Over karaktereigenschappen schreef ik al eerder. Wat voorbij kwam was op jezelf zijn en aardig zijnIk vind het gewoon interessant om te bloggen over eigenschappen die ik opmerk bij mezelf (en af en toe bij anderen) en deze keer is dat weer eens het geval. Jammer genoeg is het geen heel positieve eigenschap, maar hé, we zijn niet allemaal perfect. ‘Egoïsme’ vereist waarschijnlijk nog wel wat uitleg, want echt egoïstisch zou ik mezelf niet op het eerste gezicht noemen, maar ik kom er de laatste tijd toch steeds meer achter dat het op sommige situaties wel op mij van toepassing is. En daar vertel ik jullie nu dus meer over!

Ten eerste: ik weet al langer dat ik deze ‘karaktertrek’ heb, maar moest altijd nog een beetje zoeken naar een naam. Eigenlijk is het meer ‘(teveel) assertiviteit in verkeerde situaties’, maar ik denk dat egoïsme een betere benaming is omdat teveel assertiviteit eerder op agressiviteit duidt (assertiviteit zelf is alleen maar goed!). Even de twee definities naast elkaar: assertiviteit is opkomen voor je eigen mening, rechten en standpunten zonder je gesprekspartners agressief te benaderen zodat zij in hun waarde blijven. Egoïsme (in morele zin) betekent meer aan je eigen bevrediging dan aan die van anderen denken. Héél overeenkomend zijn deze twee begrippen op het eerste gezicht dus niet, maar als je even nadenkt: als je teveel voor je eigen rechten opkomt, denk je dus eigenlijk teveel aan jezelf, en dan ben je egoïstisch. Precies dat bedoel ik. 

Hello worlddat is dus het hele probleem: ik weet op zo’n moment niet wat me gelukkig maakt…

Als je me al wat langer volgt, heb je misschien al wel gemerkt dat ik best een huismus ben. Ik ben graag thuis, om te doen wat ik graag doe, wat er op mijn planning staat, wat er in mijn hoofd zit. Voorbeeldje: als iemand ’s ochtends vraagt of ik vanavond kom, dan denk ik hellllp, ik wilde bloggen en lezen en vroeg m’n bed in! Wat ik dan in eerste instantie doe is zeggen dat ik niet kan, dat het niet handig is, dat ik andere dingen moet/wil doen. Het liefst voer ik allemaal excuusjes aan om te zorgen dat ik gewoon thuis kan blijven, zonder de ander te kwetsen. Want waarschijnlijk is het bij die ander óók heel leuk, maar ik houd simpelweg niet van dat spontane. Alleen in de zomervakantie word ik daar blij van, niet als ik een drukke schoolweek heb. Ik ben me er van bewust dat dit echt heel gemeen en saai klinkt, maar ik heb jullie al verteld dat het een slechte en geen goede eigenschap is, right?

Assertief ben ik, ondanks mijn redelijk introverte karakter, diep in mijn hart altijd al geweest. Ik ben meestal niet op de voorgrond in gezelschappen, maar ik ben ook totaal niet verlegen. Ik weet vaak wat ik wil, hoe ik dat wil en wat er dan moet gebeuren. Met die assertiviteit ben ik dus juist hartstikke blij, want het is echt een fijne eigenschap. Behalve als het op de verkeerde momenten in verkeerde dosering komt kijken. Als iemand vraagt of ik ergens mee heen wil, of of ik iets voor diegene wil doen, zou ik willen dat ik niet zo goed voor mezelf op kon komen. Of nouja, als iemand iets vraagt en het is echt onredelijk, niet leuk of niet handig, dan is het handig dat ik nee kan zeggen, maar omdat ik zelf al een huismus ben, ben ik geneigd véél te vaak nee te zeggen. En elke keer als ik weer eens zo’n beslissing moet maken, moet ik dus tegen mijn ‘eigen natuur’ in gaan, mijn verstand gebruiken en mezelf aanpraten dat het goed is als ik naar het feestje van die ander ga in plaats van thuis blijf. Ik wéét ondertussen gewoon dat ik dan moet gaan, dat dat goed voor me is en ik anders achterblijf met een enorm schuldgevoel (geloof mij, ik heb hier teveel ervaring mee ondertussen…), maar het is af en toe – of eigenlijk elke keer – zo lastig om dat tegen jezelf te zeggen als je gevoel wat anders zegt.

Decisions, decisions, decisions. - Words Over Pixels - Daily Inspiration

En dit bedoel ik dus met egoïsme. Zo goed voor jezelf op kunnen komen, dat je alleen aan je eigen belangen (doen wat je in gedachten of waar je zin in had) denkt en niet aan die van de ander (blij zijn dat jij bent gekomen). Het klinkt misschien allemaal heel ernstig, en dat valt allemaal best mee, maar als zo’n situatie zich weer voordoet dan baal ik zó enorm van deze karaktereigenschap. Dan zou ik willen dat ik gelijk een volmondig ja zou kunnen geven vanuit mijn hart, maar helaas… Het zit (nog) niet in me. De praktijk is de beste leermeester, en van fouten leer je, maar of dat nou altijd zo leuk is…

Ik ben super benieuwd of jullie dit herkennen, en zo ja, hoe jullie dan ‘de beslissing’ nemen (of als je het bij andere dingen merkt, hoe je er dan mee omgaat). Speak out loud! Ik zal wel de laatste zijn om je erop te veroordelen :)

Bron afbeeldingen: WeHeartIt

Ook leuk om te lezen:

9 reacties op Karaktereigenschap: egoïsme

  • Geeft helemaal niets hoor en je mag en kan toch best nee zeggen als jij al andere plannen had!
    Dit is echt goed geschreven…..

    ;-)

  • Leuk artikel! Ik ben ook niet zo van dat spontane, ik wil dan altijd meteen weten waar, wanneer, hoe, … Als ik dat dan weet ga ik meestal wel mee. Soms krijg ik dan ook wel stress van mezelf, haha! x

  • Ik denk dat ieder mens in beginsel egoïstisch is, maar dat de één het beter verbergt dan de ander. Vrijwilligerswerk is misschien ook wel egoïstisch, want waarom doe je het? Voor een goed gevoel misschien of voor je CV, dus uiteindelijk toch voor jezelf.

  • Ik herken it absoluut, ik dacht ook dat ik de enige was die zoiets had. Ik zet de knop om voor dingen waarvan ik weet dat ik het uiteindelijk leuk ga vinden, dat ik niet de hele tijd ga denken ‘ik had nu ook dit en dat kunnen doen’. Ik ben ook te vaak dingen gaan doen omdat ik het gevoel had dat dat moest terwijl ik er niet blij van werd. Ik kies steeds meer juist wel voor mezelf en accepteer dat ik een beetje een huismus ben. Ik doe graag wat voor anderen, maar niet meer ten koste van mijzelf.

  • Weet je dat ik me echt zó erg in je herken? Niet alleen met dit artikel maar met meer dingen. Die zou ik geschreven kunnen hebben!

    Ik bekijk dingen vaak vanuit een ander perspectief, als ik een ander persoon zou zijn (bijvoorbeeld een vriendin die me mee vraagt naar een feestje). Dat helpt dan wel vaak om een bepaalde stap te zetten maar hier liefst blijf ik toch in m’n kokonnetje. Soms wordt er ook weleens gezegd: doe gewoon! Maar ‘gewoon’ kan ik niet! Ik moet altijd eerst 10000 dingen afwegen…. best vermoeiend soms maar ik merk wel hoe ouder ik word hoe beter het gaat ;)

  • Ik herken mijzelf ook heel erg in dit verhaal , elk mens is op zijn manier egoïstisch soms van de goede kant en soms van de slechte kant. Zelf blijf ik ook het liefst in mijn kokon

  • Nou, noem mij ook maar egoïstisch dan ;) ik vind het helemaal zo slecht nog niet hoor! Draai het eens om: iemand vraagt een gunst van je en jij hebt andere plannen. Denk je dat die persoon boos is, of zich gekwetst voelt? Tuurlijk niet! Die denkt ‘jammer, maar helaas’. En jij voelt je schuldig om geen reden! Niet doen hoor :) je moet aan jezelf denken en voor jezelf opkomen, want iemand anders gaat het niet voor je doen! En weg met dat schuldgevoel, en lekker genieten van je avondje bloggen <3

    • Daar heb je natuurlijk gelijk in, maar het gaat er meer om dat ik soms net iets te vaak voor mezelf kies, dus bijvoorbeeld een avondje bloggen (wat nog veel vaker kan) voor laten gaan op het bezoeken van een verjaardag (die maar één keer in het jaar is). Niets mis mee op zich, maar als je er eigenlijk wel gewoon prima tijd voor hebt en die ander heel erg blij maakt met je komst, denk ik dat het soms beter is de belangen van een ander boven die van jou te laten gaan. Beetje lastig uit te leggen, denk dat het echt iets is wat je alleen als huismus snapt en anders klinkt het waarschijnlijk gewoon heel gek, haha.

  • Haha, ik ben vrijwel het tegenovergestelde, ik zeg juist te vaak ‘ja’ terwijl het me eigenlijk niet zo goed uitkomt ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hester
Write something worth reading or do something worth writing

Hi there! Leuk dat je mijn blog gevonden hebt. Ik ben Hester (19), studente Nederlands aan de Universiteit Utrecht met een grote passie voor schrijven. Ik deel hier vanalles wat mij persoonlijk raakt of bezighoudt.

volgen

Follow

Je kunt me via deze link ook volgen op feedly, een nog veel fijner en over-zichtelijker medium dan Bloglovin’. Tip van yours truly! X

Archief
Recente reacties
Social media
  • Bloglovin
  • Mail
  • Instagram
currently listening
cookies & avg

Mijn site maakt gebruik van cookies. De persoonsgegevens die je invult als je een reactie achterlaat, blijven geheim en gebruik ik niet voor andere doeleinden.