Omdat een brief gericht aan één speciaal persoon uit mijn omgeving al snel veel te persoonlijk of veel te lastig zou worden, heb ik – geïnspireerd op Teske en Willemijn, en nee, niet op het boek – eindelijk gedaan wat ik al heel lang wilde doen: een brief schrijven aan mijn jongere ik. Gelijk een van de artikelen die ik met het meeste plezier ooit heb geschreven.

 photo Day23_zps693d11d0.jpg

Lieve jongere ik,

Psst, heb je even een momentje? Kun je je barbies even vijf minuutjes wegleggen? Je dagen gaan nog niet door tot elf of twaalf uur ’s avonds, dus je tijd is nog wat spaarzaam, maar ik denk dat je dit wel zal willen lezen. Ik ben het namelijk, je ‘oudere’ ik. Erg oud kan ik mezelf nog niet noemen, want met mijn 15 jaar ben ik nog steeds een jonkie, maar vergelijk me met je jongste nicht waar je zo graag bij op de kamer gaat zitten als je er weer eens bent, gewoon om te zien wat ze allemaal doet omdat je zo tegen haar opkijkt dat álles je fascineert.

Geloof me: op je 15e is je leven niet zo spannend als je toen dacht, maar dat heeft meer te maken met het feit dat alles went. Waar jij je snufferd nog graag in slechte meidenboeken à la Francine Oomen steekt om je even in de sfeer van een middelbare school te wanen en te gniffelen bij het woord ‘vriendje’ en ‘zoenen’, is dat tegenwoordig gewoon je (of ‘mijn’?) leven. Of nou ja, op dit moment eigenlijk alle twee niet, want ik heb al een maand zomervakantie en ben gewoon weer happy single, maar op 2 september stap ik wel die o zo grote school voor de zoveelste keer weer binnen en ik kan je ook al vertellen dat je eerste zoen niet zo awkward (dat is het woord van 2013 en 2014, dus sorry als je ‘m nog niet helemaal snapt) of überhaupt zo’n big thing is als je nu misschien denkt. Die barbies moet je de komende jaren sowieso nog niet inwisselen voor jongens. Ik weet natuurlijk al dat je dat niet gaat doen, maar als ik daar nu op terugkijk kan ik alleen maar zeggen: verstandige keus. Verkeringen op je achtste stellen toch niets voor en barbies zijn je tijd dan veel meer waard.

Weet je, ik kan het echt enorm aan je waarderen dat je uren achter elkaar kan spelen. Dat je zoveel fantasie hebt en je keer op keer verliest in de zelfgeschapen levens van je barbies. Als ik naar foto’s van je kijk, zijn er een hoop dingen waarbij ik denk ‘SERIOUS, hoe dan???’ (voornamelijk bij je kleren, ook al weet ik dat je die nu met alle mogelijke zorg uitkiest – sorry), maar ik vind het echt een goed ding dat je zo lekker kinds bent. In de loop van de jaren zullen je ogen steeds een stukje verder opengaan, maar nu kijk je nog gewoon door dat spleetje en zie je alleen het mooie van de wereld. Pijn en verdriet is over met een kusje en een knuffel van mamma, je twijfelt niet, gelooft alles. Soms zou ik het willen, dat ik naar het leven zou kunnen kijken zoals jij doet. Maar als ik het probeer, blijf ik voelen dat ik mijn ogen dichtknijp en geef ik het even later toch op. Je wil zo graag wijs worden en opgroeien, maar alsjeblieft: hou dat kindse zolang mogelijk vast.

Toch kan ik ook niet al te negatief doen over het leven als ‘tiener’. Die vrijheden die je krijgt zijn heerlijk. Een eigen computer, je eigen geld, een sleutelbos om je fiets te pakken en thuis te komen wanneer je maar wil, je eigen bedtijd bepalen. Ik weet dat dat nu echt als iets onwerkelijks voor je klinkt, maar geloof me, ooit overkomt het ook jou. En hoewel ik het nu allemaal heel normaal vind, is het nog wel iets waar ik van kan blijven genieten. Begin dus maar vast met de voorpret, dat is het waard.

Ik hoop dat ik een beetje ben geworden waar je nu op hoopt. Dat je, terwijl je je ogen over deze woorden laat glijden, een warm gevoel van binnen krijgt omdat je trots op me bent, dat ik zo’n toekomst voor jou geregeld heb. Om je nog even wat meer background information te geven: over een paar jaar blog je met minimaal 300 volgers (als het goed is groeit dat aantal nog wel even), fotografeer je met zo’n grote, ‘professionele’ camera, heb je een klas overgeslagen op school (ja, daar sta ik zelf ook nog steeds verbaasd over!), haal je goede cijfers, heb je je make-upskills verbeterd, een kledingkast vol met leuke kleding, geweldige mensen om je heen, een kat (al heb je die nu ook – kun je Katja alsjeblieft nog even een knuffel voor me geven? En zeggen dat ik haar mis?) en wat al niet meer. Maar deze prestaties en bezittingen definiëren je toekomstige ik niet (alleen).

Over een paar jaar heb je namelijk ook heel veel fouten gemaakt. Je zal steeds meer inzien dat je, hoe hard je je best ook doet, soms alsnog het verkeerde doet. Maar dat is het niet alleen. Je gaat nog veel meer dingen meemaken die je tekenen, die een (lit)teken op je hart en een levensles in je hersenen achterlaten. En die dingen, die maken je uiteindelijk tot wie je bent. Het verlies van die ene vriendschap. Het overlijden van je kat en je opa. Die gebroken arm. Het liefdesverdriet na je eerste liefde. Uiteindelijk heelt tijd veel, want met die eerste twee/drie dingen heb ik ondertussen geen moeite meer. Op de bewegingsvrijheid van je linkerarm ben ik nu echter extreem jaloers, en je eerste break-up verandert je kijk op de wereld ook nogal. Wat mij betreft zijn dat de grootste respectievelijk lichamelijke en respectievelijk geestelijke ‘pijnen’ die je tot en met je vijftiende gaat doorstaan en ze zullen je dan ook echt veranderen. Ik zou willen dat je ze niet hoefde te ervaren, maar uiteindelijk heb ik het ook overleefd. Je bent sterk genoeg, just keep that in mind.

Het leven is onberekenbaar. Never take anything for granted (dus nee, zelfs je linkerarm niet) en geniet volop. Wees zolang mogelijk kind, speel met barbies, maak die verschrikkelijk lelijke selfies (zo noemen we ze tegenwoordig) en plaats ze op Hyves. Doe het maar. Hoe ouder je wordt, hoe meer zorgen en verantwoordelijkheden je krijgt. Ik zeg niet dat dat per definitie vervelend is, want je wordt er naarmate je ouder wordt gewoon telkens een beetje geschikter voor en het voelt goed om taken op je bordje te nemen en wat voor de maatschappij te betekenen, maar je moet het wel aankunnen. Dat kan alleen als je ooit volop kind bent geweest; als je ooit, in een ver verleden, niets slechts in de wereld en de mensen hebt gezien en ‘fuck’ als het ergste woord op de wereld hebt beschouwd (omdat je nog niet van het bestaan van ‘godverdomme’ afwist). Kind zijn is je enige taak nu en ik weet dat het je gaat lukken. Dat weet ik omdat ik, als ik nu terugkijk op die periode, zie dat het je al gelukt is. En daar kan ik je alleen maar heel dankbaar voor zijn.

Heel veel liefs,
je oudere ik 

PS: Wil je alsjeblieft even aan me denken als je met je luie kont aan het zwembad in het all-inclusivehotel op Rhodos ligt? Ik verlang nu nog steeds terug naar die vakantie (en je zou toch denken dat ik ‘m op dit moment meer verdien dan jij, maar in plaats daarvan ga ik gewoon lekker kamperen volgende week. Bedankt hoor).

Ook leuk om te lezen:

20 reacties op 30 Day Challenge #23 – a letter to someone. Anyone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (20), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.