Eerst waren de artikelen over karaktereigenschappen nog wel redelijk positief, ondertussen zijn we meer bij mijn duistere kant aanbeland. OepsIk hoop dan maar dat het praten over en erkennen van mijn slechte eigenschappen de slechte eigenschappen zelf wat verzacht, haha. Natuurlijk zou ik er ook voor kunnen kiezen om het gewoon niet te delen, maar sommige dingen zijn al zo ingesleten in mijn karakter dat ik me er ondertussen niet echt meer voor schaam (wat overigens niet betekent dat ik de eigenschap ook geaccepteerd heb, ik blijf me er wel tegen verzetten… Voor zover dat hierbij gaat). En bovendien: wie herkent zich niet in het afschuiven van de schuld op anderen?

Ik denk dat het één van de menselijkste reacties is. We zijn individuen, we leven voor onszelf, zijn egoïstisch ingesteld en doen er alles voor om ons eigen straatje schoon te houden. Alle ‘blaadjes’ vegen we het liefst de tuin van de buren in… Ook als ze gewoon van jouw boom gevallen zijn. Het is nou eenmaal makkelijker om je verantwoordelijkheden niet te nemen en je fouten niet onder ogen te komen, maar er een andere reden voor te verzinnen. Het punt is dat dat ons soms gewoon verbazingwekkend makkelijk afgaat: je zoekt gewoon iets wat er ook mee te maken had, vervolgens iemand die er ook mee te maken had, je praat er een beetje omheen in een rap tempo maar wel zo dat het een beetje diplomatiek en logisch klinkt en tadaaa: je bent er vanaf.

Yeah

Uhhh Hester, heb je wel door dat die beschrijving doet vermoeden dat je er zelf heel erg bedreven in bent? Haha, ja, ik weet het. Het ergste is: dat klopt nog ook. Ik ben er inderdaad bedreven in. Natuurlijk kiest iedereen er wel eens voor om de schuld op iemand anders af te schuiven, maar de een doet dit vaker dan de ander en ik val wel onder de categorie van mensen die dit vaker doet. Of eigenlijk niet eens zo vaak, want het is niet alsof ik bij alles een smoesje heb – ik neem de schuld ook vaak genoeg wél op me -, maar ik doe het wel sneller en makkelijker dan de gemiddelde mens (die het vervolgens op z’n dak krijgt, ja sorry). Ik had het er in de inleiding al over dat ik me ertegen verzet ‘voor zover dat hierbij gaat’ en dat laatste is voornamelijk mijn probleem: áls ik de schuld op anderen afschuif, dan is dat geen keuze. Dan gebeurt het gewoon. En dan sta ik er vaak nog voor 90% achter ook.

In alledaagse situaties vind ik het prima om te erkennen dat ik fout zit. ‘Oh, ja, shit, sorry, dat is mijn fout’ of ‘jahaaa, dat had ik moeten doen, ik ga al’ als ik vergeten ben de wasmachine te laten centrifugeren, het raam open heb laten staan terwijl de zonwering naar beneden is (‘en dat stinkt’) of per ongeluk niet heb laten weten hoe laat ik thuis ben. Dom, maar geen wereldprobleem, en ik weet dat er naast wat irritatie geen woede-uitbarstingen komen. Omdat ik weet dat er geen verdere consequenties aan die fouten hangen, doe ik niet al teveel moeite om de schuld van mijn bordje af te krijgen. In sommige situaties gooi ik er nog een ‘ja maar ik was druk bezig met mijn huiswerk!’ of ‘ik had mijn telefoon op stil dus ik heb geen berichtjes gehoord, sorry, maar dat gebeurt u ook zo vaak’ in, maar that’s it. En hoewel dat nog vrij onschuldig lijkt, is het dan eigenlijk al heel duidelijk dat de schuld op anderen afschuiven bij mijn slechte eigenschappen hoort.

Just sayin'

Met die opmerkingen in het dagelijks leven valt nog wel te leven (al word ik er natuurlijk niet sympathieker op), maar grotere problemen daarentegen… Waar anderen volledig in de paniekstand gaan en zich maar blijven verontschuldigen, ga ik gelijk op zoek naar personen die het hebben gedaan. Ik denk dat het een soort ‘denken in oplossingen 2.0’ is: ik denk niet per se in oplossingen, maar wel in oorzaken, en als ik weet dat die oorzaak bij mij gelegd gaat worden dan is het voor mij een oplossing om te zoeken naar anderen die ook schuld hebben. De situatie wordt één grote chaos als ik begin te gillen wiens schuld het allemaal wel niet is en waarom de fout niet bij mij ligt en juist die personen mij vertellen dat het wel door mij komt. Dan ben ik alleen maar boos en niet meer bereid de schuld op me te nemen. Slecht, heel slecht. Op zo’n moment voelt het voor mij gewoon heel veilig en natuurlijk om mezelf te verdedigen, mijn eigen Pitbull te spelen en de rest aan te vallen. En waarom? Omdat ik weet dat het mijn verantwoordelijkheid was, dat ík erop aangesproken ga worden en ik daardoor dus eigenlijk baal van en boos ben op mezelf. En die boosheid uit ik dan op anderen.

Ik ging hierover nadenken toen er zich pas een situatie voordeed waarin ik de schuld binnen 10 seconden bij de anderen had neergelegd, terwijl die het allemaal unaniem eens waren dat ik toch minstens 50% schuldig was. Ik weet niet eens meer of ik mezelf nou wel of niet de verantwoordelijke vind, want mijn hersenen verdraaien de waarheid vaak zo razendsnel dat ik niet eens meer objectief naar de situatie kan kijken. Dat is een nadeel van veel kunnen denken en dingen goed kunnen verwoorden: ook al overtuig je anderen er soms niet mee, dan is er een kleine kans dat je jezelf wel overtuigd hebt. En als jij als enige die mening deelt… Dan ga je het lastig krijgen. Zeker omdat het er uiteindelijk helemaal niet over gaat wie er nou de schuld heeft, maar het veel belangrijker is dat je het samen oplost en in die oplossingen je verantwoordelijkheden draagt. Volgens mij ga ik hier nog wel een aantal keer tegenaan lopen in mijn leven – niet bij mensen die ik niet goed ken en niet zo heftig in ‘normale’ situaties, maar zodra er een beetje adrenaline bij komt kijken is dit mijn ‘paniekreactie’. Fijn dat ik het na 15 jaar eens een beetje geanalyseerd hebt, dan hoef ik het nu alleen nog maar onder controle te krijgen… Ahum.

Schuif jij de schuld vaak op anderen af? Kun je het begrijpen als anderen het doen?

Bron afbeeldingen: WeHeartIt

Ook leuk om te lezen:

5 reacties op Karaktereigenschap: de schuld op anderen afschuiven

  • ik schuif, net als iedereen, wel eens de schuld op anderen maar ik kan meestal wel als ik fout was de schuld op mij nemen. Toen ik jonger was, was ik ook zo’n beetje net als jou (denk ik), maar dat is nu al veel verbeterd. Ik begrijp wel waarom anderen het doen maar als die andere die de schuld van zich schuift en het op jou gaat steken, dan is het wel irritant haha. :) Fijn artikel.

  • Tof dat je dit ook online plaatst ;)
    Ik denk dat iedereen wel eens de schuld op (een) ander(en) afschuift (zoals Lisa ook al zei), en ik hoor daar dus ook bij. Vroeger deed ik het meer, haha, ik neem nu wat meer mijn verantwoordelijkheden geloof ik. Maar het is soms wel handig, haha!

  • ik vind het knap dat je ook je slechte eigenschap in het licht zet. Is ook al een hele stap want normaal doe je dat niet zo snel. Alsof je gaat zeggen bij een voorstelrondje: jaaa dit, dat zus en zo zijn mijn slechte eigenschappen. Ehh, nee, je laat altijd je goede kant zien.
    De schuld afschuiven op een ander, is ook menselijk denk ik. Alleen de één doet het wat meer en vaker dan de ander. Ik heb eigenlijk geen idee hoe het bij mij zit, maar je probeert jezelf denk ik altijd als eerst ‘veilig te stellen’. En dat resulteert wel eens in de schuld afschuiven op een ander. Het is denk ik ook iets wat naarmate je ouder wordt veranderd. Komt vast goed ;)

  • Het feit dat je dat van jezelf erkent is al een eerste stap naar het minder doen. Ik probeer zelf te minderen, het is een soort gemakkelijkheidsoplossing voor mij. vb. ja, ik heb slecht op dat examen MAAR de verbetering was te streng/het examenrooster trekt op niets/[ander willekeurig excuus] Zelfs als die dingen waar zijn, je kan het gedrag van mensen of externe omstandigheden niet veranderen, dus het is beter naar jezelf te kijken en je eigen gedrag aan te passen vind ik.

  • Wat een goed artikel zeg! Wauw. Herken er wel veel in, vooral vanuit andermans perspectief. Merkte een paar jaar terug dat ik vaak fout zat, maar dit niet wilde toegeven dus dáárom inderdaad de fout op anderen schoof. Maar nu doe ik dat totaal niet. Je leert juist van fouten toegeven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.