn fietstassen en ging staan op mijn pedalen – dat zijn de enige dingen die ik een logische oorzaak kan vinden, en toen boem pats, lag ik opeens naast mijn fiets. Met mijn handen in een kommetje en een hoop bloed, ‘mamma, mijn voortand is eruit.’ Mijn moeder is zich toen echt rot geschrokken, aangezien ik hem al gewisseld had. Het moet ongetwijfeld pijn hebben gedaan, maar ik weet er niks meer van. Een meneer (die zijn naam niet heeft willen geven, ik blijf hierbij nog steeds de link leggen naar engelen, ook al weet ik wel dat hij dat vast niet was) stopte zijn auto langs de kant van de weg en kwam vragen of ik de dag nog wist (dinsdag) enzo en heeft ons toen naar het ziekenhuis gereden; we waren helemaal niet bekend in die buurt. Daar is mijn tand er weer in gezet, toen zijn we naar een tandarts gegaan en die heeft van vulling een lijntje gespoten op mijn voor- en hoektanden zodat ‘ie wat houvast had. Ik heb een hele week niet in de spiegel gekeken omdat mijn lip zo fréaking dik was, ik sliste helemaal. Later heb ik een zenuwbehandeling gehad, heeft een endodontoloog er wat mee gedaan en nu heb ik ‘m nog steeds, mijn dode tand. Hij wordt langzaamaan wat grijzer, maar het kan nog goed. Vanaf mijn achttiende, als mijn kaak is uitgegroeid en het nodig is, mag ik een implantaat of kroon of whatever.
Peanut-butter_large
  • Als laatste eentje waarin ik niet de hoofdrol speelde, maar mijn zus. Ik was denk ik zeven, acht, negen jaar. Volgens mij was het vakantie en we zaten te lunchen. Mijn zus zat naast me en at een boterham met pindakaas. Opeens schoot dat verkeerd, het is natuurlijk best wel droog, en volgens mij heeft ze echt wel vijf minuten staan hoesten en amper ademgehaald ofzo. Ik weet nog dat mijn moeder er zo achter ging staan en ‘het’ omhoog probeerde te krijgen door zo te duwen/drukken ^^, en ik stond helemaal te trillen op m’n benen van de adrenaline en vroeg of ik 112 moest bellen (wat eigenlijk niet heel logisch was, maar ik wist gewoon echt niet wat ik moest doen). Uiteindelijk is het allemaal goedgekomen maar ik heb daar nog best wel vaak aan teruggedacht de periode daarna, dan zag ik dat beeld weer. Bah, nu ik dit typ vind ik het nog steeds vervelend om eraan terug te denken. Ik denk omdat het echt een storm in een glas water was, zo opeens, ik had geen idee wat ik moest doen en was in paniek. Bovendien praat je er daarna niet zo heel veel meer over en kun je het ook niet echt “verwerken”.

Dit waren voor mij de ‘heavy things’. Er zijn nog wel meer dingen gebeurd, maar die komen niet gelijk bij me op. Die keer dat we echt gewoon bíjna onder een vrachtwagen lagen met ons kleine mini’tje in Engeland was ook niet erg prettig, maar dat zie ik niet als ‘trauma’. Ik was echt behoorlijk nuchter toen, ook al was het niet goed geweest als we onder die vrachtwagen lagen, en het scheelde maar een seconde. Die keer op Schiphol (ja, gewoon in de gate ofzo) dat ik moest spugen omdat ik zo vroeg moest opstaan was ook niet leuk, maar dat is dan weer geen ‘trauma’. Als klein kind ben je sowieso wat ‘kwetsbaarder’ voor dit soort dingen denk ik, je ervaart ze eerder als erg, en op een gegeven moment ‘wen’ je er een beetje aan. Dat is vaag, maar you get the point denk ik. Ik neem trouwens niemand dingen kwalijk, deze dingen zijn nu eenmaal gebeurd.

Welke gebeurtenissen komen er nu bij jou op? Ik ben heel erg benieuwd!

Ondertussen heb ik de twee paprika’s en de rucola al in stukjes gesneden en pak ik twee pakjes rucola. In een kom meng ik alles door elkaar, ook wat pijnboompitjes en pureer ik het nog even met de staafmixer. Daarna maak ik wat inkepingen in de kipfilet en doe het mengsel daar met een lepel in. Geoffrey heeft alle aardappels ondertussen ook geschild en laat ze één voor één in het kokende water vallen terwijl hij de kookwekker zet. Ik pak uit een kastje een ovenschaal, leg de kipfilet erin, doe er nog wat peper en zout overheen en de bouillon eromheen. Daarna schuif ik hem in de oven. ‘Zo, dat is één. Nu alleen nog een salade…Ben zo terug.’ Ik loop weer weg om even later terug te komen met een groene kool, rode ui, grapefruit en een limoen. Uit de groentelade van de koelkast vis ik nog ijsbergsla en de pot geroosterde rode paprika. Geoffrey geef ik de rode ui en geroosterde paprika’s om te snijden terwijl ik me over de sla en de grapefruit ontferm. Als alles gesneden is pak ik een grote kom waar ik wat kool, de sla, de rode ui, grapefruit en de geroosterde paprika’s bij doe. Limoen doormidden, sap erbij en nog wat olijfolie, husselen (dat vind ik altijd nog het allerleukste!) and a salad is made. Samen dekken we de tafel en blijven daar even zitten tot de ovenwekker piept, voor mijn kip en zijn aardappelen, dubbel bingo dus. Ik schuif de kip eruit en neem hem mee naar tafel, terwijl Geoffrey de aardappelen afgiet en ook meeneemt. We dragen alles naar de tafel, scheppen op en even later zitten we te eten. ‘Hmm, lekker,’ mompelt hij, kauwend. Ik grinnik, ‘Inderdaad. Lekker.’

Ik pak met een vork de laatste ananasschijf uit het grilapparaat en leg hem in een schaaltje. Dan schenk ik er nog wat yoghurt op en een schepje honing en schuif de schaaltjes iets naar rechts, waar Geoffrey de pistachenootjes uit hun schildje heeft gehaald en de walnoten een beetje heeft verkruimeld. Hij gooit er een beetje bovenop en ik zet de yoghurt terug in de koelkast en de honing in het keukenkastje. Samen ploffen we op de bank en ik gooi hem een lepel toe. ‘Dankjewel,’ zegt hij en hij werpt me een luchtkusje toe. ‘Niet zo klef!’ protesteer ik – hoewel hij weet dat ik het stiekem best leuk vind. Het tv-programma dat hij net aangezet had omdat hij het zo graag wilde zien, wordt alsnog niet bekeken. Tsja, zo gaat dat af en toe. Kiezen of delen.

‘Hmm… nee, nog iets naar links. Ja, daar.’ Ik schuif iets op naar links en neem mijn pose van net weer aan. We staan buiten in het parkje, ook al zie je daar niet zo veel van aangezien ik voor een bakstenen muurtje sta. Geoffrey is verscholen achter mijn spiegelreflexcamera en maakt foto’s voor een Outfit of the Day voor mijn blog. Want ja, bloggen doe ik nog steeds heel graag! Het begon als hobby en dat is het nu eigenlijk nog steeds, want het is nog leuker geworden – ik verdien er nu ook nog een zakcentje mee. Het is niet dat ik het daarvoor heb gedaan, maar uiteraard zeg ik er geen nee tegen en vind ik het juist heel erg leuk. Ik heb er niet mijn fulltime job van gemaakt, maar werk sinds kort vier dagen in de week en blog een dag. Ook op zaterdag en zondag en in de avonden gaat er tijd in zitten, maar als ik tijd en inspiratie heb gebruik ik die graag om vooruit te schrijven en dan zorgeloos te kunnen genieten als ik een weekendje of avond weg ben. Sommige dingen zijn nu eenmaal makkelijker om samen te doen en gelukkig vindt Geoffrey het heel erg leuk om me te helpen. Hij zet alles nauwkeurig op de foto – make-up, accessoires, details, schoenen, het geheel en geeft me wat aanwijzingen voor leuke poses en blikken. Oh, ik weet nog steeds niet goed hoe ik nou moet kijken. Gelukkig lukt het me tegenwoordig best goed.
Na een kwartiertje heb ik het koud gekregen, want ondanks het zonnetje van vanmorgen is het nog een prille lentedag. Gelukkig heeft Geoffrey genoeg leuke foto’s en lopen we mijn flat weer binnen.

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (19), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Recente reacties
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.