Ik kwam zojuist één van de mooiste zinnen ooit tegen in een boek (Geen gewoon Indisch meisje van Marion Bloem). Fictief schrijven doe ik amper meer, maar ik las sinds tijden weer eens een boek en ik kon me zoveel voorstellen bij die zinnen en genoot zo van haar schrijfstijl dat ik wel moest schrijven. Het is op een avondje geschreven en niet perfect gefinetuned, maar het is voor mijn doen wel heel vlot en dus recht uit het hart geschreven. Dat betekent overigens niet dat het ook één op één te vertalen valt naar mijn leven, even als disclaimer. Ik wilde het in elk geval graag delen, al zie ik zelf nog heel veel dingen die ik eigenlijk zou willen veranderen als ik het zo doorlees. Als jij tips hebt hoor ik die op zich graag in de comments, maar het is nou eenmaal meer gevoel dan hoogstaande literatuur, dus houd daar rekening mee. En ja… Die cursor op het eind staat er expres.

Ben je hier op een mobiel apparaat? Download dan hier de PDF-versie, leest net wat makkelijker. 

verhaal 1c
verhaal 2cverhaal 3c

Ook leuk om te lezen:

12 reacties op Short story: tenzij ik begin waar we elkaar verloren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.