Lists

Kerst is voorbij (en ik weigerde om een simpele ‘fijne kerst’-blogpost online te zetten maar ik hoop uiteraard wel dat jullie het naar je zin hebben gehad), mijn tweede vakantieweek is alweer ingegaan en dat betekent in mijn ogen dat het hoog tijd is voor wat Parijs-sharings. Aangezien ik het gevoel had een beetje met de deur in huis te vallen als ik na drie dagen opeens met een verslagje van dag één zou komen besloot ik dat ik allereerst wel even een blogpost kon wijden aan zogenaamde notes du Paris: gedachtes en dingen die ik ook wel zou kunnen verwerken in de drie blogposts die nog online komen, maar die eigenlijk veel leuker zijn om even ‘los’ te delen (wat ik waarschijnlijk sowieso ook op Twitter had gedaan, als ik niet in het buitenland had gezeten zonder 3G). En bovendien voorkomt dit ook een beetje dat mijn volgende blogposts hele boeken op zich zijn, want dat gevaar loop ik alleen al met mijn inleidingen. Here you are: Parijs in algemeenheden en anekdotes.

IMG_1469b

– Ik kreeg het voor elkaar om al in het eerste uur in Parijs, tijdens de tocht van Gare du Nord naar het huis waar we sliepen, een bijnaam over me af te roepen en wel die van een nat patatje. Het zat zeg maar zo dat ik een heel fijne rolkoffer van mijn opa mocht lenen waar alleen het handvat net iets te kort van was, waardoor ‘ie nogal eens tegen mijn voet aankwam en volledig uit balans raakte. Op een gegeven moment had ik een houding gevonden waarin het op de oneffen stukjes na best goed ging, maar ik kreeg het toch nog voor elkaar om m’n koffer twee keer gewoon volledig te laten vallen op een zebrapad midden in een druk Parijs. Dat was dus vooral omdat ik ‘m zo ver mogelijk van me af wilde houden, maar het werd vooral geïnterpreteerd als een teken van slapte. Net zoals een nat patatje. Love you guys.

– 15 graden in de laatste dagen van december is niet helemaal normaal, maar dat betekent niet dat we er niet van konden genieten. Mijn winterjas was in sommige gevallen bijna te warm en dus kon ik gewoon de deur uit met alleen een shirtje eronder en een sjaal om, zelfs als het ’s avonds wat afkoelde. Op dinsdag scheen de zon zelfs zo heftig dat ik met een open jas liep en we een fotosessie zonder jas hielden bij de kerstbomen op Place Vendôme.

Lees verder ...

Het was afgelopen zomer toen ik me realiseerde dat ik al een tijd niet meer degene was met ‘een probleem’, degene die zich in gesprekken net iets te vaak verontschuldigt omdat ze eigenlijk zelf ook niet precies weet wat ze met d’r gevoelens aan moet en anderen daar niet in mee wil trekken. Ik heb er sowieso een beetje een hekel aan om me zo kwetsbaar op te stellen en ik doe – op een paar goede gesprekken als uitzondering na – dus liever alsof het wél gewoon goed met me gaat, maar de laatste tijd was dat ook oprecht zo. Als ik met mensen praatte die minder goed in hun vel zaten hielp ik ze graag, maar kon ik bijna altijd concluderen dat ik zelf op dat moment veel minder met dat soort dingen strugglede. Natuurlijk betekent dat niet dat ik me nu voor altijd goed voel, maar periodes waarin ik meer het idee heb dat ik mijn leven gewoon op orde heb – in elk geval qua gevoelens – gebruik ik wel graag om na te denken over wat ik heb geleerd van (het) leven. Je weet nooit wanneer je die levenslessen weer in de praktijk moet brengen, right?

What life taught me (1)

What life taught me (2)

Lees verder ...

Ik weet dat het totaal niet de tijd is om over school te praten als je vijf avonden achter elkaar niet eens thuis bent geweest en je dus overduidelijk vakantie hebt, maar ik wil graag even een uitzondering maken. Vorig jaar schreef ik namelijk ook zo’n mooi recap-lijstje van mijn jaar vwo 4 en omdat het veel te leuk is om terug te lezen en mijn jaar in V5c ook minstens net zoveel aandacht verdient, besloot ik de highlights alsnog even met jullie te delen (en prepare: dat zijn er veel). Bij gebrek aan boeken om op de foto te zetten zien jullie hieronder bovendien een sneak peek van een Frans boekje over geluk dat ik van mijn ex-Frans docente en PWS-begeleidster kreeg, samen met een leeg blikje Coca Cola, dat net zoals het boekje afkomstig is uit Lille. (Kijk mam, het is dus écht wel nuttig om dat soort dingen te bewaren, hoe saai was die foto anders geweest?) Leggo!

V5C

– Als je al meer dan vier jaar op een school rondloopt worden docenten meer een soort goede bekenden. Het leeftijdsverschil wordt kleiner, de fase waarin het cool is om volledig op leraren te haten is allang voorbij en eerlijk is eerlijk, je hebt gewoon teveel van ze nodig om een extreem slechte band te hebben. Op een gegeven moment – zeker na de edureis – werd het dan ook een soort van normaal om leraren en leraressen gewoon bij hun voornaam te noemen, in elk geval onder ons als leerlingen zelf. WhatsApp en Twitter bleken ook opeens valide communicatiemiddelen en ik heb vaak genoeg een opmerking over mijn blog te horen gekregen, omdat docenten niet meer echt verhulden dat ze er van wisten en er soms wel eens op keken.

– Er zijn een aantal lessen geweest waarin mijn slaaptekort zo on point was (en de les zo verschrikkelijk saai en niet-interactief) dat ik heel veel moeite moest doen om wakker te blijven. Hoewel toegeven aan mijn moeheid op dat moment echt heerlijk zou zijn, vocht ik toch altijd tegen de slaap omdat wat er gezegd werd vaak nog wel van enige waarde was en het toch een soort van onrespectvol is om in slaap te vallen tijdens iemands verhaal. Helaas word je van die strijd om wakker te blijven alleen maar nóg moeier en ik was elke keer weer extreem opgelucht als de bel ging en ik even kon lopen, lachen, eten en praten – daarna was ik namelijk altijd gewoon weer wide awake. Zo flauw.

Lees verder ...

Ik heb eigenlijk totaal geen idee wat voor lijstje dit is, maar ik weet wel dat het vol staat met leuke dingen. Haven’t been updating that much last week en ik weet eigenlijk niet meer zo goed waarom niet, maar het was gewoon een prima week waarin ik ‘m een beetje gechilld heb en zelfs na school nog wat aan school heb gedaan. Dat zal de reden dan ook wel zijn. Verder waren er gewoon heel veel leuke losse dingen waar ik blij van werd en die deel ik graag!

Happiness

– Mijn liefde voor tassen is groter dan ik soms zelf denk. Als ik weer eens een nieuw exemplaar heb gekocht (wat het geval is) neem ik die gelijk in gebruik en sleep ik ‘m het liefst overal mee naartoe; niet alleen omdat ‘ie fancy is en mijn outfit perfect matcht, maar ook vanwege het warme gevoel dat ik vanbinnen krijg als ik zie hoe alles er perfect inpast. Precies hetzelfde als ik bij caravans heb, eigenlijk. Ik kan er echt van genieten om alle geheime vakjes te ontdekken en vooral als het een vrij kleine tas is waar wel alles inpast. Het idee dat alles wat ik nodig heb in dat ding zit geeft me altijd een beetje een wereldreizigersgevoel en I love it.

Lees verder ...

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.